Contact

Kreeft 6
8271 KK IJsselmuiden
Bel naar 038 – 33 33 842 of mail naar info@socialeraadsvrouw.nl

gratis informatiepakket

Kritische blik

Ik was een beetje opgedroogd qua inspiratie. Sinds de zomer heb ik besloten mij alleen nog maar met de zakelijke kant van De Sociale Raadsvrouw bezig te houden. Dat was nodig.
De schuldhulpverleners die voor mijn bedrijf werken komen bij de mensen thuis en krijgen alle verhalen te horen. Ik hoor ze uit de tweede hand. Ik zie de mens er niet achter. Ik zie de kinderschoenen met de kapotte gespjes niet meer of de kale vloeren. De zomerjassen in de winter en de man met de kiespijn die niet naar de tandarts kan. Jarenlang heb ik ze aan me voorbij zien trekken. Ze raakten mij diep. Nog steeds.
De ellende van armoede gaat veel verder dan menigeen kan vermoeden die er ver vanaf staat. Het betekent dat je je kinderen niet hun verjaardag kan laten vieren, of op schoolreisje kan sturen. Het betekent dat je je auto niet kan laten keuren en daarop dikke CJIB boetes krijgt, waardoor je van de regen in de drup komt.
Regelingen die ze in Brussel nemen en hier klakkeloos worden overgenomen, zorgen ervoor dat je niet goedkoper kan gaan wonen, je komt er immers niet meer voor in aanmerking…omdat je “teveel” verdient.
Mensen met een toch behoorlijk salaris hebben vaak zoveel vaste lasten dat ze er niets meer bij kunnen hebben. Gaat er iets kapot, dan is er een probleem en problemen van dien aard hebben de neiging groter en groter te worden. Het begint met een kapotte wasmachine of auto waar geen geld voor is en voor je het weet heb je schulden. Tuurlijk, heel veel schulden hebben te maken met overbesteding maar ook veel schulden hebben daar niets mee van doen. Ik noemde dat wel eens dat mensen door het leven worden ingehaald.

Wat me elke keer weer opvalt is dat mensen vooral niet vooruit zien. Niet vooruit denken.
Een nieuw liefde is meteen een “soulmate” een mooi huis is meteen een droomhuis, een auto is meteen de auto die je altijd al wilde hebben. Mijn ervaring is dat je de nieuwe liefde eerst een goed jaar moet geven om zichzelf te bewijzen en dat je in dat mooie huis eerst allerlei “gaten” moet schieten. Gaten als; “Kan ik dat wel betalen, is het niet te ver van mijn werk, wat kost het inrichten, zijn er scholen, wat kost de energie en last but not least wat doet de huur of de hypotheek. Is er dan nog ruimte voor andere dingen. Kunnen we nog op vakantie of kunnen we de kinderen nog laten studeren?”
En, oh ja… die nieuwe auto is al drieduizend minder waard als de bandjes de straat raken…
Tuurlijk, het is goed vertrouwen in de toekomst te hebben, maar regeren is vooruitzien en dat mis ik bij veel mensen met schulden. Die kritische blik op hun eigen wil. Opvallend hoeveel vertrouwen deze mensen hebben in hun medemens en in de toekomst. De nieuwe liefde blijft altijd, dat huis en die auto zijn voor mij. Tuurlijk, dat kunnen we betalen….!
Ben ik nou zo wantrouwend dan? Gepokt en gemazeld door het leven is me uiteraard enig wantrouwen niet vreemd. Waarom kennen anderen dat dan niet? Mijn vader schreef vroeger in mijn poëziealbum, voor mij gewoon “poezie” trouwens… maar één zin/opdracht; “Dans vrolijk door het leven”. Ik probeer dat dagelijks! Of mocht ik er ook een kritische blik aan toevoegen?