Contact

Kreeft 6
8271 KK IJsselmuiden
Bel naar 038 – 33 33 842 of mail naar info@socialeraadsvrouw.nl

gratis informatiepakket

‘Cause you’re worth it…

Ik kan merken dat mensen meer schulden krijgen, en hoe!
Tot vorig jaar kwam ik bij werknemers thuis en was de gemiddelde schuld zo’n € 20.000,–. Nu kom ik eigenlijk alleen nog maar schulden tegen die tegen de veertig vijftig duizend aanzitten met uitschietertjes naar verrr daarboven. Voor ons is dat dan niet meer te doen omdat de aflossingscapaciteit dan vaak niet meer voldoende is voor regelingen.
Doorverwijzen en begeleiden naar de reguliere gemeentelijke schuldhulp is dan wat er gaat gebeuren, plus de nodige nazorg om te zorgen dat men weet hoe een administratie bij te houden

Wat me ook opvalt, is een verschuiving in de soort schulden.
Was dat een paar jaar terug vooral de mobiele telefoon, de normale vaste lasten als huur, gas en licht en natuurlijk de ziektekostenverzekering.
Nu is het met name de ziektekostenverzekering maar vooral ook de creditcards, de persoonlijke leningen en de veel te hoge hypotheek, die gaat knellen.
Waar ik ook kom er hangt zo’n plasmageval. Ik heb hem zelf niet hoor! Als je dan in de administratie duikt komen er steeds meer “leven-op-krediet-kaarten” boven tafel. Oh ja, die heb ik ook nog…!
Vaak doe ik alsof ik al allerlei zaken aan het regelen ben, want dat geeft de klant weer de gelegenheid om eens diep in zijn/haar geheugen te duiken of er niet toevallig nog een creditcard of leninkje ergens verstopt zit. Negen van de tien keer is dat zo.
Mensen hebben de neiging voor zichzelf nog van alles achter te houden. Logisch. Je laat iemand eigenlijk in je hele thuis, en ziel en zaligheid loeren. Een bankrekening leest voor mij als een dagboek! En ik wil alles weten! Ik veroordeel niet.
Ik stel alleen vragen die soms niet zo prettig zijn en soms wat confronterend. Aan vragen met “strikjes” erom doe ik niet. Ook wil ik weten wat de oorzaak van de schuld is, dat laat ik de mensen altijd opschrijven in een “eigen verhaal”, één A4-tje. Want als je bijvoorbeeld de schulden voor iemand moet regelen die een verslaving heeft, dan geef ik het meteen al op. Daar win ik het niet van! Eerst maar door naar Tactus dan!
Als ik dan vraag waarom ze, terwijl ze wisten dat er veel schulden waren, toch die plasma tv hebben gekocht, weer met een creditcard, dan krijg ik bijna steevast te horen; “Daar hebben we toch recht op?” “We hebben al zo weinig!” Mij klinkt dan altijd die reclame in de oren van die dure shampoos en crèmepjes, ‘Cause you’re worth it!
Al die dure dingen, iedereen heeft er recht op. Alsof een plasma tv bij de standaard uitrusting van een huishouden hoort. Ben ik nou simpel?

Mijn man is van 1955 en ik van 1961. Tussen ons is al een duidelijk verschil in opvoeding. Hij van dingen maken en het een tweede leven gunnen, ik meer van koop toch een nieuwe, de consumptiemaatschappij.
Maar tegenwoordig lijkt er een koop- en graaimaatschappij te zijn, iedereen is het waard en trekt dus ook, zonder verder na te denken over de consequenties, de creditcard, achteraf komt de rekening pas, letterlijk… Natuurlijk is iedereen het waard om leuke spullen te hebben maar dat moet financieel ook haalbaar zijn en er niet voor zorgen dat je dan niets meer te eten hebt! Misschien moet de pinpas aan de kant en moeten we gewoon weer ouderwets geld in de portemonnee. Dan zie je wat er in en wat eruit gaat…?

De Sociale Raadsvrouw Hettie Schuring