Contact

Kreeft 6
8271 KK IJsselmuiden
Bel naar 038 – 33 33 842 of mail naar info@socialeraadsvrouw.nl

gratis informatiepakket

“Tja, ik weet niet meer waar ik mij over verbaas!”

Zei mijn collega, op mijn vraag of ze nog wat leuke anekdotes wist.

Joke
Ze heeft de nodige schulden en haar administratie is ook niet je dat. Nou komen we dat eigenlijk altijd tegen. Ik zat bij haar thuis om de schulden door te spreken. Naast een enveloppe met recente post, gaf ze me een mooie sierdoos mee met daarin volgens haar alleen maar oude afgedane zaken. Zij, is Joke en een mooie vrouw van midden veertig, woonachtig in een middelgrote stad.
Zoals gebruikelijk zoeken we de hele administratie uit en vragen van elk stuk wat we tegenkomen de gegevens op. We waren in de veronderstelling dat uit die mooie doos alleen maar oude troep zou komen, zoals ons verteld was. Maar bij navraag regende het echter “oude” vorderingen. Wat nou afgedaan?
“Moet je nou toch kijken!” roept mijn collega, vol verbazing en met een lach op haar gezicht.
“Ze werkt ook als callgirl!” Krijg nou wat! Waar haalt ze de tijd vandaan? “Moet ik die verdienste ook meenemen in de berekening voor het inkomen?” “Alleen als het structureel is en wit” was het droge antwoord. Als we nou één ding niet verwacht hadden!

Joop en Ria
-“Het valt wel mee hoor, die schulden van ons. Hij heeft 25 duizend en ik 19 duizend.
We zijn drie jaar geleden getrouwd in gemeenschap van goederen maar hij heeft mij nooit verteld dat er nog zoveel schulden waren. Daar kwam ik pas na het tekenen achter.”
“Post?, die gooi ik altijd weg. We hebben niets. Dat zit tussen mijn oren.”
-“Weet je dan wel waar je al die schulden hebt?”
Ria noemde heel wat namen op. Joop liep wat ongelukkig door de kamer te drentelen.
Hij bleek al eerder in de schuldhulp te hebben gezeten en daaruit te zijn gezet omdat hij zich niet aan de regels hield.
De ruzies waren tussen het stel niet van de lucht, en die gingen ook gewoon door in ons bijzijn.
De verwijten onderling logen er niet om. Zij had nooit schulden gehad, tot ze met hem trouwde, zei ze. Hij ging bellen met de onderwereld om extra klusjes te krijgen. Wij trokken onze wenkbrauwen nog maar eens een keer op…
Op kantoor belden en mailden wij alle door haar genoemde schuldeisers en leveranciers.
De schuld liep allengs enorm op. Ria had in de afgelopen twee jaar helemaal de brui gegeven aan het goed een administratie voeren. Ze dacht, die schulden zijn er toch al, nou maakt het niets meer uit, laat ik er eens wat bijmaken.
Ze hanteerde het “shop till you drop-principe” en gaf sommige weekenden wel 800,– per dag uit.
De schuld bleef uiteindelijk steken op een kleine 70.000,– . Ze zouden het zelf wel oplossen.

Namen en plaatsen zijn in deze column gefingeerd.