Contact

Kreeft 6
8271 KK IJsselmuiden
Bel naar 038 – 33 33 842 of mail naar info@socialeraadsvrouw.nl

gratis informatiepakket

Lange adem

Sinds juli 2012 is de manier van gemeenten in het omgaan met mensen met schulden erg veranderd. De nieuwe WGS is erop gericht om mensen sneller te kunnen helpen, kortere wachtlijsten etc. het moest een verbetering zijn. De realiteit is anders. Wij als schuldhulpverleners van De Sociale Raadsvrouw hebben te maken met alle gemeenten in Nederland, we werken landelijk, dan heb je dat… Alle 403 gemeenten in Nederland hebben hun eigen werkwijze en intakebeleid.
De ene gemeente doet de zaken zelf, de ander besteedt het uit aan een Kredietbank en weer een ander aan een commerciële organisatie. Iedere gemeente heeft zijn eigen visie over hoe ze met schuldenaren moeten omgaan. Voor ons is dat iedere keer weer een puzzeltocht. In grote lijnen staat er in de wet hoe men de intake moet doen, maar sommige gemeenten hebben inmiddels een wel heel creatieve manier gevonden om cliënten te weren en daarmee wachtlijsten zo kort mogelijk te houden. Een voorbeeld; eerst komt er een intake om te bepalen wat de hulpvraag is, vervolgens komt er een maand later de daadwerkelijke intake. In feite precies hetzelfde, maar het levert de bewuste gemeente wel weer een maandje respijt op. De klant/werknemer zit ondertussen met kromme tenen te knarsetanden en te bibberen op de bank. Een vat vol stress.
Tja…, het is wachten geblazen als je die schuldhulp dan uiteindelijk toch in moet.

Het zo dat wanneer we bij een werknemer geroepen worden, we heel snel zien of iemand inderdaad die schuldhulp in moet, maar soms weten we ook dat dat op voorhand in bepaalde gemeenten al een drama wordt vanwege de wachttijd. Zo’n werknemer barst van de spanningen, heeft veelal al een heel regiment van ellende achter zich en meldt zich regelmatig ziek.
Zo zie je bijvoorbeeld tussen het hebben van loonbeslagen en kort verzuim een bijna één op één relatie. Leg ze maar eens naast elkaar… u zult zien dat er een duidelijk verband is.
Om nou te zorgen dat die werknemer niet helemaal in het gat valt van wachttijden en nog meer “enge” deurwaarders aan de deur, melden wij hem vaak aan bij beschermingsbewind of budgetbeheer. De schuldeisers krijgen dat allemaal te horen, zijn dus weer rustig en de werknemer wordt rustig door het hele traject heen geleidt, mits… en nou komt het… de werknemer uiteraard zelf ook meewerkt!
We komen het nogal eens tegen dat men in eerste instantie heel graag geholpen wil worden, maar uiteindelijk als men ziet wat er voor komt kijken en hoe lang men van een klein bedrag per week moet rondkomen en vooral hoe weinig er dan nog kan, dan wordt het lastig om door te zetten.
De partner wil niet, of beide niet. Een schuldhulptraject vereist enorme discipline, men moet gehoor geven aan alle vragen om bewijsstukken, men moet zich houden aan een budget, wat voorwaar niet gemakkelijk is. Maar het moet! Wil iemand uiteindelijk toch niet of wacht deze te lang met het beantwoorden van telefoontjes of mail van een schuldhulpverlener of bewindvoerder, dan stopt het verhaal daar. Sommige werknemers gaan ervanuit dat wanneer je je met hun zaak bezighoudt zij dat zelf niet meer hoeven te doen. Ze gaan achteroverleunen en denken dat wij het wel effen zullen opknappen. Fout. Er wordt heel veel gevraagd van een schuldenaar om uit de schulden te komen en je hebt een heel lange adem nodig.

De Sociale Raadsvrouw
Hettie Schuring

Gratis informatiepakket