Contact

Kreeft 6
8271 KK IJsselmuiden
Bel naar 038 – 33 33 842 of mail naar info@socialeraadsvrouw.nl

gratis informatiepakket

Wat is loonbeslag leggen?

Als het je niet lukt om je rekeningen te betalen, kan een deurwaarder beslag leggen op een deel van je inkomen. Dit kan echter alleen met toestemming van de rechter. Wat gebeurt er als er loonbeslag wordt gelegd? En wat kun je zelf doen?

Breng je werkgever op de hoogte

Een incassobureau kan geen betaling afdwingen, maar mag wel kosten in rekening brengen. Een deurwaarder kan dit echter wel door beslag te leggen op je loon of uitkering. Als dit gebeurt, wordt dit bekend gemaakt bij je werkgever. Het is daarom verstandig om de problemen tijdig aan te geven bij je werkgever. Loonbeslag brengt namelijk ook extra werk voor de salarisadministratie met zich mee. Bovendien kan de werkgever meehelpen bij het zoeken naar oplossing, waardoor een beslaglegging wellicht kan worden voorkomen.

Wat blijft er over na een loonbeslag?

Het is voor een deurwaarder niet mogelijk om beslag te leggen op je volledige inkomen. Er moet namelijk rekening gehouden worden met de beslagvrije voet. De beslagvrije voet is het deel van je inkomen dat je mag houden voor je vaste lasten en levensonderhoud. De hoogte van de beslagvrije voet is wettelijk vastgelegd. Het bedrag is onder andere afhankelijk van de gezinssamenstelling. De beslagvrije voet is minimaal 90% van de bijstandsnorm voor jouw situatie. Dit is inclusief vakantiegeld.

De beslagvrije voet kan in sommige gevallen worden verhoogd. Er moet bijvoorbeeld rekening gehouden worden met hoge woonlasten en ziektekostenverzekering. Soms is het ook mogelijk om beslag te leggen op het inkomen van je partner.

Op inkomsten als kinderbijslag, huurtoeslag, zorgtoeslag, kinderopvangtoeslag en tegemoetkoming schoolkosten kan in principe geen beslag gelegd worden. Er zijn echter uitzonderingen:

  1. Als er een premieschuld is ontstaan op de basisverzekering kan de zorgverzekeraar beslag leggen op de zorgtoeslag. Dit geldt niet voor schulden op aanvullende verzekeringen.
  2. De verhuurder kan beslag leggen op de huurtoeslag als er een huurschuld is.
  3. De kinderopvangorganisatie kan beslag leggen op de kinderopvangtoeslag als er een schuld is aan de kinderopvang.
  4. Als er belastingschulden zijn, mag de Belastingdienst beslag leggen op alle bovenstaande toeslagen.

Wat als er nog een schuldeiser aanklopt?

Je hoeft niet meer te betalen als er al maximaal beslag is gelegd. De beslagvrije voet blijft namelijk gelden. In dit geval moet de eerste beslaglegger het geld verdelen onder de andere schuldeisers. Als er toch een beslag wordt gelegd, kun je de nieuwe schuldeiser doorverwijzen naar de eerste beslaglegger.

Zo voorkom je loonbeslag

Probeer een loonbeslag altijd te voorkomen als dat mogelijk is. Zo voorkom je extra kosten die een deurwaarder moet maken. Neem daarom altijd en op tijd contact op met de schuldeiser of deurwaarder. Maak een betalingsregeling en kom deze na. Kom je er onverhoopt toch niet uit, vraag dan om hulp.

Over schuldhulpverlening

Consumenten die schulden hebben en die ze niet meer zelf kunnen oplossen hebben recht op schuldhulpverlening. Schuldhulpverlening zorgt dat de consument inzicht krijgt in hoe hoog de schulden zijn en er wordt geholpen om de schulden af te bouwen. De begeleidende schuldhulpverlener kan ook bemiddelen met schuldeisers, zodat er goede regelingen worden getroffen over het resterende openstaande bedrag.

Hoe regel je schuldhulpverlening?

Je komt in aanmerking voor schuldhulpverlening als je er zelf niet meer uitkomt. Hieronder volgt een stappenplan.

Stap 1: overzicht van de financiën

Maak een overzicht van de financiën. Benoem hierin de inkomsten, uitgaven en schulden. Kijk waar je kunt besparen, bijvoorbeeld door abonnementen op te zeggen. Hierdoor bespaar je geld en kun je dit geld gebruiken om je schulden af te lossen.

Stap 2: neem contact op met je schuldeisers

Vaak heb je te maken met verschillende schuldeisers. Neem contact met hen op en vraag om een betalingsregeling. Bijvoorbeeld een bedrag per maand aflossen. Soms hebben schuldeisers hier formulieren voor. Maar onthoud: een schuldeiser is niet verplicht om akkoord te gaan met je betalingsregeling.

Stap 3: budgetbeheer

Kom je er niet uit met je schuldeisers? Of lukt het niet om rond te komen? Dan kun je hulp vragen aan een budgetbeheerder. Sommige gemeenten bieden namelijk naast schuldhulpverlening ook budgetbeheer aan. Een uitgelezen kans om van je schulden af te komen.

Stap 4: aanmelden voor schuldhulpverlening

Als je de schuldeisers echt niet meer kunt betalen, kan je gemeente je helpen met schuldhulpverlening. Een schuldhulpverlener gaat proberen om een minnelijk traject te starten. Je schuldhulpverlener maakt afspraken met de schuldeisers en probeert je zo te helpen om van je schulden af te komen.

Op deze website

Je kunt op onze website een gratis informatiepakket aanvragen als je schulden hebt en niet meer weet hoe je ze moet oplossen. Maar ook als werkgever met werknemers met schulden voldoet dit informatiepakket. Wanneer een werknemer schulden heeft en in loondienst werkt, kan er beslag gelegd worden op het loon. Dit heet loonbeslag. De werkgever is verplicht om (een gedeelte van) het loon uit te betalen aan de deurwaarder.

Ff bellen??!!

De laatste tijd hoor ik vaak; “Waar komt die 12 uur die jullie in een zaak steken eigenlijk vandaan?” Je hoeft toch alleen maar even met een paar deurwaarders te bellen en dan is het toch geregeld? Of… “De werknemer heeft maar een paar uurtjes met de schuldhulpverlener gepraat,  en ik krijg wel een factuur van 12 uur!”

“Tja,  als alles zo makkelijk ging, dan zou een HRM’er of een werknemer dat zelf wel kunnen doen”, zeg ik dan weer.

Om even een voorbeeld te geven:

Iemand heeft al sinds jaar en dag een loonbeslag van het Zorginstituut Nederland. Dat betekent dat hij al jaren zijn zorgverzekering niet keurig betaald. Echter, de persoon in kwestie zegt dat dat wel het geval is.

Dan hebben we een probleem. Want, nu moeten we alle bankafschriften van al die jaren uitpluizen en tegenover de gegevens van de zorgverzekering leggen.

Klopt de bewering van de werknemer en is er een fout gemaakt bij de zorgverzekering? Of zijn bedragen gestorneerd en is de werknemer toch het overzicht kwijt.

Dit zijn uitzoekwerkjes waar je niet in een paar minuten mee klaar bent. Dit is uren uitzoekwerk!

Zoals ik laatst al noemde, je bent in dit vak vaak een detective die alle zaken naast elkaar moet leggen en daaruit kristalliseren wat nou waarheid is.

Soms hebben we succes en andere keren moeten we de instantie of schuldeiser toch gelijk geven. Altijd jammer!

 

Schiet me ineens te binnen dat ik er ooit eens achter kwam dat een werknemer al acht jaar geen gas en licht betaalde. Ik rolde van mijn stoel en de netbeheerder ook. Die had dit ook niet eerder meegemaakt!

Het gezin was ergens tussen de wal en schip beland en niemand had het opgemerkt. Zijzelf met hun chaotische administratie ook niet…

Nou komt zoiets altijd uit, zeker als je iemand wilt aanmelden voor schuldhulp, want dat was in dit geval wel nodig, dus er moest bepaald worden wie de energieleverancier zou worden en er moest worden afgetikt over al die jaren, want gebruikt was er toch. Hier hebben we mooi in kunnen middelen….

Of…, Iemand kan vragen om een “simpele” betalingsregeling te treffen met een deurwaarder, maar wil zelf geen gegevens over inkomsten en uitgaven verstrekken. Dat doen we dus niet. Er zijn zoveel rekening of onverwachte zaken die iemand in een jaar krijgt dat moet eerst allemaal uitgezocht worden voor we een überhaupt voorstel kunnen doen. Doen we dat anders dan kan het zomaar zijn dat iemand een dergelijke regeling alsnog niet kan betalen. Uitzoekwerk dus.

Vooral bij de Belastingdienst lopen we soms tegen een kluwen van ellende op. Niemand komt daar dan meer uit. Je kan bellen met de belastingtelefoon, gebeld worden door een belastingadviseur, maar deze man of vrouw kan vaak alleen maar in één systeem kijken, bijvoorbeeld die van de toeslagen. Deze adviseur kan niet zien dat een aangifte van enige jaren geleden fout is ingevuld.

Gelukkig hebben we bij De Sociale Raadsvrouw toegang tot in de krochten van de Belastingdienst waarbij dit allemaal opgelost kan worden. Soms spelen zaken al jaren en is iemand de wanhoop nabij, en is één belletje van ons genoeg om de bal weer aan het rollen te krijgen. We zijn erg blij met deze contacten uiteraard!

Ook qua energie doen we het lekker. Tegenwoordig hoeft niemand meer zonder gas en elektra te zitten, we kunnen via onze contacten dezelfde dag weer aansluiten.

Maar goed, al met al kost het oplossen van problemen heel veel opzoek en uitzoekwerk. Je kan niet iemand op zijn mooie blauwe ogen vertrouwen dat iets “echt” zo is. Wat we willen zijn harde bewijzen, altijd bewijzen. En zijn die er niet, dan zoeken we ze op.

Dus ff bellen, zit er niet in!

De Sociale Raadsvrouw

Hettie Schuring

Tien jaar en 6000 concurrenten verder….

Over een paar maanden bestaat De Sociale Raadsvrouw alweer 10 jaar. Ze zijn omgevlogen. Wat begon met een paar klanten, in mijn eentje iedere dag door het land krossen van Delfzijl tot aan Maastricht en Enschede tot aan Leiden, is nu een bedrijf met 20 schuldhulpverleners in alle uithoeken van het land.
Uiteraard in de randstad de meeste…
Vanaf het prille begin ben ik gaan acquireren, van de vroege ochtend tot de late avond. IJskoude en hele warme acquisitie. Het heeft ons uiteindelijk een mooie portefeuille en prachtige klanten gebracht tot aan de dag van vandaag.
DSR heeft een prachtteam dat met allerlei specialiteiten een grote toegevoegde waarde heeft op het schuldhulpverlener zijn. De zaken zijn tegenwoordig zeer ingewikkeld geworden, zozeer dat je van alle markten thuis moet zijn. De whatsappgroep waarin iedereen allerlei vragen aan elkaar kan stellen maakt dan ook aardig wat overuren iedere dag. Wat ik nooit had kunnen bedenken is dat we nu zelf het hele traject van aanmelding tot schuldhulpverlening kunnen doen. Geen gemeente die er meer bij komt kijken. Heel fijn!

Zelf doe ik al ruim anderhalf jaar geen casussen meer. Ik heb het mezelf verboden. Soms lijkt een casus makkelijk, maar dan blijken er ineens een lijken uit de kast te komen, je wilt het niet weten….! Ik doe alleen nog maar de zakelijke kan van DSR en ben zo het doorgeefluik voor de opdrachten die ik dan vervolgens keurig het land inkop naar de budgetcoaches en schuldhulpverleners.
Soms mis ik het wel. Het met je poten in de klei staan, onderhandelen met een deurwaarder of een bank. De gesprekken aan tafel bij de werknemer, de enorme dozen vol met post, de verrassingen die je tegenkomt; de dame die ’s avonds ook telefonische “nevenactiviteiten” heeft, de beveiliger die bij ziekmeldingen lekker gaat klussen bij de concurrent, de eenzame man met zijn kostbare Nigeriaanse telefoonliefje, de stinkdierflat, de 15 katten zonder kattenbak-gps, de wiedplantages, en ga zo maar door. Het detectiveje spelen, …de verwondering.

Nu moet ik de administratie doen, de post opruimen, de accountant spreken, een paar klanten bellen, met een Power Point bezig voor een presentatie, een Teamdag regelen, facturen betalen en een paar facturen maken. Even kennis maken met een klant aan de andere kant van het land, zien of er nog tijd is om die ietwat vergeten klant te bezoeken etc., nieuw plannen maken, luisteren naar mijn team etc.etc. Dat is wat ik doe tegenwoordig. En, oh ja, ben ik er ook nog een ander bedrijf bij begonnen; BMW Voor Elkaar, maar dat terzijde. Never a dull moment!
Me soms ergeren. Dat doe ik ook….

Was ik tien jaar geleden één van de eersten in Nederland die hier mee begon, inmiddels heb ik ongeveer 6.000 concurrenten. Ja, u leest het goed. De ene helft van Nederland is bezig de administratie te regelen van de andere helft van Nederland. Er gaat geen week voorbij of iemand solliciteert, wil weten wat een goede opleiding is om budgetcoach of schuldhulpverlener te worden, of wil stage lopen. Uiteraard wil iedereen hier een leuke boterham mee verdienen, snap ik. Maar, denk alsjeblieft eens goed na voor u hieraan begint! Vraag ook eens wat de omzet is van een budgetcoach. Er zijn er maar weinig die ervan kunnen leven, laat staat dat ze acquisitie kunnen voeren! De markt begint een beetje verzadigd te worden op dit gebied na tien jaar.

De Sociale Raadsvrouw

Hettie Schuring

Windowdressing zonder hagelslag

Vaak wordt mij gevraagd; “Jullie zullen wel veel klanten hebben die zo rond de 1400 euro verdienen hè?” Nou…, nee, de meeste verdienen modaal of zelfs ver daar boven! De laatste tijd komen we juist opvallend veel mensen tegen die echt heel goed verdienen en toch in de problemen gekomen zijn. Het is niet meer zoals enkele jaren geleden dat alleen mensen met een lager inkomen zich meldden. Het meest voorkomende inkomen van onze klanten is inmiddels rond de 2300 euro netto. Toch een heel net inkomen. En met recent de vele uitschietertjes van dik een ton.

