Contact

Kreeft 6
8271 KK IJsselmuiden
Bel naar 038 – 33 33 842 of mail naar info@socialeraadsvrouw.nl

gratis informatiepakket

De ontevreden, “charmante” dames.

Een medewerkster van een arbodienst had mij stevig aangeprezen bij een werknemer van een bedrijf in Assen. Hij had zelf geen problemen, maar zijn dochter had dat. Dit had zo’n impact op het gezin en de gezondheid van de vader dat mij gevraagd werd hier eens naar te kijken.
Nu ben ik helemaal niet weg van het rechtstreeks werken voor, in dit geval een particulier, maar goed, omdat het de dochter van een werknemer betrof, oké. Het was meteen de eerste en de laatste keer, maar dat terzijde…

Ze belden mij op. Ik was toch zo super hadden ze gehoord. Of ik hun wilde helpen met hun dochter, dat was toch zo nodig! De moeder had al een baantje genomen om af en toe bij henzelf de koelkast vol te krijgen, want alles ging naar de dochter.
Ik mocht het met de dochter niet over de rekening hebben, want dan zou ze meteen gaan steigeren, zij betaalden alles. Maar sssttt…!

Ik maakte een afspraak en een paar dagen later was het zover.
Nu ik dit schrijf is net een boete voor te hard rijden op mijn deurmat gevallen, van dezelfde dag. Heel begrijpelijk, zoals u later zult snappen.
Een rijtjeshuis in een doorsnee Nederlandse wijk.
Koffertje mee, laptop mee en rrrringg!
Er stond een grote hondenmand achter de voordeur, dus het kostte wat moeite mij door een kleine kiertje heen te wurmen.
Voor mij stond ze, de dochter, Katja. Vierendertig, moeder van 2 kinderen van 7 en 4 jaar oud.
We namen plaats in de keuken.
Ik drong aan dat ze maar eens moest gaan vertellen. Haar vriend, van wie beide kinderen waren, had haar twee jaar geleden verlaten.
Hij betaalde als hem dat uitkwam af en toe de huur. Ze woonde in een veel te duur huurhuis, uiteraard net boven de huurtoeslaggrens.
Haar inkomen was een kleine € 500,– per maand. Meer inkomen was er gewoonweg niet, al tijden niet!
Op mijn voorstel dat ze een aanvullende bijstandsuitkering zou aanvragen werd ik aangekeken of ik niet goed wijs was. Dan moest ze wasknijpers maken van de Sociale Dienst en dan werd het geld wat de ex af en toe betaalde voor de huur daarvan afgetrokken. Ook zag ze haar kindertjes dan niet meer.
Op mijn voorstel dat ze een andere woning moest zoeken, “Nee, dan ga ik dood, dan kan je mij opbergen, niet op een flatje!” “Dat kan ik mijn kinderen niet aandoen!”

Ik liet er mijn doorrekenprogramma er eens op los en kwam erachter dat deze dame maar liefst ruim, schrik niet… € 1.400,– per maand teveel uitgaf.
Telefoneren deed ze ook al voor ruim € 500,– per maand. Want ze voelde zich af en toe zo eenzaam.
Aan boodschappen besteedde ze bijna € 1.000,– in de maand. Op mijn voorstel dat eens te matigen, werd geantwoord: “Wij eten vegetarisch en biologisch en dat gaan we niet veranderen!”
Op het voorstel de kinderalimentatie te regelen via een advocaat, werd geantwoord met: “Dat ga ik niet doen, want dat kost me € 100,– aan advocaatkosten!”.
Niet inziens wat het haar op zou leveren…

Voor ik het vergeet, er was ook nog een schuld van ruim € 15.000,–.
Alles was ik aandroeg om haar uit te problemen te helpen werd, door minstens twee redenen van tafel geveegd.
Ik begon me al snel af te vragen wat ik daar deed en vertelde haar dat. Geen reactie.
Als ze niet naar me wilde luisteren dan kon ik haar ook niet helpen.
Ik klapte mijn laptop dicht, pakte mijn koffer en ben weggegaan.
Voor het eerst in acht jaar liep ik bij een cliënt weg!

De rekening hield ik voor de ouders extreem laag.
Stom genoeg was ik mijn boekje met visitekaartjes vergeten mee te nemen.
Die had ik bij het pakken van iets anders even uit mijn koffer gelegd.
Ik belde de moeder een paar dagen later op met het verzoek deze naar me toe te sturen in een ongefrankeerde enveloppe.
“Wat een zonde van het geld”. Kreeg ze nog een rekening ook. “Wij zijn geen Aldi-mensen, wij eten biologisch, vreten geen hormonen. Aan u kunnen we wel zien dat u dat wel doet!
Hier zijn we helemaal niet mee geholpen, dit was niet de bedoeling. Iedereen heeft schulden, dit valt allemaal wel mee!”
“Nee, ik stuur dat niet op!”
De scheldkanonnade werd allengs erger en persoonlijker en hield nog even aan.
Toen ik eindelijk kon vragen wat dan wel de bedoeling was geweest. Zei ze dat ik de verhuurder, een makelaar had moeten bewegen de huur te verlagen, zodat ze huurtoeslag zou kunnen aanvragen. Meewerken aan fraude dus…!
Hierna belde ik de dochter met hetzelfde verzoek de zaak op de post te gooien, …het werd alleen maar erger….
Ze zou het mapje wel buiten op een paal leggen. Nee, opsturen deed ze niet.
“Hoe je er ook uitziet met dat sjaaltje van tien euro! Je kon nauwelijks door de deur heenkomen! Wij blijven biologisch eten! Doe maar wat van de rekening af.”
“Wie betaalt die rekening trouwens?” “Uw moeder”, was mijn antwoord.
“Nou mooi is dat!”
Ook hier werd de scheldkanonnade allengs langer en heftiger. De agressiviteit van beide dames was werkelijk niet van de lucht.
…Kan toch niet van teveel rood vlees geweest zijn…

Ik was volledig van de kaart, zoiets heb ik nog niet eerder meegemaakt, van dames die zich zo geciviliseerd voordoen. De volgende dag heb ik er nog een mailtje aan gewaagd. Ik heb ze gewaarschuwd dat ik bij vernieling van mijn bezittingen onverwijld aangifte zou doen en kosten in rekening zou brengen.
Ik kan alleen maar mensen op mijn manier helpen, niet op de manier die zij soms zelf voor ogen hebben.
U ziet, ook ik heb wel eens zeer ontevreden klanten!!

Hettie Schuring