Contact

Kreeft 6
8271 KK IJsselmuiden
Bel naar 038 – 33 33 842 of mail naar info@socialeraadsvrouw.nl

gratis informatiepakket

Dames van plezier

Een medewerker van een arbodienst belde mij op.
Hij was het bij een klant geweest die zich voortdurend korte tijd ziek meldde.
Hij moest toen hij daar thuis zat de hele tijd aan mij denken.
Al doorvragend bij de klant kwam hij erachter dat het ziek melden kwam omdat de klant, ik zal hem Gerrit noemen, depressief was op gezette tijden. Wat maakte hem dan zo depressief?
Nou, hij kon de administratie niet bijhouden, hij zag daar geen gat in. Er waren ook wat loonbeslagen inmiddels.
Gerrit wilde graag hulp, de werkgever wilde die hulp ook graag geven.

Na een week belde Gerrit mij zelf, blijkbaar had hij er toch nog even over na moeten denken. De afspraak was daarna snel gemaakt.
Langs feeërieke wegen kwam ik op de plaats van bestemming. Ik was geschokt door wat ik eraan trof. De berg post was niet te overzien!
Nog niet eerder heb ik een administratie in een dermate chaos aangetroffen. Gerrit had al anderhalf jaar de post niet meer geopend en geen rekening meer betaald!
Enig idee wat er dan gebeurd? Voor sommige zaken is het dan niet meer vijf voor twaalf, maar eerder kwart over…!
We zijn eerst maar eens gezamenlijk begonnen de post te open en op een grote stapel te leggen, Gerrit hielp goed mee moet ik zeggen.
Zijn eerste schroom verdween spoedig als sneeuw voor de zon.
Ik keek eens goed door de woonkamer en zag daar een paar kuub kranten en reclamefolders liggen. Hij had de afgelopen anderhalf jaar niet veel zin gehad in opruimen.
De reden van dit alles wilde hij me echter nog niet vertellen.
Ik kan wachten, maar vertellen doen ze het uiteindelijk toch allemaal…
Hij vertelde dat hij die middag nog moest werken, dus we moesten stoppen. De administratie werd in een doos achter in mijn auto gelegd en meegenomen om verder op kantoor te ordenen. Uiteindelijk bleef er een stevige ordner met administratie van over.
De volgende dag was de dag waarop ik alle deurwaarder, incassobureau’s schuldeisers ging bellen. Al met al bleek de schuld opgelopen tot 20.000 euro! De energiemaatschappij was al twee maal langs geweest om af te sluiten, maar hij was niet thuis op dat moment, een gelukkie. Gerrit heeft een eigen huis, dus ik moest alle zeilen bijzetten om die voor hem te behouden. Stuur je iemand door naar een afdeling Schuldhulp dan moet die als er een beetje overwaarde is zeker zijn/haar huis verkopen, eigen vermogen…
Ik wist niet wat de reden was van zijn non-actie de afgelopen jaren. Daar moest ik eerst eens achter zien te komen. Om regelingen te treffen was er genoeg aflossingscapaciteit. Ook waren er nog wat belastingen die nog nooit teruggevraagd waren.

Ik maakte nog maar eens een afspraak met hem om zaken door te nemen. Hij had het inmiddels goed druk met allerlei “huiswerk” wat hij van mij gekregen had.
De volgende dag zaten we weer om de tafel in zijn huiskamer. Hij was zichtbaar zenuwachtig. Het moment van de waarheid zat eraan te komen.
Het antwoord was eigenlijk ontroerend simpel, eenzaamheid door een scheiding en dames van plezier die veel gingen kosten. Dat was het.
Geen gokschulden of een zoon die aan de drugs verslaafd was en geld slurpt, nee, simpelweg eenzaamheid. Hij vertelde dat het tijd was om zichzelf in de hand te houden en de boel weer op de rails te krijgen.
“Ja, dat lijkt mij ook!” kon ik nog net schaterend uitbrengen. Tja, de humor ligt op straat…
Hij keek een beetje benepen maar opgelucht.
Na deze “biecht” was Gerrit veel meer ontspannen en spraakzamer.
“Het maakt je wel zenuwachtig, zoiets, maar het lucht toch ook machtig op”, hoorde ik hem zeggen vanuit de keuken.

Het kostte nog even de nodige uren om de boel op poten te krijgen.., nieuwe energieleverancier gezocht, betalingsregelingen getroffen, oude auto naar de sloop, uitgeschreven, alles op een rij.
In goed twee jaar kan Gerrit van de schulden af zijn.
Nu is het afwachten of de, volgens mij, gouden betalingsregeling die iedere schuldeiser heeft gekregen, eentje voor de volle 100% betaling, ook geaccepteerd wordt.
Ze zouden wel gek zijn….!

Hettie Schuring