Was het enige jaren geleden zo dat je gewoon even het inkomen, de uitgaven en de schulden op een rij moest zien te krijgen, dan is dat tegenwoordig wel anders. In onze praktijk heb je steeds meer kennis van zaken rondom schulden nodig, want wanneer we bij iemand thuis komen, blijkt deze ineens drie huizen te bezitten, waarvan er één in het buitenland of een gehandicapt kind te hebben met een PGB, die al tijden niet uitbetaald wordt door de SVB, iedere maand de wereld over te reizen voor het werk, of een leaseauto te hebben die de helft van het inkomen kost. Designerkleding, gemanicuurde nagels en peperdure kappersrekeningen…, Tja, het oog wil ook wat…

We zijn allang niet meer die schuldhulpverleners die bij het armste van het armste aankloppen of bij de slechtopgeleide werknemer. We komen ineens in buurten en wijken waar we eerst doorheen reden.

We komen bij journalisten, artsen, psychologen, managers, accountmanagers, directie etc. en wat we achter die deuren treffen is vaak ten hemel schreiend. Je zou toch op zijn minst mogen verwachten dat men hier wel weet hoe het allemaal zo gekomen is. Vergeet het maar. Hier is er meer geld en ook meer chaos, alles in het kwadraat! Vaak hebben onze klanten geen idee wat ze moeten doen. Ze zijn zo met hun werk bezig dat ze alle zaken eromheen vergeten zijn of er domweg niet naar omkijken omdat ze geen idee hebben. De weg kwijt zijn.

En veel windowdressing, maar amper hagelslag op de boterham. Als men al warm eet…

De hoger opgeleide en goed betaalde cliënt vereist ook een andere aanpak dan Gerrit van de lopende band. Er zijn, zoals ik al zei grotere auto’s, veel huizen, veel vakanties en andere verplichtingen. We moeten daar als schuldhulpverleners voorzichtig doorheen laveren, want er moet niet teveel te zien zijn voor de buitenwereld van het financieel debacle.

Ga er maar eens aanstaan! We moeten verstand hebben van leasezaken, bankzaken, hypotheken, huizen in het buitenland, studieschulden, erfenissen, verslaving, boetes, uitkeringen, belastingzaken, leningen, aflossingen, auto’s, paarden, pgb’s, psychische aandoeningen, medische zaken, autisme, loonstroken, vakanties, reizen, boten en ga zo maar door.

We hebben een whatsappgroep die regelmatig overuren maakt door de vele vragen die erop gesteld worden. “Wie weet er veel van erfenissen? We moeten 12 paarden verkopen, hoe kunnen we dat het beste doen? Wie kent er een afkickkliniek? Wie weet er wat zo’n auto moet opbrengen?” En ga zo maar door. Het blijft boeiend. Elke keer denk je dat je alles gehad hebt, komt er wéér iets nieuws!

Is dit nu het nieuwe “schuld” hulpverlenen?

De Sociale Raadsvrouw

Hettie Schuring

De terreur van de hoofdelijke aansprakelijkheid

Tuurlijk, hoofdelijke aansprakelijk is logisch. Als je meeondertekend hebt bij een officieel contract, zoals een lening of hypotheekakte ben je mede hoofdelijk aansprakelijk als de akte door wanbetaling door de hypotheeknemer (bank) of leningverstrekker wordt opgevraagd.

Echter, er zijn van die situaties waarbij het allemaal niet zo eerlijk is. Een voorbeeld uit velen…

Marja is negen jaar geleden gescheiden van haar man. Beiden hebben indertijd ondertekend bij het aangaan van de hypotheek voor hun huis. Bij de scheiding is Jos, haar ex, in het huis blijven wonen.

Het is geen courante woning, verkopen ging niet eenvoudig, dus dit was een logische oplossing. Marja verhuisde met de kinderen naar een andere stad en begon daar een eigen leven, eigen baan, eigen huis, eigen nieuwe vriend, Gerard.

Jos, nog altijd gebrouilleerd over het feit dat ze hem verlaten heeft, betaalt door de jaren heen op gezette tijden de hypotheek niet meer, maandenlang niet. Deurwaarders kloppen vervolgens bij Marja aan. Hij betaalt niet, zij is mede hoofdelijk aansprakelijk…

Zo heeft ze ieder jaar wel een loonbeslag of twee liggen op haar salaris. Ze heeft met haar vriend Gerard, een samenlevingsovereenkomst gesloten bij de notaris, waarin een “niet in gemeenschap van goederen-clausule” is opgenomen. Gerard heeft een goedlopende eigen zaak, maar wil niet financieel bij haar oude echteliedengeruzie betrokken worden.

Maar ja, je kan wel leuk allerlei zaken onderling afspreken en laten vastleggen, maar dat kan iedereen wel en met Gerard heeft Marja ook een kind en beiden wonen duurzaam samen. De akte bij de notaris, kan eigenlijk in de kachel, want de deurwaarder legt ook beslag op het inkomen van Gerard.

Beiden kunnen niets meer doen, zitten vast aan de terreur van Jos. Ze kunnen geen toekomstplannen maken, ze hebben geen zekerheid op een vast inkomen door de vele loonbeslagen.

Ex Jos claimt nu bij de hypotheeknemer (bank) dat hij geen inkomen meer heeft, hij werkt in de bouw. Ook Jos heeft al jaren een relatie met een dame. Ze wonen samen maar ze heeft ook elders een eigen huis. Officieel woont ze niet bij Jos, maar nog in dat eigen huis. Op die manier kan ze belastingteruggaaf krijgen voor haarhuis en het toch rustig verhuren. Stukkie fraude, wat we regelmatig tegenkomen, maar dat terzijde…

Al heel vaak heeft Marja de situatie uitgelegd bij de bank waar de hypotheek is afgesloten. “Ja, ze begrijpen het wel, het is ook heel erg vervelend, maar ja, we gaan u niet van de akte afhalen, helaas”.

De bank zou ook wel gek zijn, ze kunnen nu tenslotte bij beide partijen vorderen. Eerlijk? Ja, het is eerlijk als je het sec bekijkt vanuit de hoofdelijke aansprakelijkheid. Zo werkt het nou eenmaal, maar hoe lang moet dit nog duren? Dit verhaal duurt nu negen jaar! Getreiter op wettelijk niveau. Dit kan nu nog jaren doorgaan. Niemand die Jos stopt! De huizenmarkt zit nu helemaal volledig vast en Jos woont met al zijn “aftrek” heel goedkoop. Marja is de voortdurend de klos.

Kan er niet een limiet komen aan dit soort praktijken bij hoofdelijke aansprakelijkheid? Ik noem maar iets…: men mag maximaal vijf jaar een soortelijke situatie laten duren, wanneer het vruchtgebruik voor één van de partners is.

Na vijf jaar moet dan de hypotheeknemer (bank) de akte omzetten in een akte voor de vruchtgebruiker. Ik kop er nog maar een ideetje in…

Voor verkoop met overwaarde… mocht het pand binnen 12 jaar verkocht worden met winst, moet de winst gedeeld worden met de mede hoofdelijk aansprakelijke, vaak de ex.

Is dat wat? Is dat niet eerlijker?

De Sociale Raadsvrouw

You cann’t win ’em all!

Ik werd door het bedrijf gebeld met het verzoek de financiën van een werknemer op orde te brengen en hem uit de schulden te helpen.
Oké, daar ben ik voor.
Alleen, ik kon niet bij de persoon in kwestie thuiskomen omdat hij een toch wel aanzienlijk jonger vriendinnetje had die het helemaal niet eens was met het feit dat er wat aan de schulden werd gedaan. We moesten elkaar in het bedrijf waar hij werkt ontmoeten.
Ik ben dan meteen om mijn qui vive!
Want het is toch raar als je werkgever je uit de problemen wil helpen en je vriendin wil dat niet? Heel raar…
Bij de voordeur wachtte hij me al op. Marco.
We moesten naar een ander deel van het bedrijf. Daar was een kantoorruimte voor deze bespreking vrijgemaakt.
Onderweg hiernaartoe merkte ik al dat hij behoorlijk zenuwachtig was.
Zittend achter mijn laptop vroeg ik hem zijn verhaal te vertellen.
Hij was getrouwd geweest, gescheiden en was hierna een relatie begonnen met een wel zeer jong meisje. Het kon allemaal net, qua leeftijd dan, he?!
Ze woonden nu al twee jaar samen. Zij verdiende niets, werkte niet, deed niet, zat de hele dag thuis. Hij verdiende net iets boven het minimum loon.
Er was ongeveer negen duizend euro schuld.
De inboedel was al in beslag genomen. Hij wist niet meer hoe hij van deze schuld af moest komen of het eind van de maand moest halen.
Veel aflossingscapaciteit was er ook niet. Maar er kon huur- en zorgtoeslag aangevraagd worden en, als ze dan toch niet van plan was te gaan werken, voor haar, algemene heffingskortingen.
Wel moest het weekgeld aangepast worden, want om de één of andere reden gaven ze vreselijk veel geld uit aan boodschappen. Als dit alles gebeurde kon hij zonder inmenging van schuldhulp van de schulden afkomen.

“Ik denk erover om een einde aan mijn relatie te maken, vooral omdat ze niets doet!” zie hij.
Nou, als dat zo is dan maakt dat de zaak alleen maar een heel stuk makkelijker, voor wat betreft de uitgaven.
Maar waarom wilde de vriendin niet meewerken? Tja, dat wist hij ook niet.
Als ze niet wilde meewerken, hoefden we hier helemaal niet aan te beginnen. Dan was dit plan meteen gedoemd te mislukken. Je moet er beiden achterstaan.
Ik drukte hem op het hart eens een hartig woordje met zijn vriendin te spreken en van haar eens heel duidelijk te krijgen waarom ze niet mee wilde werken.
Ik boog me weer over mijn computer om wat te noteren, maar iets deed me opkijken. Hij zat te trillen al een riet!
“Je bent zenuwachtig he?” “Maar niet meer voor mij, maar voor je vriendin?!”
“Ben je bang voor je vriendin?!”
“Ja”, zei hij. “Ik heb haar nu al zoveel jaar haar zin gegeven en nou moet ik tegen haar ingaan!”
Ik had medelijden met hem. Zo’n grote kerel die bang is voor een meisje wat nog niet half zo oud is als hij.
“Je zult jezelf toch zover moeten zien te krijgen, anders wordt het niets.” zei ik.
Er zijn twee scenario’s of ik maak een plan voor jou alleen of een plan voor jullie beiden. Bij de laatste moet ze meewerken.
Hij begreep het.

Het gesprek liep ten einde, ik kon inpakken, ik wist genoeg.
Hij beloofde mij dat hij mij over een paar dagen zou laten weten of hij door zou gaan mijn schuldenregeling.

Het was een week later en ik mailde maar eens met zijn baas om te vragen of hij al iets wist.
Hij had net met Marco gesproken. Nee, hij ging er niet mee door. Hij zou me zelf bellen om me dat te vertellen.
Goh, wat verbaasde me dat nou allemaal!
Jammer, een veel te aardige vent. Maar goed, you cann’t win ’em all…!

“De Sociale Raadsvrouw”
Hettie Schuring

Veel te lang…!

Zomaar een situatie vanuit mijn oude Ombudswinkelwerk.
‘Nou moet je toch eens opschieten!’, zei de hoogblonde dame in de deuropening. ‘Ikke…?’, dacht ik… , maar nee, ze bedoelde een collega die het nodige te bespreken had, bleek al snel.

‘Dat mens is ook altijd en overal te laat!’ Blijkbaar konden ze wel wat van elkaar hebben, want ‘dat mens’ kwam binnen met een grote glimlach op haar gezicht.
‘Ach, doe toch kalm!’ Ze stelden zich aan mij voor als Marjan en Joke.
De dames gingen er eens gemakkelijk bij zitten.
Het was wel meteen gezellig moet ik zeggen…
‘Waarmee kan ik jullie helpen?’ vroeg ik.

‘Die vent van Marjan die heeft een ander. Dat heeft hij haar al eens eerder geflikt, maar nou wil ze van hem af. Maar hoe pak je zoiets tegenwoordig aan?’
-‘Hoe lang bent u getrouwd?’, vroeg ik.
–‘Veel te lang’, werd er gegrinnikt. ‘Elf Jaar’.
-‘U werkt beiden?. Wat verdient uw man? Of werkt hij niet?’
-‘Oh ja, die werkt, en hij krijgt ook nog een goed loon’.
–‘Zijn er kinderen?’
-‘Nee, daar is het bij mij nooit van gekomen. Hij heeft er wel één bij een andere vrouw. Maar die telt dan zeker niet?’
-‘Nee, helaas.’
-‘Bent u in gemeenschap van goederen getrouwd en hebt u een eigen huis?’
-‘Laat die gemeenschap maar…!’, gniffelt Joke, duidelijk de lolbroek van de twee.
–‘Ik geloof het wel’, zegt Marjan, ‘Is dat, dat alles van je samen is? We huren. Het huurcontract staat op zijn naam, ik ben er later bij komen wonen’.
–‘Ja. Oh, dat is niet zo mooi, dan moet u waarschijnlijk de woning verlaten. Weet hij al dat u wilt scheiden?’
-‘Ja, dat heb ik deze week verteld. Hij heeft ook al een advocaat in de arm genomen’.
–‘Het is verstandig dat u er ook snel één heeft. Ik begrijp dat er niet veel meer te redden valt en u echt van hem af wilt?’
-‘Zekers te weten”, roept Marjan stellig.

