Contact

Kreeft 6
8271 KK IJsselmuiden
Bel naar 038 – 33 33 842 of mail naar info@socialeraadsvrouw.nl

gratis informatiepakket

Een warm bad…

Op een snikhete dag rijd ik door de Bijlmer op zoek naar de flat van Edison, mijn cliënt. De ene heeft een tekening van een dolfijn aan de gevel, de andere dat van een pinguïn. Ik ben de weg weer eens kwijt!
Net als laatst op Schiphol, toen ik op tijd moest zijn voor een presentatie en TomTom plotseling uit de lucht was. “Net deed ie het nog…!”
Ik heb het richtingsgevoel van een garnaal. Als ik terug naar huis moet is het niet erg, maar als ik ergens op tijd moet zijn dan begint de paniek lichtelijk toe te slaan. Op Schiphol moesten ze me helemaal vanaf de snelweg naar binnen loodsen. “Wat zie je nu?” “Ik zie een plek voor vliegtuigspotters.” “Dan nu helemaal doorrijden door de tunnel…, en dan…”
Even later stond ik dampend voor de lift in het bewuste gebouw en dan moet je nog een serieuze presentatie doen… Duh….
Wat zou dat toch mooi zijn als ik kon kaartlezen!

Dan maar bellen of Edison buiten een van die flats hier voor de deur gaat staan zwaaien of zo.
Hij neemt de telefoon op met een zwaar Surinaams accent. “Oh, je kan het niet vinden? Ik kom wel naar beneden, dan zie je me wel staan”, lacht hij.
Na nog een rondje om tig flats zie ik plotseling een grote man staan bellen in een kuitbroek en een wijd t-shirt, mijn telefoon gaat meteen over en ik hoor;“Volgens mij zie ik je!”.
Een moment van puur geluk. Dat je zo blij kan zijn iemand te zien die je totaal niet kent!
In de lift naar boven en op de galerij krijg ik uitleg over de skyline van Amsterdam en de Bijlmer in het bijzonder. Mijn eerste keer in de Bijlmer is er meteen één van pure gastvrijheid en vrolijkheid.
Hij blijkt een ware womanizer, die Edison, en hij lacht altijd. “Ik kom vaak in de problemen door vrouwen. Ik heb alleen maar zussen, ja, ik hou van vrouwen, je moet ze verwennen”, zegt hij lachend. Ik trek mijn wenkbrauwen op, zo van okee, het zal wel…. Hij ziet het en begint te grinniken.

Ondertussen, in de flat aangekomen, stelt hij me voor aan Celine, een vrijwilligster die werkt met daklozen, de allerarmsten, kringloopwinkels en voedselbanken. Ze helpt hem een beetje maar komt er ook niet meer uit.
Celine is een pittig wijf met een uitgesproken mening over alles, door de wol geverfd en rond de nodige flatblokken geweest. Celine is leuk! Ze heeft ook een stevige mening over Edisons’ gedoe met de vrouwen en met name over zijn schulden door vrouwen. Celine heeft haar op de tanden!
Ik kijk om me heen en zie de meest armoedige flat die ik ooit in mijn leven gezien heb. Er is niets, maar dan ook niets!! Ja, een bed, een stoel en een klein tafeltje, that’s it! Zelfs geen behang, of vloerbedekking.
En het is niet zo dat de flat net is opgeleverd, hij woont hier al een half jaar.
Zijn administratie, waaraan het meeste ontbreekt is echt niet in orde en de schuldhulp stagneert. Het lijkt wel of alles on hold is hier.
Dit wordt uitzoeken, sorteren, bellen met deurwaarders en zorgen dat alles in kaart gebracht wordt. Ook de beslagvrije voet aanpassen, want die klopt ook al voor geen meter. Ik besluit de hele bende maar mee te nemen en dat op kantoor uit te zoeken. Vertrekken kan ik nog niet, ik krijg Surinaamse cake te eten en krijg te horen waarom het zo fantastisch is om in de Bijlmer te wonen. Hij wil hier nooit meer weg.

“Mag ik ook eens met een maatschappelijk werker praten”, vraagt Edison plotseling met een trieste blik. Ik ben even verbaast. Hij die altijd lacht, vraagt zoiets. “Dat kan ik wel voor je regelen”, zeg ik. Even later weet hij zelfs al wie hem gaat bezoeken, ook wel prettig… en hij is zichtbaar opgelucht.
Een uur later, na heel veel boeiende verhalen over Suriname en de Bijlmer, stap ik op word ik door beiden naar de auto begeleidt. We worden door iedereen die we tegenkomen enthousiast begroet.
Bij de auto aangekomen roep Edison; “Ik ga je zoenen!” en voor ik het weet heb ik drie smakkers te pakken. Celine hangt vervolgens om mijn nek. Het is zo heerlijk gewoon eigenlijk, alsof we elkaar al jaren kennen.
Zwaaiend neem ik afscheid. Het doet een beetje pijn, dit keer.
Wat een warm bad!, die Bijlmer, denk ik op mijn weg noar ut oost’n.
Edison werkt inmiddels weer alle dagen, de schuldhulp is voor hem aan de gang en hij heeft het geld van het verkeerd gelegde loonbeslag gebruikt om zijn flat eens een beetje in te richten en een paar boetes te betalen. Hij lacht weer.

De Sociale Raadsvrouw
Hettie Schuring