Contact

Kreeft 6
8271 KK IJsselmuiden
Bel naar 038 – 33 33 842 of mail naar info@socialeraadsvrouw.nl

gratis informatiepakket

Een blik in de toekomst…

Jan is getrouwd met Marie. Jan heeft al 9 jaar een vaste baan als timmerman in een kleine timmerfabriek waar 20 mensen werken. Jan is een echte vakman die eigenlijk alles kan maken wat hij ziet. Jan is 49 en Marie 45. Jan heeft al een tijdje last van zijn schouder en is regelmatig ziek thuis.
Marie heeft in het verleden een part-time baan gehad als kapster maar is 100% afgekeurd nadat ze een ongeluk heeft gehad zo’n zeven jaar geleden en haar werk niet meer kon doen. Ook ondervindt ze psychische problemen. Ze heeft een kleine WAO uitkering van het UWV.
Ze hebben 3 kinderen, Loes van 20, Irene van 19 en Jaap van 15. Het een heel leuk gezin, ondanks dat er wel eens wat is. Loes heeft een baantje, ook als kapster in een plaatselijke kapsalon. Irene is al een paar keer van opleiding gewisseld en “dreigt” nu ook gewoon te gaan werken. Jaap doet VWO. Hij is de bolleboos van de familie.
Het gezin kan de eindjes met moeite aan elkaar knopen en moet alle zeilen bijzetten om niet iedere maand een “stukje maand over te houden” financieel.

Het bedrijf waar Jan werkt verkeerd in zwaar weer. Door de economische crisis komen er niet veel orders meer binnen. De directie heeft Jan er al eens op aangesproken dat hij veel verzuimt. “Tja, ik kan er niets aan doen, die schouder wil niet meer!”
Dan komt de dag dat het bedrijf een ontslagvergunning aanvraagt op economische gronden voor 10 van zijn werknemers. Jan hoort daar ook bij. De vergunning wordt verleend en Jan kan meteen naar het UWV om een WW uitkering aan te vragen. Het begin van de problemen….
Ze komen nu niet meer rond. Jan krijgt nog maar 70% van zijn laatstgenoten loon. Ze hadden al moeite met rondkomen, maar nu is de ellende helemaal niet meer te overzien!
Loes moet maar eens kostgeld gaan betalen. Dat doet ze dan ook, zij het met tegenzin, maar alaa, vooruit dan maar.

Het is medio 2014, de WW-uitkering van Jan loopt ten einde. De schulden waren niet meer te overzien en zij hebben zich dan ook al in 2013 gemeld bij de gemeente voor een schuldsanering.
Jan en Marie maken zich dagelijks grote zorgen. Door de crisis en de leeftijd van Jan is hij niet meer aan het werk gekomen, vakman of niet.
Er moet nu eigenlijk een WWB uitkering worden aangevraagd. Jan heeft al van die griezelverhalen gehoord dat dat al een paar jaar een “gezinsuitkering” wordt genoemd. Of beter in de volksmond de “We Worden Beknot” of de “Wees Wel Benauwd-uitkering”. De kinderen moeten nu meebetalen aan het gezinsinkomen.
Die WWB uitkering komt er dus niet omdat dochter Loes een eigen inkomen heeft en nu volledig mee moet betalen aan het gezin. Zij baalt hier mega van, want ze had nog graag een paar jaar thuis gewoond. Ze gaat na een paar maanden ruzie thuis vervroegd samenwonen met een knul die Jan en Marie helemaal niet ziet zitten, maar goed….

Irene die begin 2013 toch maar met school gestopt is, werkt nu fulltime in de plaatselijke supermarkt. Ze heeft een tijdelijk contract, zoals iedereen tegenwoordig. Geen werkgever geeft je tegenwoordig meteen een vast contract. Nu moet Irene bij gaan dragen aan het gezin. Irene was altijd al een dwarsligger en zij heeft beslist geen zin in dit gedoe, dus vertrekt ze naar een kamer in de stad die ze moet delen met twee andere meisjes. Het vinden van een kamer is in 2014 vrijwel onmogelijk geworden. Heel veel mensen gaan uit huis bij hun ouders omdat ze anders al hun verdiende geld moeten inleveren en niets leuks meer kunnen doen. Tja, je bent jong en je wilt wat!
Jaap is klaar met zijn VWO en wil dolgraag gaan studeren in Groningen. Maar de basisbeurs is afgeschaft en de mogelijkheid dat hij financiële ondersteuning krijgt van zijn familie is nihil.
Hij besluit dan ook om ook maar te gaan werken en in de avonduren dan maar te studeren.
Echt naar een universiteit gaan in een andere stad is gewoonweg veel te duur. Machtig jammer van zo’n talent zegt iedereen! Hij had het nog ver kunnen schoppen!
Alleen Jaap woont nu nog thuis, hij zorgt voor het gezinsinkomen. Hij heeft een baan gevonden bij een klein accountantskantoor waar hij misschien ook kan studeren. Maar Jaap is eigenlijk heel ontevreden. Hij is beknot in zijn mogelijkheden en had er van zijn leven niet op gerekend dat hij nu al voor zijn ouders zou moeten zorgen, dat hij de hoofdkostwinner zou zijn. Zijn vader is ernstig depressief geworden. De sfeer in huis is om te snijden. Eigenlijk wil hij ook weg.
Door de schulden is er ook nergens geld voor, zeker sinds ze in de schuldhulp zitten. Dat is echt afzien, begin 2013 is de schuldhulp van drie naar vijf jaar gegaan. Het is armoe troef met alles.
Waar is dat leuke gezin gebleven?

Hettie Schuring