Even gebeld of de ex in wording van Marjan niet toevallig met het advocatenkantoor in zee is gegaan wat ik voor haar in het hoofd heb. Gelukkig niet, dus die wilde deze zaak wel nemen. Snel een afspraak gemaakt. Marjan moet zorgen snel ingeschreven te staan bij de woningbouwvereniging, liefst met een urgentieverklaring, als dat kan, of zorgen een huis te huren in de particuliere sector. Omdat haar man officieel de woning en als enige op het huurcontract staat, moet zij de woning verlaten. Zij kan alimentatie krijgen voor de duur van 12 jaar, hij verdient aanzienlijk meer en ze zijn langer dan 5 jaar getrouwd geweest. Verder moeten geld en goederen verdeeld worden die ze samen hebben vergaard door de jaren heen. Gaat het er bij een scheiding een beetje amicaal aan toe dan kan het in een maand of drie, vier geregeld zijn. Marjan krijgt een toevoeging, ze verdient maar € 15.000,– bruto. Dat is tenminste iets. De scheiding kost haar dan maar € 125,–.

Marjan had nu haar advocaat en wist in grote lijnen waar ze aan toe was. Ze gingen beiden wijzer en gierend van het lachen de deur uit. Joke was ook gescheiden, bleek. Marjan was overduidelijk toe aan een verandering. Die was niet rouwig over deze beslissing, eerder opgelucht.
Ik kon me niet aan het idee onttrekken dat deze twee dames samen nog veel plezier zouden beleven…
Hettie Schuring

“Tja, ik weet niet meer waar ik mij over verbaas!”

Zei mijn collega, op mijn vraag of ze nog wat leuke anekdotes wist.

Joke
Ze heeft de nodige schulden en haar administratie is ook niet je dat. Nou komen we dat eigenlijk altijd tegen. Ik zat bij haar thuis om de schulden door te spreken. Naast een enveloppe met recente post, gaf ze me een mooie sierdoos mee met daarin volgens haar alleen maar oude afgedane zaken. Zij, is Joke en een mooie vrouw van midden veertig, woonachtig in een middelgrote stad.
Zoals gebruikelijk zoeken we de hele administratie uit en vragen van elk stuk wat we tegenkomen de gegevens op. We waren in de veronderstelling dat uit die mooie doos alleen maar oude troep zou komen, zoals ons verteld was. Maar bij navraag regende het echter “oude” vorderingen. Wat nou afgedaan?
“Moet je nou toch kijken!” roept mijn collega, vol verbazing en met een lach op haar gezicht.
“Ze werkt ook als callgirl!” Krijg nou wat! Waar haalt ze de tijd vandaan? “Moet ik die verdienste ook meenemen in de berekening voor het inkomen?” “Alleen als het structureel is en wit” was het droge antwoord. Als we nou één ding niet verwacht hadden!

Joop en Ria
-“Het valt wel mee hoor, die schulden van ons. Hij heeft 25 duizend en ik 19 duizend.
We zijn drie jaar geleden getrouwd in gemeenschap van goederen maar hij heeft mij nooit verteld dat er nog zoveel schulden waren. Daar kwam ik pas na het tekenen achter.”
“Post?, die gooi ik altijd weg. We hebben niets. Dat zit tussen mijn oren.”
-“Weet je dan wel waar je al die schulden hebt?”
Ria noemde heel wat namen op. Joop liep wat ongelukkig door de kamer te drentelen.
Hij bleek al eerder in de schuldhulp te hebben gezeten en daaruit te zijn gezet omdat hij zich niet aan de regels hield.
De ruzies waren tussen het stel niet van de lucht, en die gingen ook gewoon door in ons bijzijn.
De verwijten onderling logen er niet om. Zij had nooit schulden gehad, tot ze met hem trouwde, zei ze. Hij ging bellen met de onderwereld om extra klusjes te krijgen. Wij trokken onze wenkbrauwen nog maar eens een keer op…
Op kantoor belden en mailden wij alle door haar genoemde schuldeisers en leveranciers.
De schuld liep allengs enorm op. Ria had in de afgelopen twee jaar helemaal de brui gegeven aan het goed een administratie voeren. Ze dacht, die schulden zijn er toch al, nou maakt het niets meer uit, laat ik er eens wat bijmaken.
Ze hanteerde het “shop till you drop-principe” en gaf sommige weekenden wel 800,– per dag uit.
De schuld bleef uiteindelijk steken op een kleine 70.000,– . Ze zouden het zelf wel oplossen.

Namen en plaatsen zijn in deze column gefingeerd.

Tissue-time…

Honderdvijftig kilometer over de snelweg. Deze keer zonder file. Ik begin al aardig bedreven te raken in afspraken maken na of voor de files. Heel vaak gaat het goed. Maar het wordt winter en ik ga vast een keer miskleunen nu.
Ik zorg dat ik water bij me heb, een appel en een warme jas. Het overlevingspakket voor iedereen die vaak op de weg zit. Mij krijg je niet gek!

Breda, om tien uur ‘s ochtend, na zelfs met TomTommie een keer mis te zijn gereden rijd ik eindelijk de straat in waar ik moet zijn. Ik bel aan met mijn koffer en laptop in de hand. De deur gaat open en daar staat ze. Ze begint al een beetje te huilen als ze me ziet. Dit kan nog leuk worden…!

We moeten twee trappen op naar de zolderkamer waar ze woont. Dit is het huis van haar vader. Ze is weer bij hem in gaan wonen na de scheiding vorig jaar.
Twintig jaar was ze getrouwd. In gemeenschap van goederen. Alle lief en leed heeft ze met hem gedeeld in die tijd, vanaf haar 17e tot nu.
Toen zij de administratie deed was er geen vuiltje aan de lucht, tot hij het overnam en een eigen zaak begon. Zij tekende natuurlijk voor alle leningen die daarvoor afgesloten moesten worden. Na een paar jaar ging de zaak op de fles. Een half jaar later scheiden ze.
In het convenant had hij alle schulden op zich genomen. Dus ze ging ervan uit dat ze vrij was… Tot het telefoontje van de deurwaarder. Uw ex man betaalt niet meer af aan ons, dus komen we bij u. Hij is uitgeschreven uit het GBA (Gemeentelijke Basis Administratie) en is geëmigreerd. U bent ook mede aansprakelijk voor deze schuld, want u hebt er voor getekend en was in gemeenschap van goederen getrouwd. Of u maar even 2 ton wil betalen!!
Marijke werd onmiddellijk gillend gek. Haar ex liep hier nog gewoon rond en heeft een baan, zij het zwart, waar hij exorbitant veel geld mee verdiend.
Dit is zijn manier om onder de schuld uit te komen. Een vorm van onderduiken.
Schrijf jezelf uit, uit het GBA, zeg dat je gaat emigreren en poef…, weg is je schuld, poef… bij je ex. Als hij kon toveren…
En zij, opgevoed in een gezin waar je eerst moet sparen voor je iets kunt kopen, zij zat er helemaal doorheen! Het was tissue-time en het bleef tissue-time. Wat een schande, zij de schuldhulp in!!!
Ze zat nu al weken thuis, had psychische hulp, maar had geen zin meer om te werken, ze had nergens zin in eigenlijk. Ze had het gevoel met de rug tegen de muur te staan en niemand die haar hielp.

Ze had van de Arbo-dienst te horen gekregen dat ik haar kwam helpen. Daarom barstte ze meteen in snikken uit. Ze wilde alleen maar informatie over hoe het ging in de gemeentelijke Schuldhulp en dat in goede banen geleidt zien.
Ja, ze is mede hoofdelijk aansprakelijk voor de schuld.
Schuldhulp is nu, as we speak, aan het uitzoeken of de overige schulden, nog een kleine 2,5 ton, ook mede haar schuld is. Is dat zo, dan gaan deze schulden ook mee de schuldhulp in. Mogelijk dat de Kredietbank haar het bedrag leent wat ze kan afbetalen aan de schuldeisers.
Dat is natuurlijk een fractie van het bedrag wat er open staat aan schulden.
Voor het overige deel is de ex dan nog steeds aansprakelijk. Ik kan een grijns niet onderdrukken hier…, vals he?!

Gaande het gesprek zei ze ineens; ”Ik weet dat ik moet zorgen uit die slachtofferrol te komen!” Oké, denk ik, dat gaat de goede kant op! Haar vechtlust moet weer bovenkomen!
Het is nu een paar dagen later en Marijke werkt weer. De tissues staan in de kast.
Alles loopt en iedereen is met Marijke begaan en doet zijn best voor haar.
Ze is niet meer alleen. Zij kan haar leven weer oppakken.
Het GBA is een lek mandje en deurwaarders lieten zich wel heel snel met een kluitje in het riet sturen… Ik benijd de ex niet…

Steeds ouderwetser…

December is voor mij de meest saaie maand van het jaar, qua werk dan. In die maand heeft niemand schulden… Iedereen is druk doende cadeautjes bij elkaar te verzamelen voor Sinterklaas of Kerst of soms beide.
En ik heb geen bal te doen. Nou ja, geen bal. Ik kan mijn kantoor eens lekker opruimen, zorgen dat alles weer daar staat waar het moet staan. Dat doe ik dan ook. Maar ik vind er geen bal aan, eerlijk gezegd.
Ach, je gaat eens bij een paar zakenrelaties op bezoek, je laat je eens zien, je babbelt eens wat over de mail, verstuurt eens wat kerstkaarten, maar mwah…!
Eindelijk is er dan dat contract waar je al bijna twee jaar op zat te azen. Die was heel leuk. Het maakte mijn hele maand weer goed! Een leuke oppepper.

En dan komt januari. Eerst is het nog wat stilletjes, maar zo half januari dan begint het feest weer in alle hevigheid los te barsten.
Ineens heeft iedereen weer bakken vol schulden! En niet zo zuinig ook.
Ik kan merken zo langzamerhand dat de kredietcrisis om zich heen slaat.
Mensen hebben veel hogere schulden dan een paar jaar geleden. Was eerst een bedrag van € 8.000,– gemiddeld, nu is dat rond de € 20.000,– en af en toe een uitschietertje naar heel veel meer.
Met banken is hoegenaamd geen land te bezeilen. Ze willen hun geld en daarmee uit!
Eerst was het nog wel zo dat mensen het ene gat gingen dichten met een andere lening of creditcard. Dat wordt nu moeilijker.
Mensen verliezen hun baan of kunnen minder overuren of nachtdiensten draaien. Het inkomen wordt minder en daarmee is de aflossing van de creditcard of hypotheek ook in het geding. Problemen, problemen.
Ik vraag me af hoe het er allemaal uit zal zien zo rond de zomer of vooral na de zomer. Want in de zomer heeft ook niemand schulden. Tja, want dan hoor je aan het strand te liggen zonder problemen.

Ik merk dat ik steeds ouderwetser wordt.
Laatst belde een kennis die me vroeg hoe ze van haar LaserCard afkwam.
Dat is een verkapte creditcard die je krijgt in winkels waar ze tv’s en wasmachines verkopen. Koop nu, betaal volgend jaar. Die. Je hebt wel meteen een BKR registratie, maar dat vertellen ze er niet bij.
Ze was een beetje dom geweest, wilde die plasma-tv zo graag en besloot na aandringen van de verkoper, tot de aanschaf over te gaan, maar… volgend jaar pas te betalen. Thuisgekomen bedacht ze zich en wilde ze ervan af.
Nou dat kan, binnen 14 dagen. Dus terug naar de winkel en liefst schriftelijk opzeggen.
Ik begon gaandeweg het gesprek een aardige preek af te steken. Eerst sparen dan pas kopen! Geen geld uitgeven wat je niet hebt! Bla, bla, bla.
Wat word ik toch ouderwets… Ik “hoorde” mijn moeder…

De Sociale Raadsvrouw
Hettie Schuring

Multiproblemen

Enige jaren geleden had je nog opdrachten om mensen uit de schulden te halen. Je maakte de administratie overzichtelijk, je trof regelingen waar dat nog kon of loodste mensen de gemeentelijke schuldhulp in.
Dit wordt gaandeweg steeds lastiger, ook voor werknemers. Werknemers zijn vaak degene die een koophuis hebben, en daarbij hebben zij rechtstreeks te maken met alle problemen van de huidige economie.
Een scheiding bijvoorbeeld, levert over het algemeen al de nodige spanningen op, maar nu, in deze crisis helemaal.
Het hebben van schulden levert veel echtelijke ruzies op en slapeloze nachten. Het kost veel tijd. Je moet naar een rechtbank, je moet je zaken regelen met een deurwaarder, dat allemaal onder werktijd. Ook zorgt het voor onveilige situaties. Mensen kunnen zich niet meer concentreren op hun werk. Denk daarbij aan mensen die werken met machines of aan het verkeer deelnemen.

De huizenmarkt is ingestort, mensen hebben tophypotheken en topleningen. Het huis kan niet verkocht worden, dat kan dan volgens de bank alleen met een onherroepelijke volmacht… of meteen middels een veiling.
Of, als het huis al verkocht kan worden, dan met verlies.
Om nog maar niet te spreken over waar men dan gaat wonen, want…, omdat de huizenmarkt dicht zit, zit de huurdersmarkt ook dicht. Iedereen blijft wonen waar hij woont. Zelfs in Kampen, waar ik woon moet je nu al vijf jaar op een huurwoning wachten. Het is te gek voor woorden!
Door Brussel is vorig jaar besloten, dat wanneer je boven de € 33.000,– bruto verdient, je niet meer in aanmerking komt voor sociale huurwoningen maar meteen maar duur moet gaan huren. Voor heel veel mensen niet op te brengen!
Heel veel mensen zitten nu weer bij hun ouders thuis of stiekem illegaal in de kelder bij hun ex, of in hun auto op de parkeerplaats.
Dit is de kwestie huis.

En soms heb je dan weer dat ene juweeltje, iemand met € 11.000 schuld en een vordering van de Belastingdienst van € 15.000, blijkt al 7 jaar de belasting niet in te vullen en haha…. € 20.000 terug te krijgen. De vordering vervalt en hij kan alle schulden afbetalen en houdt nog geld over ook.
Kijk, dan weet je weer waarvoor je het doet.

De Sociale Raadsvrouw
Hettie Schuring

Jullie ook?

Mensen in de WSNP hebben het moeilijk. Dat moge een ieder duidelijk zijn. Echter soms kom je mensen tegen die zich werkelijk niet realiseren wat voor een kadootje die WSNP eigenlijk is.
Tonnen schuld, drie jaar op een houtje bijten, je aan de regels houden en dan weer schuldenvrij zijn, een schone lei. Joepie…! Ik ging ervoor! Sommigen zeggen dat ze in die drie jaar toch nog wel luxe willen leven, dat de auto er moet blijven omdat ze ieder weekend bij de familie op bezoek moeten. Er is altijd wat met die heilige koe! Of men maakt gewoon domweg weer schulden tijdens de WSNP. Ik zie het soms met lede ogen aan. Ik begin af en toe last van mijn geweten te krijgen. Zeker als mensen het versjteren en toch met een schone lei de WSNP uitkomen. Soms krijg ik medelijden met de schuldeisers. Jullie ook?

