Contact

Kreeft 6
8271 KK IJsselmuiden
Bel naar 038 – 33 33 842 of mail naar info@socialeraadsvrouw.nl

gratis informatiepakket

Inside information…

Af en toe zakt mij de broek af. Nee, niet omdat ik ben afgevallen, maar van pure verbazing.
Lang geleden ben ik begonnen in de Ombudswinkel in Kampen, als vrijwilliger. Mooi werk. Ik moest huilen toen ik er wegging.
Ik reed elke morgen op mijn fiets de Kamper brug over naar de binnenstad en kwam dan voor de meest verrassende problemen te staan. Of ik ze maar even wilde oplossen. In de meest gevallen lukte dat. Ik heb er vaak aan teruggedacht en soms verlangd.
De meest bizarre problemen kwam je er ook tegen. Iemand die zich herinnerde op driejarige leeftijd in een concentratiekamp te hebben gezeten in Nederland maar dat kamp niet meer terug wist te vinden. Het ging om de oorlogsuitkering. We vonden het kamp maar niet de erkenning.
Was net mijn broer overleden, is de eerste klant iemand die problemen heeft met de verzekering van de overleden hond. Ik kon die er even niet bijhebben trouwens…
Problemen met het UWV, de bijstand, schulden, verandering van energieleverancier, erfrechtzaken etc. Alle instanties, deurwaarders hebben we aan de telefoon gehad. Fraude, psychopaten, grote armoede you name it, ik heb het gezien.
Sommige klanten kwamen zó vaak, dat we ze bijnamen gaven, Isadora Paradijsvogel met haar hondje Koosje. Prachtvrouw. Ze had een paarse boa die ze telkens theatraal on haar nek gooide. Wij hingen aan haar lippen. Ze verongelukte op de A50 bij Kampen. Wij rouwden om haar.
Toen mijn opleiding als sociaal juridisch dienstverlener klaar was en ik de wijde wereld in wilde vroeg ik de gemeente Kampen er een betaalde baan van te maken. Voor 800,– per maand had ik het gedaan…
Ze wilden niet en ik vertrok. Je hebt tenslotte niet een diploma gehaald om er vrijwilligerswerk mee te blijven doen.
In 2007 begon mijn bedrijf De Sociale Raadsvrouw, als één van de eersten in Nederland. Voorlichting geven aan werknemers en het oplossen van hun schulden. De eerste drie jaar heb ik eigenlijk niets anders zitten doen dan acquisitievoeren.
Dag in, dag uit.
Nu is het een bedrijf met 10 schuldhulpverleners/budgetcoaches die door het hele land opdrachten van me krijgen. Inmiddels heb ik er een kleine 3.000 “concurrenten” bijgekregen. Soms bevreemd en ontmoedigt mij dat. Ons nationaal instituut voor budgetvoorlichting gaat ook ineens commercieel en kwam afgelopen september met de mededeling dat er veel schulden onder werknemers voorkwamen. Daar zakte mijn broek wel zó vanaf! Maar goed, ik troost me maar met de gedachte dat ik wel een stukkie ervaring in huis heb met een Ombudswinkelverleden en Nederland groot genoeg is om ons allemaal aan het werk te houden.
Want dat er schulden van werknemers zijn en blijven, staat wel vast. Tien jaar geleden waren ze er ook al….