Contact

Kreeft 6
8271 KK IJsselmuiden
Bel naar 038 – 33 33 842 of mail naar info@socialeraadsvrouw.nl

gratis informatiepakket

Ik ben Marjon…!

Den Haag, zomaar een woensdagmiddag in augustus, driehoog achter.
Ik was al tijden niet meer in deze contreien geweest. Toch een mooie stad, dat Den Haag, ik geniet!
TomTommie, mijn grote vriend, vertelt me hoe ik rijden moet, anders kom ik er echt niet. Ik heb het richtingsgevoel van een garnaal, zoals zoveel vrouwen, heb ik me laten vertellen… Ahum…
‘Tuurlijk krijg het voor elkaar nog een keer verkeert te rijden ook. Ach, Tommie regelt zo een nieuwe goede weg, gelukkig.
Als mijn wegwijzer langs ‘s Heeren wegen een keer kapot gaat, koop ik dezelfde dag nog een nieuwe heb ik al lang besloten!

Ik vind een parkeerplaats recht voor de deur waar ik wezen moet, gelukkig, nog eentje zonder meter ook.
Met koffer en laptop beklim ik de vele treden. De deur wordt boven al open gedaan en ik stap nietsvermoedend in de grootste puinhoop die ik in tijden ben tegengekomen… Overal ligt wat.
Elke stap moet met uiterste precisie gezet worden om niet ergens boven op te stappen.
De aardige dame voor mij ziet me wat rondkijken en vertelt me dat ze niets kan weggooien. Nou, dat is het understatement van het jaar!!
Ik ben hier bij geroepen door een bureau die haar begeleidt, en wel om haar administratie te ordenen en er voor te zorgen dat er geen schulden ontstaan. Ook moet ik diverse vragen beantwoorden op het gebied van sociale zekerheid.
Ze krijgt van allerlei mensen andere adviezen en verhalen te horen, tijd voor wat duidelijkheid.
We gaan eerst eens koffie drinken om het ijs wat te breken.
Ze trilt van de zenuwen. Ik kom dat vaak tegen, maar na een stief kwartiertje kletst iedereen honderd uit! Zij ook.
Ze heeft een PGB omdat ze bij heel veel dingen die ze moet doen, hulp en begeleiding nodig heeft. Psychisch is er het nodige mis, maar met wat hulp kan ze zich goed redden. Ze is duidelijk iemand met een zwaar verleden.
Zelf ben ik altijd heel direct in de omgang, maar ik moet dat hier bijstellen, voorzichtiger zijn, merk ik…
Ze is heel achterdochtig. Dat was me ook al gezegd van tevoren.

Na een half uurtje koffiedrinken en vertellen, van haar kant, gaan we eens aan de gang. Ik heb altijd standaard de nodige ordners en tabbladen bij me.
Ze praat graag en veel en lijkt me te vertrouwen. De tijd gaat snel en ik vermaak me wel met haar.
Ergens na vier uur uitzoeken, op volgorde leggen en in de mappen werken van alle paperassen, zie ik een recept van een apotheek liggen. Ik bekijk het, trek een conclusie en vraag haar of ze misschien manisch depressief is.
Ze kijkt me teleurgesteld aan en zegt; “Dat vind ik nou zo vervelend als mensen dat zeggen… Ik ben Marjon, ik heb die ziekte maar, ik ben Marjon!”
Oké, ze heeft in wezen gelijk. Maar zo zeg je dat nou één keer in mijn wereld.
Ik ging over een grens bij haar en ben weer helemaal terug bij af.
Het laatste uur vallen er veel stiltes. Terug naar huis belt ze me op om te zeggen dat ze geen gebruik meer zal maken van mijn diensten.
Afgelopen week belde ze dat ze zich bedacht had. Of dat nog mocht, nog een keer met mij haar administratie doen?
“Tuurlijk, mag dat. Jij bent toch Marjon?”

Hettie Schuring