De Sociale Raadsvrouw
Hettie Schuring

Ik ben Marjon…!

Den Haag, zomaar een woensdagmiddag in augustus, driehoog achter.
Ik was al tijden niet meer in deze contreien geweest. Toch een mooie stad, dat Den Haag, ik geniet!
TomTommie, mijn grote vriend, vertelt me hoe ik rijden moet, anders kom ik er echt niet. Ik heb het richtingsgevoel van een garnaal, zoals zoveel vrouwen, heb ik me laten vertellen… Ahum…
‘Tuurlijk krijg het voor elkaar nog een keer verkeert te rijden ook. Ach, Tommie regelt zo een nieuwe goede weg, gelukkig.
Als mijn wegwijzer langs ‘s Heeren wegen een keer kapot gaat, koop ik dezelfde dag nog een nieuwe heb ik al lang besloten!

Ik vind een parkeerplaats recht voor de deur waar ik wezen moet, gelukkig, nog eentje zonder meter ook.
Met koffer en laptop beklim ik de vele treden. De deur wordt boven al open gedaan en ik stap nietsvermoedend in de grootste puinhoop die ik in tijden ben tegengekomen… Overal ligt wat.
Elke stap moet met uiterste precisie gezet worden om niet ergens boven op te stappen.
De aardige dame voor mij ziet me wat rondkijken en vertelt me dat ze niets kan weggooien. Nou, dat is het understatement van het jaar!!
Ik ben hier bij geroepen door een bureau die haar begeleidt, en wel om haar administratie te ordenen en er voor te zorgen dat er geen schulden ontstaan. Ook moet ik diverse vragen beantwoorden op het gebied van sociale zekerheid.
Ze krijgt van allerlei mensen andere adviezen en verhalen te horen, tijd voor wat duidelijkheid.
We gaan eerst eens koffie drinken om het ijs wat te breken.
Ze trilt van de zenuwen. Ik kom dat vaak tegen, maar na een stief kwartiertje kletst iedereen honderd uit! Zij ook.
Ze heeft een PGB omdat ze bij heel veel dingen die ze moet doen, hulp en begeleiding nodig heeft. Psychisch is er het nodige mis, maar met wat hulp kan ze zich goed redden. Ze is duidelijk iemand met een zwaar verleden.
Zelf ben ik altijd heel direct in de omgang, maar ik moet dat hier bijstellen, voorzichtiger zijn, merk ik…
Ze is heel achterdochtig. Dat was me ook al gezegd van tevoren.

Na een half uurtje koffiedrinken en vertellen, van haar kant, gaan we eens aan de gang. Ik heb altijd standaard de nodige ordners en tabbladen bij me.
Ze praat graag en veel en lijkt me te vertrouwen. De tijd gaat snel en ik vermaak me wel met haar.
Ergens na vier uur uitzoeken, op volgorde leggen en in de mappen werken van alle paperassen, zie ik een recept van een apotheek liggen. Ik bekijk het, trek een conclusie en vraag haar of ze misschien manisch depressief is.
Ze kijkt me teleurgesteld aan en zegt; “Dat vind ik nou zo vervelend als mensen dat zeggen… Ik ben Marjon, ik heb die ziekte maar, ik ben Marjon!”
Oké, ze heeft in wezen gelijk. Maar zo zeg je dat nou één keer in mijn wereld.
Ik ging over een grens bij haar en ben weer helemaal terug bij af.
Het laatste uur vallen er veel stiltes. Terug naar huis belt ze me op om te zeggen dat ze geen gebruik meer zal maken van mijn diensten.
Afgelopen week belde ze dat ze zich bedacht had. Of dat nog mocht, nog een keer met mij haar administratie doen?
“Tuurlijk, mag dat. Jij bent toch Marjon?”

Hettie Schuring

HRM in onwetendheid…

Steeds meer kom ik bij HR afdelingen een stuk onwetendheid tegen.
Bedrijf X, de minste niet overigens, heeft een goede alleenstaande werkneemster met kinderen die part-time werkt, dus ook part-time verdient. Ze kan de eindjes niet meer aan elkaar kan knopen. Logisch lijkt mij.
Ze had toestemming van de werkgever om me te bellen voor een telefonisch consult via de arbodienst.
Ik had er geen twee minuten voor nodig om te weten dat deze vrouw al JAREN ver onder het sociaal minimum leeft met haar inkomen.
Ze verdiende € 820,– netto, waar het voor haar geldende sociaal minimum, zijnde dat van een alleenstaande ouder, € 1.142,63 is. (Dit is inclusief toeslag en vakantiegeld).
Er was niemand die deze vrouw ooit verteld heeft dat ze onmiddellijk naar de gemeente moet stappen om aanvullende bijstand aan te vragen, plus alle regelingen en voorzieningen die de gemeente voor haar in de portefeuille heeft.
U zult begrijpen dat de emoties elkaar afwisselden, ze was boos, boos omdat ze jaren heeft moeten vechten om rond te komen en haar kinderen het nodige hebben moeten missen, blij omdat dit nieuwe inkomen voor haar een wereld van verschil maakte.
Een afdeling personeelszaken die ziet dat iemand het moeilijk heeft zou deze regelingen moeten weten en doorgeven aan een werknemer. Of niet?

Nog zo eentje.

Werknemer Bertus werkt in een productiebedrijf en verdient het minimumloon.
Hij woont samen met Marie en heeft geen kinderen. Marie werkt niet, zij kan geen werk vinden. Bertus is al een behoorlijke tijd ziek en zijn werkgever betaalt inmiddels 70% door. Hierdoor komt het inkomen van Bertus onder het voor hem geldende sociaal minimum.
Bertus denkt dat dat het is wat hij krijgt. Niemand van zijn werk neemt ooit contact met hem op, want hij is al een tijd uit de running. Het bedrijf scoort niet meteen hoog op de hitlijst van sociaalvoelendheid. Hij belde wel een paar keer met personeelszaken dat hij nu zo’n laag inkomen heeft en moeite heeft met rondkomen. “Moet je maar snel weer aan het werk gaan”, was daarop het antwoord.
Omdat dat geen optie was, bleef het stel zitten met een inkomen van € 854,90, en de schulden liepen op.
Niemand had deze man verteld dat hij heel eenvoudig zijn inkomen kon verruimen door de Toeslagenwet aan te vragen bij het UWV.
De Toeslagenwet zuivert het inkomen aan tot het sociaal minimum, zoals in het geval van Bertus bij ziekte. Er zijn nog meer mogelijkheden, maar niet relevant voor deze casus.

Ergo, de goeden nagelaten, er zijn bijzonder veel HR managers die geen kaas gegeten hebben van sociale voorzieningen. Dat is jammer want in ieder bedrijf is er wel een Bertus of Jannie die wat meer informatie goed zou kunnen gebruiken.

Hettie Schuring
www.socialeraadsvrouw.nl

Het schone huis met de vele schuldeisers…

Door de polder naar Friesland, mooi, heel mooi. Ik geniet. Na Lemmer kom je op een gegeven moment helemaal tussen het water te zitten. Overal zijn zeilboten en in de verte zie ik kerktorens.
De zon schijnt en de muziek in de auto staat zo dat het net lijkt dat ik in toon meezing, heerlijk!
Ik moet naar Heerenveen. Naar Ruud. Hij zit ziek thuis. Overspannen. Volgens zijn werkgever heeft het iets te maken met schulden. Er liggen namelijk wat loonbeslagen. Hem is door de werkgever gevraagd of hij hulp wil, en na even nadenken wilde hij dat wel.
Vervolgens vraagt de werkgever mij om eens een kijkje te gaan nemen, vandaar…
Daar aangekomen rijd ik een nagelnieuwe wijk binnen, deze huizen staan er echt niet langer dan een jaar of twee.
Ik bel aan, Ruud doet open en verwelkomt mij in een blinkend schoon huis. Je kan er van de vloer eten. Dat maak ik niet alle dagen mee…
Bij het maken van de afspraak heb ik gezegd dat alle papieren van de inkomsten, de vaste lasten en de schulden op tafel moesten liggen. Ik zie alleen een klein stapeltje brieven liggen. Dat klopt niet.
Ik heb een heel mooi computerprogramma waarin ik alle cijfers kan zetten en wat meteen alles prachtig doorrekent. Bij vraag één spurt Ruud naar boven, om vervolgens tien minuten weg te blijven.
Zijn vrouw, Hellen schenkt inmiddels koffie in.
Ik vraag haar hoe ze die ramen toch zo schoon krijgt, ik ben er spontaan jaloers op. Mij lukt dat nooit…
Ruud komt terug en levert mij de bewuste brief aan. Ik stel de tweede vraag en Ruud verdwijnt wederom naar boven om vijf minuten later weer te verschijnen met de gegevens.
Nu ben ik het meteen al zat!
“Ga maar naar boven en haal die doos op met al die papieren!’ zeg ik. Hij kijkt me enigszins verbijsterd aan, glimlacht en gaat de trap op om even later met twee bomvolle bananendozen naar beneden te komen. De dozen zitten vol met brieven, geopende, ongeopende, alles ligt door elkaar.
Dit is dagelijkse kost voor mij. Overal waar ik kom zie ik hetzelfde, post die door elkaar ligt, een jaar of twee, drie, zelfs vier ongeopende post, of het moet uit alle hoeken en gaten uit het huis komen. Kortom de administratie is een bende!
Ruud, een niet zo heel stugge fries, schaamde zich kapot. Maar dat zich schamen is altijd maar even, gelukkig. Eerst nog maar eens koffie, even babbelen. Ze moeten zich op hun gemak voelen, dat werkt het best…
Gedrieën beginnen we de brieven uit de enveloppen te halen en op een stapel te leggen.
Drie uur later ligt de hele parketvloer bezaaid met 30 stapels, hypotheek bij hypotheek, energie bij energie, belasting bij belasting etc. Er blijken maar liefst 23 schuldeisers te zijn. Ze beginnen beiden te huilen als blijkt hoe hoog de schuld eigenlijk is. In totaal een bedrag van tachtigduizend euro.
Niet niks en veel te hoog voor mij om nog betalingsregelingen te kunnen treffen. Ik stel voor de schuldhulp van de gemeente te bellen. Daar moeten ze even over denken zegt Ruud.
“Nou”, zegt Hellen, “Ik niet!” “Ik ben het zoo zat om zo te leven! Ons huwelijk gaat er aan. We zitten te trillen op de bank als de postbode langs komt. We krijgen elke dag brieven van deurwaarders en we maken elkaar de hele tijd verwijten. Ik kan dit niet meer. Volgens mij is dit het enige wat we nog kunnen doen. Daar hebben we het ook al over gehad. Laat haar bellen!” Ruud kijkt zijn vrouw met enig ontzag aan en geeft toe. “Oké, bel maar dan, ik ga hier anders toch helemaal kapot aan!’
Ik bel de gemeente Heerenveen en krijg een medewerker aan de lijn die dit gezin een schuldhulpformulier gaat toesturen. Ik ga ze helpen met het invullen daarvan, dat willen ze graag en Ruuds’ werkgever ook.’

Een week later ben ik er weer.
“We slapen stukken beter”, zegt Ruud. “Wel huilen we veel, maar alle spanningen van de afgelopen tijd moeten er uit, volgens mij”, zegt hij als volleerd huis-tuin en keuken psycholoog. “We hebben het de familie ook verteld. Hellens’ broer heeft nog een rekening betaald ook!”

Over enkele weken hebben ze het eerste gesprek met schuldhulp. Brieven van deurwaarders zijn er al bijna niet meer.
Ik heb alle deurwaarders in kennis gesteld van het feit dat er schuldhulp is aangevraagd en dat er voorstellen gaan komen van de gemeentelijke schuldhulp.
Er is weer rust in dit huis gekomen. Ruud gaat weer met plezier naar zijn werk.

In de auto terug door de polder kijk ik naar de zeilboten op het water.
Dat leek me nou ook wel even wat, …beetje ronddobberen zo…

De Sociale Raadsvrouw
Hettie Schuring

Helemaal van de kaart!! Eventjes maar…

Een medewerker van een arbodienst had mij stevig aangeprezen bij een particulier.
Dat wil zeggen, een medewerker van een bedrijf. Hij had zelf geen problemen, maar zijn dochter had dat.
Ze belden mij op. Ik was toch zo super hadden ze gehoord. Of ik hun wilde helpen met hun dochter, dat was toch zo nodig! Ze had al een baantje genomen om af en toe bij henzelf de koelkast vol te krijgen, want alles ging naar de dochter.
Ik mocht het met de dochter niet over de rekening hebben, want dan zou ze meteen gaan steigeren. Nee, dat kwam wel goed, zij betaalde dat allemaal. Maar sssttt…!

Ik, afspraak gemaakt en ernaartoe.
Nu ik dit schrijf is net een boete voor te hard rijden op mijn deurmat gevallen, van dezelfde dag. Heel begrijpelijk. Maar dat terzijde…
Een rijtjeshuis in een doorsnee Nederlandse wijk.
Koffertje mee, laptop mee en rrrringg!
Er stond een grote hondenmand achter de voordeur, dus het kostte wat moeite mij door een kleine kiertje heen te wurmen.
Voor mij stond ze, de dochter, Katja. Vierendertig, moeder van 2 kinderen van 7 en 4 jaar oud.
We namen plaats in de keuken.
Ik drong aan dat ze maar eens moest gaan vertellen. Haar vriend, van wie beide kinderen waren, had haar twee jaar geleden verlaten. Hij betaalde als hem dat uitkwam af en toe de huur. Ze woonde in een veel te duur huurhuis, net boven de huurtoeslaggrens.
Haar inkomen was een kleine € 500,– per maand. Meer inkomen was er gewoonweg niet, al tijden niet!
Op mijn voorstel dat ze een aanvullende bijstandsuitkering zou aanvragen werd ik aangekeken of ik niet goed wijs was. Dan moest ze wasknijpers maken van de Sociale Dienst en dan werd het geld wat de ex af en toe betaalde voor de huur daarvan afgetrokken. Ook zag ze haar kindertjes dan niet meer.
Op mijn voorstel dat ze een andere woning moest zoeken, “Nee, dan ga ik dood, dan kan je mij opbergen, niet op een flatje!” “Dat kan ik mijn kinderen niet aandoen!”

Ik liet er mijn doorrekenprogramma er eens op los en kwam erachter dat deze dame maar liefst ruim, schrik niet… € 1.400,– per maand teveel uitgaf.
Telefoneren deed ze ook al voor ruim € 500,– per maand. Want ze voelde zich af en toe zo eenzaam.
Aan boodschappen besteedde ze bijna € 1.000,– in de maand. Op mijn voorstel dat eens te matigen, werd geantwoord: “Wij eten vegetarisch en biologisch en dat gaan we niet veranderen!”
Op het voorstel de kinderalimentatie te regelen via een advocaat, werd geantwoord met: “Dat ga ik niet doen, want dat kost € 93,–!”.
Niet inziend wat het haar op zou leveren…

Voor ik het vergeet, er was ook nog een schuld van ruim € 15.000,–.
Alles was ik aandroeg om haar uit te problemen te helpen werd, door minstens twee redenen om het niet te doen, van tafel geveegd.
Ik begon me snel af te vragen wat ik daar deed en vertelde haar dat. Geen reactie.
Als ze niet naar me wilde luisteren dan kon ik haar ook niet helpen.
Ik klapte mijn laptop dicht, pakte mijn koffer en ben weggegaan.
Voor het eerst in zeven jaar ben ik bij een cliënt weggelopen!

De rekening hield ik voor de moeder extreem laag.
Stom genoeg was ik mijn boekje met visitekaartjes vergeten mee te nemen.
Die had ik bij het pakken van iets anders even uit mijn koffer gelegd.
Ik belde de moeder een paar dagen later op met het verzoek deze naar me toe te sturen in een ongefrankeerde enveloppe.
“Wat een zonde van het geld”. Kreeg ze nog een rekening ook. “Wij zijn geen Aldi-mensen, wij eten biologisch, vreten geen hormonen. Aan u kunnen we wel zien dat u dat wel doet!
Hier zijn we helemaal niet mee geholpen, dit was niet de bedoeling. Iedereen heeft schulden, dit valt allemaal wel mee!”
“Nee, ik stuur dat niet op!”
De scheldkanonnade werd allengs erger en persoonlijker en hield nog even aan.
Toen ik eindelijk kon vragen wat dan wel de bedoeling was geweest. Zei ze dat ik de verhuurder, een makelaar had moeten bewegen de huur te verlagen, zodat ze huurtoeslag zou kunnen aanvragen. Meewerken aan fraude dus…!
Hierna belde ik de dochter met hetzelfde verzoek de zaak op de post te gooien, …het werd alleen maar erger….
Ze zou het mapje wel buiten op een paal leggen. Nee, opsturen deed ze niet.
“Hoe je er ook uitziet met dat sjaaltje van tien euro! Je kon nauwelijks door de deur heenkomen! Wij blijven biologisch eten! Doe maar wat van de rekening af.”
“Wie betaald die rekening trouwens?” “Uw moeder”, was mijn antwoord.
“Nou mooi is dat!”
Ook hier werd de scheldkanonnade allengs langer en heftiger. De agressiviteit van beide tantes was werkelijk niet van de lucht.
…Kan toch niet van teveel rood vlees geweest zijn…

Ik was volledig van de kaart, zoiets heb ik nog niet eerder meegemaakt, van dames die zich zo geciviliseerd voordoen. De volgende dag heb ik er nog een mailtje aan gewaagd. Ik heb ze gewaarschuwd dat ik bij vernieling van mijn bezittingen onverwijld aangifte zou doen en kosten in rekening zou brengen.
Ik kan alleen maar mensen op mijn manier helpen, niet op de manier die zij soms zelf voor ogen hebben.
U ziet, ook ik heb wel eens zeer ontevreden klanten!!

Hettie Schuring

Ellen, haar ex en het “fraaie” convenant.

Ellen is ernstig in de stress. Ze is vier jaar gescheiden, heeft inmiddels weer een vriend en een vaste baan. Ze let op haar geld en had geen schulden, tot nu toe…

Ellen is vier jaar geleden gescheiden van haar ex. Ze liet de scheiding regelen door een echtscheidingsmediator, een scheidingsmakelaar, geen jurist, zo eentje die denkt dat wanneer je een convenant tekent en dit laat bekrachtigen door de rechter er niemand meer bij je kan komen om geld.
Ellen had meerdere malen gevraagd of als er schulden zouden komen zij dan niet aansprakelijk zou worden gesteld. “Nee, natuurijk niet”, stelde de mediator, dat kon niet, immers ze hadden een convenant, bekrachtigd door de rechter!
Mis!
Een convenant is in feite gewoon “contract”, een afspraak tussen twee personen die in het convenant genoemd worden, maar heeft niets met de schuldeisers te maken. Immers, je maakt geen afspraak met de schuldeisers. Je maakt onderling met elkaar een afspraak. Maar beiden blijf je hoofdelijk aansprakelijk voor de schulden die tijdens het huwelijk samen (in gemeenschap van goederen zijn aangegaan).

Zo gebeurde ook bij Ellens’ convenant. Haar ex had het huis “toebedeeld gekregen” en een “persoonlijke lening” zou hij ook wel afbetalen, hij had immers een eigen bedrijf wat goed liep?
Echter, dat bedrijf ging minder goed lopen en hij kon de rekeningen niet meer betalen. De hypotheek was het eerste wat hij liet liggen. Toen ook maar de persoonlijke lening.
De ex vroeg schuldhulp aan, kreeg dit ook in de vorm van WSNP en het huis werd geveild door de bank. De restschuld was ruim een ton.
Nu hij in de WSNP zat kwamen de schuldeisers logischerwijs ook naar Ellen toe. Ze wist niet waar ze het zoeken moest.
Nu, vier jaar, na een scheiding die toch redelijk in pais en vree verliep, moest ze alsnog de zure vruchten plukken van een waardeloos convenant. Ze kon de mediator van destijds wel wat doen!!
Ze zat er helemaal doorheen. Haar leven zag er ineens toch iets anders uit dan gepland.
Ellen heeft inmiddels allerlei tips en trucs gekregen die ervoor moeten zorgen dat ze moeiteloos de schuldhulp in kan.

-Opvallend is dat ik deze situatie nu al vijf keer ben tegengekomen in de afgelopen drie jaar.
Het lijkt wel of het hoofdstuk “Hoofdelijke aansprakelijkheid” niet gegeven wordt aan echtscheidingsmediators…-

De Sociale Raadsvrouw
Hettie Schuring

Een warm bad…

Op een snikhete dag rijd ik door de Bijlmer op zoek naar de flat van Edison, mijn cliënt. De ene heeft een tekening van een dolfijn aan de gevel, de andere dat van een pinguïn. Ik ben de weg weer eens kwijt!
Net als laatst op Schiphol, toen ik op tijd moest zijn voor een presentatie en TomTom plotseling uit de lucht was. “Net deed ie het nog…!”
Ik heb het richtingsgevoel van een garnaal. Als ik terug naar huis moet is het niet erg, maar als ik ergens op tijd moet zijn dan begint de paniek lichtelijk toe te slaan. Op Schiphol moesten ze me helemaal vanaf de snelweg naar binnen loodsen. “Wat zie je nu?” “Ik zie een plek voor vliegtuigspotters.” “Dan nu helemaal doorrijden door de tunnel…, en dan…”
Even later stond ik dampend voor de lift in het bewuste gebouw en dan moet je nog een serieuze presentatie doen… Duh….
Wat zou dat toch mooi zijn als ik kon kaartlezen!

Dan maar bellen of Edison buiten een van die flats hier voor de deur gaat staan zwaaien of zo.
Hij neemt de telefoon op met een zwaar Surinaams accent. “Oh, je kan het niet vinden? Ik kom wel naar beneden, dan zie je me wel staan”, lacht hij.
Na nog een rondje om tig flats zie ik plotseling een grote man staan bellen in een kuitbroek en een wijd t-shirt, mijn telefoon gaat meteen over en ik hoor;“Volgens mij zie ik je!”.
Een moment van puur geluk. Dat je zo blij kan zijn iemand te zien die je totaal niet kent!
In de lift naar boven en op de galerij krijg ik uitleg over de skyline van Amsterdam en de Bijlmer in het bijzonder. Mijn eerste keer in de Bijlmer is er meteen één van pure gastvrijheid en vrolijkheid.
Hij blijkt een ware womanizer, die Edison, en hij lacht altijd. “Ik kom vaak in de problemen door vrouwen. Ik heb alleen maar zussen, ja, ik hou van vrouwen, je moet ze verwennen”, zegt hij lachend. Ik trek mijn wenkbrauwen op, zo van okee, het zal wel…. Hij ziet het en begint te grinniken.

Ondertussen, in de flat aangekomen, stelt hij me voor aan Celine, een vrijwilligster die werkt met daklozen, de allerarmsten, kringloopwinkels en voedselbanken. Ze helpt hem een beetje maar komt er ook niet meer uit.
Celine is een pittig wijf met een uitgesproken mening over alles, door de wol geverfd en rond de nodige flatblokken geweest. Celine is leuk! Ze heeft ook een stevige mening over Edisons’ gedoe met de vrouwen en met name over zijn schulden door vrouwen. Celine heeft haar op de tanden!
Ik kijk om me heen en zie de meest armoedige flat die ik ooit in mijn leven gezien heb. Er is niets, maar dan ook niets!! Ja, een bed, een stoel en een klein tafeltje, that’s it! Zelfs geen behang, of vloerbedekking.
En het is niet zo dat de flat net is opgeleverd, hij woont hier al een half jaar.
Zijn administratie, waaraan het meeste ontbreekt is echt niet in orde en de schuldhulp stagneert. Het lijkt wel of alles on hold is hier.
Dit wordt uitzoeken, sorteren, bellen met deurwaarders en zorgen dat alles in kaart gebracht wordt. Ook de beslagvrije voet aanpassen, want die klopt ook al voor geen meter. Ik besluit de hele bende maar mee te nemen en dat op kantoor uit te zoeken. Vertrekken kan ik nog niet, ik krijg Surinaamse cake te eten en krijg te horen waarom het zo fantastisch is om in de Bijlmer te wonen. Hij wil hier nooit meer weg.

“Mag ik ook eens met een maatschappelijk werker praten”, vraagt Edison plotseling met een trieste blik. Ik ben even verbaast. Hij die altijd lacht, vraagt zoiets. “Dat kan ik wel voor je regelen”, zeg ik. Even later weet hij zelfs al wie hem gaat bezoeken, ook wel prettig… en hij is zichtbaar opgelucht.
Een uur later, na heel veel boeiende verhalen over Suriname en de Bijlmer, stap ik op word ik door beiden naar de auto begeleidt. We worden door iedereen die we tegenkomen enthousiast begroet.
Bij de auto aangekomen roep Edison; “Ik ga je zoenen!” en voor ik het weet heb ik drie smakkers te pakken. Celine hangt vervolgens om mijn nek. Het is zo heerlijk gewoon eigenlijk, alsof we elkaar al jaren kennen.
Zwaaiend neem ik afscheid. Het doet een beetje pijn, dit keer.
Wat een warm bad!, die Bijlmer, denk ik op mijn weg noar ut oost’n.
Edison werkt inmiddels weer alle dagen, de schuldhulp is voor hem aan de gang en hij heeft het geld van het verkeerd gelegde loonbeslag gebruikt om zijn flat eens een beetje in te richten en een paar boetes te betalen. Hij lacht weer.

De Sociale Raadsvrouw
Hettie Schuring

Een blik in de toekomst…

Jan is getrouwd met Marie. Jan heeft al 9 jaar een vaste baan als timmerman in een kleine timmerfabriek waar 20 mensen werken. Jan is een echte vakman die eigenlijk alles kan maken wat hij ziet. Jan is 49 en Marie 45. Jan heeft al een tijdje last van zijn schouder en is regelmatig ziek thuis.
Marie heeft in het verleden een part-time baan gehad als kapster maar is 100% afgekeurd nadat ze een ongeluk heeft gehad zo’n zeven jaar geleden en haar werk niet meer kon doen. Ook ondervindt ze psychische problemen. Ze heeft een kleine WAO uitkering van het UWV.
Ze hebben 3 kinderen, Loes van 20, Irene van 19 en Jaap van 15. Het een heel leuk gezin, ondanks dat er wel eens wat is. Loes heeft een baantje, ook als kapster in een plaatselijke kapsalon. Irene is al een paar keer van opleiding gewisseld en “dreigt” nu ook gewoon te gaan werken. Jaap doet VWO. Hij is de bolleboos van de familie.
Het gezin kan de eindjes met moeite aan elkaar knopen en moet alle zeilen bijzetten om niet iedere maand een “stukje maand over te houden” financieel.

Het bedrijf waar Jan werkt verkeerd in zwaar weer. Door de economische crisis komen er niet veel orders meer binnen. De directie heeft Jan er al eens op aangesproken dat hij veel verzuimt. “Tja, ik kan er niets aan doen, die schouder wil niet meer!”
Dan komt de dag dat het bedrijf een ontslagvergunning aanvraagt op economische gronden voor 10 van zijn werknemers. Jan hoort daar ook bij. De vergunning wordt verleend en Jan kan meteen naar het UWV om een WW uitkering aan te vragen. Het begin van de problemen….
Ze komen nu niet meer rond. Jan krijgt nog maar 70% van zijn laatstgenoten loon. Ze hadden al moeite met rondkomen, maar nu is de ellende helemaal niet meer te overzien!
Loes moet maar eens kostgeld gaan betalen. Dat doet ze dan ook, zij het met tegenzin, maar alaa, vooruit dan maar.

Het is medio 2014, de WW-uitkering van Jan loopt ten einde. De schulden waren niet meer te overzien en zij hebben zich dan ook al in 2013 gemeld bij de gemeente voor een schuldsanering.
Jan en Marie maken zich dagelijks grote zorgen. Door de crisis en de leeftijd van Jan is hij niet meer aan het werk gekomen, vakman of niet.
Er moet nu eigenlijk een WWB uitkering worden aangevraagd. Jan heeft al van die griezelverhalen gehoord dat dat al een paar jaar een “gezinsuitkering” wordt genoemd. Of beter in de volksmond de “We Worden Beknot” of de “Wees Wel Benauwd-uitkering”. De kinderen moeten nu meebetalen aan het gezinsinkomen.
Die WWB uitkering komt er dus niet omdat dochter Loes een eigen inkomen heeft en nu volledig mee moet betalen aan het gezin. Zij baalt hier mega van, want ze had nog graag een paar jaar thuis gewoond. Ze gaat na een paar maanden ruzie thuis vervroegd samenwonen met een knul die Jan en Marie helemaal niet ziet zitten, maar goed….

Irene die begin 2013 toch maar met school gestopt is, werkt nu fulltime in de plaatselijke supermarkt. Ze heeft een tijdelijk contract, zoals iedereen tegenwoordig. Geen werkgever geeft je tegenwoordig meteen een vast contract. Nu moet Irene bij gaan dragen aan het gezin. Irene was altijd al een dwarsligger en zij heeft beslist geen zin in dit gedoe, dus vertrekt ze naar een kamer in de stad die ze moet delen met twee andere meisjes. Het vinden van een kamer is in 2014 vrijwel onmogelijk geworden. Heel veel mensen gaan uit huis bij hun ouders omdat ze anders al hun verdiende geld moeten inleveren en niets leuks meer kunnen doen. Tja, je bent jong en je wilt wat!
Jaap is klaar met zijn VWO en wil dolgraag gaan studeren in Groningen. Maar de basisbeurs is afgeschaft en de mogelijkheid dat hij financiële ondersteuning krijgt van zijn familie is nihil.
Hij besluit dan ook om ook maar te gaan werken en in de avonduren dan maar te studeren.
Echt naar een universiteit gaan in een andere stad is gewoonweg veel te duur. Machtig jammer van zo’n talent zegt iedereen! Hij had het nog ver kunnen schoppen!
Alleen Jaap woont nu nog thuis, hij zorgt voor het gezinsinkomen. Hij heeft een baan gevonden bij een klein accountantskantoor waar hij misschien ook kan studeren. Maar Jaap is eigenlijk heel ontevreden. Hij is beknot in zijn mogelijkheden en had er van zijn leven niet op gerekend dat hij nu al voor zijn ouders zou moeten zorgen, dat hij de hoofdkostwinner zou zijn. Zijn vader is ernstig depressief geworden. De sfeer in huis is om te snijden. Eigenlijk wil hij ook weg.
Door de schulden is er ook nergens geld voor, zeker sinds ze in de schuldhulp zitten. Dat is echt afzien, begin 2013 is de schuldhulp van drie naar vijf jaar gegaan. Het is armoe troef met alles.
Waar is dat leuke gezin gebleven?

Hettie Schuring

Drie maanden??!!

Loonbeslagen stapelen zich op, de werknemer loopt er ongeïnteresseerd en ongeconcentreerd bij met wallen onder de ogen. Die middag loopt hij bij personeelszaken binnen en verteld dat hij naar de gemeente is geweest om schuldhulp aan te vragen. Vier maanden later loopt dezelfde werknemer er nog beroerder bij.
U vraagt eens belangstellend hoe het er mee is.
Hij moet zijn huis verkopen van de schuldhulp. Niet dat daar veel overwaarde in zit, maar goed een beetje. Vermogen is vermogen, dus verkopen die handel.
Hij slaapt er al tijden niet van. Zijn vrouw ook al niet en de kinderen, ja…, dat gaat gewoon door. Ze moeten op schoolreisje, maar geld daarvoor is er niet en dat wordt ook niet vrijgemaakt. Binnenkort, is hem nu beloofd, gaat het echt allemaal officieel beginnen de WSNP (Wet Schuldsanering Natuurlijke Personen). Dan moeten de wolven (lees incassobureau’s en deurwaarders) toch echt van de deur blijven.
Zo maar een situatie die dagelijks vele malen voorkomt in Nederland.

Mensen in mijn omgeving weten, via mijn voorgaande baan, dat ik de nodige connecties heb binnen schuldhulp. Een half jaar geleden nog werd ik aangeklampt op de parkeerplaats van een supermarkt in mijn woonplaats. Ditmaal door de moeder van een kind uit de klas van mijn zoon.
Of ik niet een manier wist waardoor ze sneller in de schuldhulp zouden kunnen komen, want de situatie was onhoudbaar zo langzamerhand. Ze wachtten al bijna een jaar om toegelaten te worden!
De kinderen leden er vooral ook erg onder.
Ik nog de boel verdedigen door te zeggen dat ze het wel heel druk hebben daar…
Uiteindelijk heb ik ze de naam van de directeur van Sociale Zaken gegeven en gezegd dat ze maar stevig moesten klagen. Dat zouden ze doen.

Laatst zag ik haar weer boodschappen doen op een zaterdagmiddag. Een bijna leeg mandje, schril afstekend tegenover karren vol boodschappen.
Ik zorgde dat ze mij niet zag, want ze weet dat ik het weet en dan schaamt ze zich zo. Ik ken deze mensen. Het zijn lieve, vriendelijke, behulpzame mensen.
Hoe het zo gekomen is, weet ik niet. Ik wil het ook niet weten, te dichtbij.
Maar triest is het wel.

Dus hoezo, iets doen aan die wachttijd van drie maanden voor de schuldhulp, zoals enige weken geleden in het nieuws door minister Donner en staatssecretaris Abouthaleb?!
Heel goede plannen! Echt!
Maar in de praktijk is het vele malen langer dan drie maanden!
Afdelingen Schuldhulp die het wel goed doen nagelaten. Die zijn er zeker.
De WSNP duurt maximaal 3 jaar. Met de wachttijd erbij kun je hier zeker een half jaar tot een jaar bijtellen aan doffe ellende.

De Turks-Nederlandse spraakverwarring

Een ochtend in een productiebedrijf met veel buitenlandse werknemers van zo tegen de vijfenzestig jaar, levert vaak hilarische gesprekken op…

“Mevrouw, zij heb mij gezeg met u afspraak maak, want u weet wij meer inkoom krijg!”
“Oh ja, nou vertel dan eerst maar eens wat u verdient, liefst bruto en wat uw vrouw verdient. Want we kunnen natuurlijk niet zomaar van alles aan gaan vragen als ik niet weet wat uw inkomen is. Hebt u loonstroken bij u?”
“Nee, die in huis”.
“Hebt u bankafschriften bij u, van de laatste 6 maanden?”
“Nee, die ook in huis bij vrouw”.
“Dan moeten we een afspraak maken. De volgende keer neemt u loonstroken mee van de afgelopen drie maanden en bankafschriften van de rekening van u en uw vrouw van de afgelopen zes maanden.”
“Mevrouw, waarom?”
“Omdat ik dan kan zien waar u allemaal recht op heeft en we dat dan kunnen aanvragen. Anders kan ik niets voor u doen! U moet zorgen dat alles netjes op volgorde ligt, al het oude onderop, het nieuwe bovenop, zodat ik makkelijk kan zien wat er aan geld bij u binnenkomt tegenwoordig”.
“Ik niet begrijp. Zij mij zeg u weet alles van inkoom!”
“Ja, ik weet wel een boel maar niet hoeveel u verdient!”
“U vraag hier boven, personeelszaak!”.
“Maar dan heb ik nog niet voldoende gegevens, want ik moet uw bankafschriften zien, zodat ik niet dingen dubbel aanvraag”.
“Dubbel aanvraag? Wij niet dubbel aanvraag! Wij niets heb!”
“Dat snap ik, zo bedoel ik het ook niet! Hebt u ook een zoon of een dochter die mij kan bellen, zodat die u kan uitleggen wat ik bedoel?”
“Zoon op school, …moet komen?”
“Nee, ik geef u mijn telefoonnummer, zodat uw zoon mij kan bellen en u daarna kan uitleggen wat we gaan doen de volgende keer. Ik maak dan met u een afspraak voor de volgende keer en u krijgt van mij huiswerk over wat u moet meenemen en hoe.”
“Zoon veel huiswerk ja, examen doen”.
“Hier hebt u mijn telefoonnummer, dan gaat uw zoon mij bellen en komt alles goed”.
“Zoon bellen, oké. U ook man hebben?”
“Ja.”
“En zoon? “
“Ook zoon”.
“Is goed”.
Ik zie meneer wat wegdromen… …Snel afkappen nu, want voor ik het weet loopt het uit in een gesprek over de hele familie van meneer binnen en buiten Turkije en moet ik uitgebreid vertellen over de mijne. Soms kan dat wel maar nu even niet…
“Nou meneer, ik zie u de volgende keer en dan heeft u alles bij u, goed?”
“Zoon meeneem, ja”.

We geven elkaar een hand en ik hoop vurig dat het de volgende keer goed komt met hulp van de zoon. Meestal is dat ook wel zo.

De Sociale Raadsvrouw
Hettie Schuring

De verontruste werknemer

Deze week kreeg ik een telefoontje van een Kees, een werknemer van een bedrijf in het midden des lands. Ik zou deze week weer een spreekuur bij hen in het bedrijf hebben. Of hij hiervoor een afspraak kon maken, want hij had toch een wel heel precair probleem dat volgens hem wel veel tijd zou gaan kosten. Hij vertelde dat zijn vrouw en hij er al dagen niet van sliepen. Nee, hij kon me niet vertellen waar het over ging want dat duurde veel te lang en hij zat in de koffiepauze te bellen. Ik hoorde het donderdag wel. Mijn nieuwsgierigheid wordt altijd ernstig aangewakkerd als mensen mij niet over de telefoon willen vertellen waar het over gaat! Op de één of andere manier raak ik dat maar niet kwijt!

Die donderdag stapte ik fris en fruitig als altijd…, in de auto om mij in het dagelijkse stoppend en optrekkend verkeer te begeven. Tot aan Amersfoort gaat het meestal wel goed, daarna…, maar da’s weer wat anders. Ik kwam binnen bij het bedrijf. Ik heb daar een eigen plekje waar ik de printer en laptop installeer en dan gehts loss. Eerst heb ik dan altijd een inloopspreekuurtje voor korte, snelle vragen, daarna werk ik de afspraken met de werknemers af. Zo kwam ik na een uurtje informatie geven over de IBG, problemen oplossen met de huurtoeslag en doorverwijzen naar een advocaat in de buurt, Kees tegen.
“Waarmee kan ik je helpen?”, vroeg ik. Hij vertelde dat hij niet wist wat ze hier mee aanmoesten. Hij kreeg zijn broer erbij inwonen. “Hij is net gescheiden en kan geen woning vinden. Dus ja, wat moet je dan?” “Maar nu is het zo dat mijn broer de nodige schulden heeft gemaakt met zijn vrouw in het verleden, hij heeft allerlei deurwaarders achter zich aanzitten. Nu hoorde ik dat als hij bij ons inwoont, wij onze spullen ook kunnen kwijtraken”. “Hij heeft een baan en betaald wel schulden af maar het is veel te veel schuld om te kunnen afbetalen. Zijn vrouw heeft nu al schuldhulp aangevraagd.”

Ik kon Kees redelijk vlot geruststellen. Kees moet alles opschrijven wat hij in zijn huis heeft van enigerlei waarde. Het is even een klus, maar dan heb je ook wat! Je moet registreren wat jouw waardevolle spullen zijn. Dit gedaan hebbende ga je naar het Bureau Aktenregistratie van de Belastingdienst of Onderhandse Akten, zoals het ook heet. Deze instantie registreert voor een habbekrats van een paar euro wat van jou is. Hierna kan geen deurwaarder meer aan deze spullen komen. Een prachtsysteem! Ook registreert het onderhandse leningen en zelfs ideeën.

De broer moet zich melden bij een bureau Schuldhulp in zijn gemeente, waarna een schuldhulptraject volgt. Vervolgens wordt er dan ook bekeken hoeveel kost en inwoning de broer moet gaan betalen aan Kees, want tja, voor niets gaat de zon op, nietwaar?! “Goh”, heb ik me daar nou zorgen over gemaakt?” vroeg hij. “Ik geloof het wel”, zei ik. Al met al had dit probleem me een kwartiertje gekost. Kees en zijn vrouw konden weer slapen en de broer ook, denk ik…

Adviesbureau “De Sociale Raadsvrouw”
Hettie Schuring

De ontevreden, “charmante” dames.

Een medewerkster van een arbodienst had mij stevig aangeprezen bij een werknemer van een bedrijf in Assen. Hij had zelf geen problemen, maar zijn dochter had dat. Dit had zo’n impact op het gezin en de gezondheid van de vader dat mij gevraagd werd hier eens naar te kijken.
Nu ben ik helemaal niet weg van het rechtstreeks werken voor, in dit geval een particulier, maar goed, omdat het de dochter van een werknemer betrof, oké. Het was meteen de eerste en de laatste keer, maar dat terzijde…

Ze belden mij op. Ik was toch zo super hadden ze gehoord. Of ik hun wilde helpen met hun dochter, dat was toch zo nodig! De moeder had al een baantje genomen om af en toe bij henzelf de koelkast vol te krijgen, want alles ging naar de dochter.
Ik mocht het met de dochter niet over de rekening hebben, want dan zou ze meteen gaan steigeren, zij betaalden alles. Maar sssttt…!

Ik maakte een afspraak en een paar dagen later was het zover.
Nu ik dit schrijf is net een boete voor te hard rijden op mijn deurmat gevallen, van dezelfde dag. Heel begrijpelijk, zoals u later zult snappen.
Een rijtjeshuis in een doorsnee Nederlandse wijk.
Koffertje mee, laptop mee en rrrringg!
Er stond een grote hondenmand achter de voordeur, dus het kostte wat moeite mij door een kleine kiertje heen te wurmen.
Voor mij stond ze, de dochter, Katja. Vierendertig, moeder van 2 kinderen van 7 en 4 jaar oud.
We namen plaats in de keuken.
Ik drong aan dat ze maar eens moest gaan vertellen. Haar vriend, van wie beide kinderen waren, had haar twee jaar geleden verlaten.
Hij betaalde als hem dat uitkwam af en toe de huur. Ze woonde in een veel te duur huurhuis, uiteraard net boven de huurtoeslaggrens.
Haar inkomen was een kleine € 500,– per maand. Meer inkomen was er gewoonweg niet, al tijden niet!
Op mijn voorstel dat ze een aanvullende bijstandsuitkering zou aanvragen werd ik aangekeken of ik niet goed wijs was. Dan moest ze wasknijpers maken van de Sociale Dienst en dan werd het geld wat de ex af en toe betaalde voor de huur daarvan afgetrokken. Ook zag ze haar kindertjes dan niet meer.
Op mijn voorstel dat ze een andere woning moest zoeken, “Nee, dan ga ik dood, dan kan je mij opbergen, niet op een flatje!” “Dat kan ik mijn kinderen niet aandoen!”

Ik liet er mijn doorrekenprogramma er eens op los en kwam erachter dat deze dame maar liefst ruim, schrik niet… € 1.400,– per maand teveel uitgaf.
Telefoneren deed ze ook al voor ruim € 500,– per maand. Want ze voelde zich af en toe zo eenzaam.
Aan boodschappen besteedde ze bijna € 1.000,– in de maand. Op mijn voorstel dat eens te matigen, werd geantwoord: “Wij eten vegetarisch en biologisch en dat gaan we niet veranderen!”
Op het voorstel de kinderalimentatie te regelen via een advocaat, werd geantwoord met: “Dat ga ik niet doen, want dat kost me € 100,– aan advocaatkosten!”.
Niet inziens wat het haar op zou leveren…

Voor ik het vergeet, er was ook nog een schuld van ruim € 15.000,–.
Alles was ik aandroeg om haar uit te problemen te helpen werd, door minstens twee redenen van tafel geveegd.
Ik begon me al snel af te vragen wat ik daar deed en vertelde haar dat. Geen reactie.
Als ze niet naar me wilde luisteren dan kon ik haar ook niet helpen.
Ik klapte mijn laptop dicht, pakte mijn koffer en ben weggegaan.
Voor het eerst in acht jaar liep ik bij een cliënt weg!

De rekening hield ik voor de ouders extreem laag.
Stom genoeg was ik mijn boekje met visitekaartjes vergeten mee te nemen.
Die had ik bij het pakken van iets anders even uit mijn koffer gelegd.
Ik belde de moeder een paar dagen later op met het verzoek deze naar me toe te sturen in een ongefrankeerde enveloppe.
“Wat een zonde van het geld”. Kreeg ze nog een rekening ook. “Wij zijn geen Aldi-mensen, wij eten biologisch, vreten geen hormonen. Aan u kunnen we wel zien dat u dat wel doet!
Hier zijn we helemaal niet mee geholpen, dit was niet de bedoeling. Iedereen heeft schulden, dit valt allemaal wel mee!”
“Nee, ik stuur dat niet op!”
De scheldkanonnade werd allengs erger en persoonlijker en hield nog even aan.
Toen ik eindelijk kon vragen wat dan wel de bedoeling was geweest. Zei ze dat ik de verhuurder, een makelaar had moeten bewegen de huur te verlagen, zodat ze huurtoeslag zou kunnen aanvragen. Meewerken aan fraude dus…!
Hierna belde ik de dochter met hetzelfde verzoek de zaak op de post te gooien, …het werd alleen maar erger….
Ze zou het mapje wel buiten op een paal leggen. Nee, opsturen deed ze niet.
“Hoe je er ook uitziet met dat sjaaltje van tien euro! Je kon nauwelijks door de deur heenkomen! Wij blijven biologisch eten! Doe maar wat van de rekening af.”
“Wie betaalt die rekening trouwens?” “Uw moeder”, was mijn antwoord.
“Nou mooi is dat!”
Ook hier werd de scheldkanonnade allengs langer en heftiger. De agressiviteit van beide dames was werkelijk niet van de lucht.
…Kan toch niet van teveel rood vlees geweest zijn…

Ik was volledig van de kaart, zoiets heb ik nog niet eerder meegemaakt, van dames die zich zo geciviliseerd voordoen. De volgende dag heb ik er nog een mailtje aan gewaagd. Ik heb ze gewaarschuwd dat ik bij vernieling van mijn bezittingen onverwijld aangifte zou doen en kosten in rekening zou brengen.
Ik kan alleen maar mensen op mijn manier helpen, niet op de manier die zij soms zelf voor ogen hebben.
U ziet, ook ik heb wel eens zeer ontevreden klanten!!

Hettie Schuring

De bekende hulpverleners-”dip”…

Helemaal in het begin, 8 jaar geleden, kreeg ik het ook,…. een dipje, toen een paar maanden later kreeg ik het nog een keer, een kleiner dipje. Ik was er voor gewaarschuwd.
Ze hadden me verteld dat dit zou gebeuren.
Zittend in je leuke woning in een prachtige woonwijk, zonder geldzorgen of alleszins andere verontrustende zaken, komt die boze wereld, als je net als hulpverlener aan de slag gaat, op je over als diep triest.
Je ziet het nieuws, je leest te krant maar je wist niet dat er zoveel ellende in de wereld was. Ineens zie je al die triestheid in zijn volle rauwheid en het laat je ongemerkt niet meer los. Langzaam loopt de emmer vol…

Zeven volle jaren later denk je dat jou dat niet meer zal overkomen, dat heb je gehad, toch?
Maarr… dan krijg je keelpijn, bronchitis en je stem wil niet meer meewerken.
Je slaapt wat minder en praten over wat je allemaal ziet en meemaakt doe je liever niet meer. Een column erover schrijven, daar heb je al helemaal geen zin in!
Je bent geroerd door de meest onzinnige dingen. Jakkes!
Wat is er toch met je aan de hand? Je weet het niet! Zou ik overwerkt zijn?

Dan zit je in de auto op weg naar een klant en een medewerkster belt je op. Ze vraagt hoe het gaat en je verteld haar dat het met die stem van je nog maar zo, zo is. Ja, dat had ze al begrepen…!
Dan, zomaar als uit de lucht begint ze erover dat je toch wel heel veel ellende ziet van anderen en dat je dat toch wel een keer aan moet grijpen. “Het is niet niks”. Nota bene iets waar ik haar zelf een paar maanden daarvoor voor waarschuwde! Ineens voel ik de tranen prikken en ik kap het gesprek snel af. Janken bij anderen doe ik niet zo graag…ook al zit ik in de auto
Ik zoek in mijn mobiel het nummer van een bevriende therapeut, want ik voel dat de medewerkster in de roos heeft geschoten, ik heb hulp nodig!! De hulpverlener moet zelf hulp nu! Ik kan maandag meteen langskomen. Hij maakt tijd. Gelukkig. Ik kijk er nu al naar uit!

Maandag klop ik bij Peter aan en hij laat me twee uur kletsen. Hij zegt dat ik geen stem meer voor mezelf heb. Ik kijk hem aan en ja hoor, knap… ik barst in tranen uit! Moi! Ik zwem in de ellende van anderen, ik laat het mij teveel raken, ik praat er niet meer over en ik schrijf er niet meer over. Ik heb een sparringpartner nodig die af en toe een kwartier naar mijn ellendeverhalen gaat zitten luisteren. Ik moet gronden en mezelf afschermen voor de trieste verhalen van mijn klanten. Ook moet ik eens meer tijd voor mezelf nemen, en eens leuke dingen doen.
Ik heb een soort bekend hulpverleners-syndroom, wat iedereen eigenlijk wel kent, alleen was ik het vergeten… Net op tijd voor meer ellende voor mezelf! Het besluit alle afspraken voor deze week af te zeggen en eens lekker alleen maar leuke dingen voor mezelf te doen, doet me goed.
Dat besluit alleen al zorgde ervoor dat ik me de volgende dag al wat beter voelde. Gek genoeg ging het met mijn stem ineens stukken beter en ik kreeg weer meer energie. Een keer een uurtje of twee therapie helpt, ik zit ernstig te overwegen dit een keer of twee,drie per jaar te doen. Ik kan er weer tegenaan!

De Sociale Raadsvrouw
Hettie Schuring

Dames van plezier

Een medewerker van een arbodienst belde mij op.
Hij was het bij een klant geweest die zich voortdurend korte tijd ziek meldde.
Hij moest toen hij daar thuis zat de hele tijd aan mij denken.
Al doorvragend bij de klant kwam hij erachter dat het ziek melden kwam omdat de klant, ik zal hem Gerrit noemen, depressief was op gezette tijden. Wat maakte hem dan zo depressief?
Nou, hij kon de administratie niet bijhouden, hij zag daar geen gat in. Er waren ook wat loonbeslagen inmiddels.
Gerrit wilde graag hulp, de werkgever wilde die hulp ook graag geven.

Na een week belde Gerrit mij zelf, blijkbaar had hij er toch nog even over na moeten denken. De afspraak was daarna snel gemaakt.
Langs feeërieke wegen kwam ik op de plaats van bestemming. Ik was geschokt door wat ik eraan trof. De berg post was niet te overzien!
Nog niet eerder heb ik een administratie in een dermate chaos aangetroffen. Gerrit had al anderhalf jaar de post niet meer geopend en geen rekening meer betaald!
Enig idee wat er dan gebeurd? Voor sommige zaken is het dan niet meer vijf voor twaalf, maar eerder kwart over…!
We zijn eerst maar eens gezamenlijk begonnen de post te open en op een grote stapel te leggen, Gerrit hielp goed mee moet ik zeggen.
Zijn eerste schroom verdween spoedig als sneeuw voor de zon.
Ik keek eens goed door de woonkamer en zag daar een paar kuub kranten en reclamefolders liggen. Hij had de afgelopen anderhalf jaar niet veel zin gehad in opruimen.
De reden van dit alles wilde hij me echter nog niet vertellen.
Ik kan wachten, maar vertellen doen ze het uiteindelijk toch allemaal…
Hij vertelde dat hij die middag nog moest werken, dus we moesten stoppen. De administratie werd in een doos achter in mijn auto gelegd en meegenomen om verder op kantoor te ordenen. Uiteindelijk bleef er een stevige ordner met administratie van over.
De volgende dag was de dag waarop ik alle deurwaarder, incassobureau’s schuldeisers ging bellen. Al met al bleek de schuld opgelopen tot 20.000 euro! De energiemaatschappij was al twee maal langs geweest om af te sluiten, maar hij was niet thuis op dat moment, een gelukkie. Gerrit heeft een eigen huis, dus ik moest alle zeilen bijzetten om die voor hem te behouden. Stuur je iemand door naar een afdeling Schuldhulp dan moet die als er een beetje overwaarde is zeker zijn/haar huis verkopen, eigen vermogen…
Ik wist niet wat de reden was van zijn non-actie de afgelopen jaren. Daar moest ik eerst eens achter zien te komen. Om regelingen te treffen was er genoeg aflossingscapaciteit. Ook waren er nog wat belastingen die nog nooit teruggevraagd waren.

Ik maakte nog maar eens een afspraak met hem om zaken door te nemen. Hij had het inmiddels goed druk met allerlei “huiswerk” wat hij van mij gekregen had.
De volgende dag zaten we weer om de tafel in zijn huiskamer. Hij was zichtbaar zenuwachtig. Het moment van de waarheid zat eraan te komen.
Het antwoord was eigenlijk ontroerend simpel, eenzaamheid door een scheiding en dames van plezier die veel gingen kosten. Dat was het.
Geen gokschulden of een zoon die aan de drugs verslaafd was en geld slurpt, nee, simpelweg eenzaamheid. Hij vertelde dat het tijd was om zichzelf in de hand te houden en de boel weer op de rails te krijgen.
“Ja, dat lijkt mij ook!” kon ik nog net schaterend uitbrengen. Tja, de humor ligt op straat…
Hij keek een beetje benepen maar opgelucht.
Na deze “biecht” was Gerrit veel meer ontspannen en spraakzamer.
“Het maakt je wel zenuwachtig, zoiets, maar het lucht toch ook machtig op”, hoorde ik hem zeggen vanuit de keuken.

Het kostte nog even de nodige uren om de boel op poten te krijgen.., nieuwe energieleverancier gezocht, betalingsregelingen getroffen, oude auto naar de sloop, uitgeschreven, alles op een rij.
In goed twee jaar kan Gerrit van de schulden af zijn.
Nu is het afwachten of de, volgens mij, gouden betalingsregeling die iedere schuldeiser heeft gekregen, eentje voor de volle 100% betaling, ook geaccepteerd wordt.
Ze zouden wel gek zijn….!

Hettie Schuring

Daar word ik nou vrolijk van…!

Laatst kreeg ik de opdracht om iemand binnen de schuldhulp te houden. Er dreigde een tussentijdse beëindiging… Nou dan weet je het wel, als dat gebeurd, kan je, zo zeg ik dat altijd tegen mijn klanten, een bankje in het park uitzoeken. Daar zit dus niemand op te wachten. Zeker niet als het acht maanden voor beëindiging van het wettelijk schuldhulptraject is. Doodzonde! Voor de outsiders onder ons, dit zou betekenen dat ze 10 jaar geen gebruik mee kunnen maken van schuldhulp, en dat alle schuldeneisers er weer vol tegenaan gaan om hun geld alsnog te krijgen. Een drama in het kwadraat!

Nu leefde dit gezin al ruim twee jaar op een uiterst minimum, zonder budgetbeheer, wat achteraf gezien eigenlijk wel had gemoeten. Drie kinderen, waarvan er een van school af was en werkte. De anderen zitten nog op de basis- en middelbare school. Dure tijden. Op de middelbare school moeten ze altijd op excursie of verplicht survivalen in de Ardennen… Of ze moeten per se zo’n dure calculator, enfin je ken het wel… Kortom, ik kom daar en krijg meteen te horen wat er tekort is op de boedelrekening van de bewindvoerder. Uiteraard heeft de bewindvoerder het altijd gedaan! Dat wil ik dan altijd met eigen ogen zien, dus dat berekenen kostte mij aardig wat avonduren. De bewindvoerder had gelijk, overigens. Normaalgesproken is het niet mogelijk om een substantieel bedrag in te lopen op een boedelrekening in de WSNP. Alles wat je boven het vrij te laten bedrag verdiend gaat hier tenslotte naartoe. Dus…, het moest ergens anders vandaan komen… Het gekke is dat mensen altijd geholpen willen worden, maar mij ook altijd meteen vertellen wat niet kan en wat ze beslist niet willen. Daar kan ik dan alvast rekening mee houden…

Nu kan je mij voorzitter maken van de anti-rookvereniging, dus het eerste waar ik op bezuinig is het roken, ging dit keer ook echt niet anders…. De kinderbijslag moest per se vrij gehouden worden, daar viel niet aan te tornen. Alles had ik rond, na heel veel gereken, een sluitende begroting. Joepie! Hoe was het mogelijk! Het ging zeer doen op zeker een paar fronten in dit gezin. Komt de vrouw des huizen ineens aan met nog een substantieel bedrag wat nog afgetikt moest worden. Zaken die al weer bij een deurwaarder liepen. Ik kon wel janken! “Waarom*^&#@!(#*&^ kom je daar niet eerder mee?” riep ik door de telefoon. “Tja, ik moest van jou in de administratie kijken. Deze zaken kwam ik ook nog tegen!” Mopper-de-mopper! Ja, het zijn echte administratieve wonderen, die klanten van mij, en ze vergeten ook zo veel! Maar ze liggen er wel van wakker. Raarrr.

Nog meer bezuinigingen, de kinderbijslag ging er ook aan nu. Zoonlief aan de jas getrokken om dan toch eindelijk eens kostgeld te gaan betalen. Hij was boos… Overal, overal, je kunt het zo gek niet bedenken, is geld vandaan geplukt in deze zaak. En er is zelfs nog ergens een heel stiekum potje waar ik ze niet over vertel, want als ik dat doe moet het ook aangesproken worden. Alleen voor calamiteiten… Er moet niet veel gebeuren trouwens of het gaat alsnog mis, maar iedere maand is er een zo vlak voor een beëindiging WSNP. Ik hou mijn hart vast! Wie ook meewerkten waren de deurwaarders, dan mag ook wel eens gezegd, de coulance die ze hadden in deze zaak was bewonderenswaardig. Maar dat ik die begroting rond kreeg daar werd ik zo vrolijk van! Er is weer een kansje!

‘Cause you’re worth it…

Ik kan merken dat mensen meer schulden krijgen, en hoe!
Tot vorig jaar kwam ik bij werknemers thuis en was de gemiddelde schuld zo’n € 20.000,–. Nu kom ik eigenlijk alleen nog maar schulden tegen die tegen de veertig vijftig duizend aanzitten met uitschietertjes naar verrr daarboven. Voor ons is dat dan niet meer te doen omdat de aflossingscapaciteit dan vaak niet meer voldoende is voor regelingen.
Doorverwijzen en begeleiden naar de reguliere gemeentelijke schuldhulp is dan wat er gaat gebeuren, plus de nodige nazorg om te zorgen dat men weet hoe een administratie bij te houden

Wat me ook opvalt, is een verschuiving in de soort schulden.
Was dat een paar jaar terug vooral de mobiele telefoon, de normale vaste lasten als huur, gas en licht en natuurlijk de ziektekostenverzekering.
Nu is het met name de ziektekostenverzekering maar vooral ook de creditcards, de persoonlijke leningen en de veel te hoge hypotheek, die gaat knellen.
Waar ik ook kom er hangt zo’n plasmageval. Ik heb hem zelf niet hoor! Als je dan in de administratie duikt komen er steeds meer “leven-op-krediet-kaarten” boven tafel. Oh ja, die heb ik ook nog…!
Vaak doe ik alsof ik al allerlei zaken aan het regelen ben, want dat geeft de klant weer de gelegenheid om eens diep in zijn/haar geheugen te duiken of er niet toevallig nog een creditcard of leninkje ergens verstopt zit. Negen van de tien keer is dat zo.
Mensen hebben de neiging voor zichzelf nog van alles achter te houden. Logisch. Je laat iemand eigenlijk in je hele thuis, en ziel en zaligheid loeren. Een bankrekening leest voor mij als een dagboek! En ik wil alles weten! Ik veroordeel niet.
Ik stel alleen vragen die soms niet zo prettig zijn en soms wat confronterend. Aan vragen met “strikjes” erom doe ik niet. Ook wil ik weten wat de oorzaak van de schuld is, dat laat ik de mensen altijd opschrijven in een “eigen verhaal”, één A4-tje. Want als je bijvoorbeeld de schulden voor iemand moet regelen die een verslaving heeft, dan geef ik het meteen al op. Daar win ik het niet van! Eerst maar door naar Tactus dan!
Als ik dan vraag waarom ze, terwijl ze wisten dat er veel schulden waren, toch die plasma tv hebben gekocht, weer met een creditcard, dan krijg ik bijna steevast te horen; “Daar hebben we toch recht op?” “We hebben al zo weinig!” Mij klinkt dan altijd die reclame in de oren van die dure shampoos en crèmepjes, ‘Cause you’re worth it!
Al die dure dingen, iedereen heeft er recht op. Alsof een plasma tv bij de standaard uitrusting van een huishouden hoort. Ben ik nou simpel?

Mijn man is van 1955 en ik van 1961. Tussen ons is al een duidelijk verschil in opvoeding. Hij van dingen maken en het een tweede leven gunnen, ik meer van koop toch een nieuwe, de consumptiemaatschappij.
Maar tegenwoordig lijkt er een koop- en graaimaatschappij te zijn, iedereen is het waard en trekt dus ook, zonder verder na te denken over de consequenties, de creditcard, achteraf komt de rekening pas, letterlijk… Natuurlijk is iedereen het waard om leuke spullen te hebben maar dat moet financieel ook haalbaar zijn en er niet voor zorgen dat je dan niets meer te eten hebt! Misschien moet de pinpas aan de kant en moeten we gewoon weer ouderwets geld in de portemonnee. Dan zie je wat er in en wat eruit gaat…?

De Sociale Raadsvrouw Hettie Schuring

Bliep…

Nu zit ik hier achter mijn PC even zonder inspiratie. Dat gebeurt mij niet vaak. Het verbaast me dan ook dat dat me kan overkomen!
Deze week heb ik toch ook wel weer het nodige meegemaakt, maar blijkbaar word ik blasé of zo, want zo belangrijk vind ik het niet. Vandaag niet althans…, Ik voel dat mijn hersenen zich gedragen als een flatline ———, met af en toe een bliepje. Mijn hoop is gevestigd op die bliep…

Ik reis het hele land door om mensen uit de problemen te helpen en bel heel Nederland af om hun schulden in kaart te brengen, ik verbaas me dagelijks overal en nergens meer over.
Ik verwonder ik mij over de naïviteit van mensen en de domme zetten die ze kunnen doen.
Mensen met schulden kunnen altijd zo heel erg lang optimistisch blijven. Men bezit het vermogen om lang de problemen onder het tapijt te vegen, vaak letterlijk.
Lang wordt er volgehouden dat ze die brief toch echt niet gezien hebben. Dat is vaak ook zo, want die bewuste brief is in de kliko gegooid en meegenomen door dezelfde gemeente die hem verstuurd heeft.
Wat er in komt moet er ook weer uit, nietwaar?
Vreemd is echter wel dat als ik bij iemand met schulden kom en ik op voorhand vraag hoe hoog ze denken dat de schuld is, ze er meestal niet veel naast zitten.
Ik doe dit werk nu zeven jaar en in die zeven jaar heb ik nog nooit meegemaakt dat men er meer dan een paar honderd euro naast zat. Wonderlijk!
Nu moet u weten dat de gemiddelde schuld van een werkende rond de € 20.000,– ligt. Echter, de innerlijke rekenmachine telt gewoon door, ook al wordt de “uit het oog, uit het hart”-tactiek toegepast.
Daarom als men zegt niets te weten, het is niet zo!
Voor men een loonbeslag oploopt heeft men er vaak al wel een jaar van brieven en aanmaningen opzitten, van de leverancier, het incassobureau en daarna de deurwaarder.
Uitzondering hierop vormen mensen die wonen in wijken waarin de brievenbesteller de post al jaren hoogstpersoonlijk zelf in de kliko gooit…, maar dat is een zeldzaamheid heb ik me laten verzekeren.

Het is een prachtig mooi beroep wat ik heb, ik heb lol in mijn werk, elke dag weer.
Gisteren belde Stanley, één van mijn cliënten. Stanley is een hele vrolijke hardwerkende kerel die ooit een zwervend bestaan heeft geleidt, maar nu een gouden werkgever heeft die hem helpt met zijn schulden. Hij zei; “Als ik nou straks heel veel geld op mijn rekening heb staan en ik kan er niet afblijven…?”
“Dan bel je mij en dan trek ik je door de telefoon!”, zei ik stoer. Ik hoorde hem gieren van de lach! “Dat doe ik”, zei hij… “Dat doe ik”. “Maar je moet me geloven, het gaat helemaal goed komen met mij!”
Ik geloof het niet alleen, ik weet het wel zeker…!

Altijd die eeuwige achterdocht…!

Het is des mensen eigen iets voor zichzelf te houden, iets achter te houden. Heel logisch en herkenbaar, maar in mijn beroep van schuldenregelaar iets wat heel lastig is. Elke keer vergeet ik weer achterdochtig te wezen. Ik weet dat ik het moet zijn maar dan zijn er die mooie reebruine ogen of blauw, mag ook… Vervolgens kom ik er dan een maand later achter dat men al eens in de schuldhulp heeft gezeten de laatste jaren of… dat men toch nog ergens een auto heeft, die nu toevallig even niet op de eigen naam staat maar wel van de cliënt is. Ook is de cliënt vaak niet bereikbaar en als je ze dan weer na lange tijd aan de telefoon krijgt hebben ze toevallig drie weken in China gezeten. Ik val van de ene verbazing in de andere!
Ik kom alleen maar bij werknemers thuis op verzoek van de werkgever. Ze hebben aangegeven problemen met de financiën te hebben of schulden. Daar mag ik dan wat mee gaan doen. Dat kan alleen als ik inzage heb in alle administratieve gegevens, bankafschriften etc. En om het tot een succes te maken, moet de werknemer ook nog meewerken. Tenslotte hebben ze zelf om hulp gevraagd. Dus je zou denken dat het met dat meewerken wel goed zit. In de meeste gevallen is dat ook zo, maar ik heb ze er tussen zitten… Die werknemer wil eigenlijk het liefst enkele reis bankje park en soepbus.
Soms moeten mensen ook eerst helemaal aan de grond zitten willen ze meewerken. Ze lopen naar de afgrond en kunnen niet anders dan het ravijn inlopen c.q. springen. Je probeert ze te stoppen, maar er is geen houden meer aan. Net een lemming! Ik bel, ik schrijf, ik mail, nergens wordt dan op gereageerd. De zaken die ze moeten doen, doen ze te laat. Omdat ze de brievenbus niet weten te vinden, ook al is die helemaal leeg gehaald nadat ik ben geweest.
We brengen de schulden in kaart en komen talloze “vergeten” schuldeisers tegen. “Goh, jaaah dat heb ik ook eens besteld!” “Helemaal vergeten!” Soms kom je mensen tegen die zo niet de verantwoordelijkheid willen nemen voor alles wat ze ooit in hun leven zijn aangegaan, dat je er helemaal stil van wordt.
Gelukkig heb ik ze ook anders. Dat zijn degene voor wie je het doet. Ze werken mee, willen wat aan hun problemen doen en zien ook in dat als je veel schulden hebt ze even door de zure appel heen moeten bijten om eruit te komen. Gelukkig zijn dat er nog steeds meer. Maar in dit vak moet je voortdurend op je qui-vive blijven met altijd die eeuwige achterdocht!

Kop in het zand voor beide partijen

Bij cliënten/werknemers kom ik het tegen; de post komt niet aan, de hond heeft de brieven verscheurd of opgegeten, of; “De brievenbus wordt leeggehaald voor ik erbij kan”.
Bij werkgevers kom ik het ook tegen; “Mijn medewerker heeft loonbeslagen en daar heb ik niets mee te maken dat is een privézaak”.
Beide partijen steken de kop in het zand.
Beiden hebben een probleem.
De werknemer omdat hij het overzicht kwijtraakt door de post niet te willen inzien of te verdonkeremanen, dus uiteindelijk met meer schulden blijft zitten. De werkgever omdat hij niet wil inzien dat een werknemer die financiële problemen heeft ook een ernstig probleem voor het bedrijf is of wordt op den duur.

Het is een taboe, daar is iedereen het wel over eens. Je kunt beter een probleem tussen de lakens hebben dan dat je te weinig op je bankrekening hebt om je lopende zaken, laat staan je schulden, mee te betalen. En er over praten is al helemaal not done! Dat doe je niet!
Laatst was ik bij een cliënt, leuk huis, mooie auto, paar hondjes, alles tip top. Maar toen ik bij de boodschappenuitgaven kwam in de week was dat maar € 15,– met zijn tweeën. Ik weet niet hoe ze dat deden maar ze deden het. Ik had medelijden. Tijden hebben ze van veel te weinig geleefd! En dat duurde maar omdat ze de kop in het zand staken en dachten er wel zelf uit te komen.

Voor de werkgever, die denkt dat de problemen van de loonbeslagen werknemer aan hem voorbij zullen gaan, even een verhaaltje.
Het hebben van schulden kost tijd, veel tijd en veelal in werktijd; bellen met incassobureaus en deurwaarders, het afsluiten van het water of gas regelen, het niet verschijnen op het werk omdat er dikke bonje was thuis en men niet heeft kunnen slapen, ongeconcentreerd werken bij machines of op de weg. En zo kan ik nog wel even doorgaan.
Een dag verzuim kost gemiddeld tussen de € 250,– en € 350,– per dag. Ik heb die cijfers niet bedacht. Daar is enige jaren geleden al onderzoek naar gedaan door het blad “In Ziekte en Verzuim”, nu geheten, “BG-Magazine”.

Wat is dat toch voor probleem om een werknemer te helpen met zijn “privé”-besognes, zodat je daar als werkgever ook de vruchten van plukt?

De Sociale Raadsvrouw

Wie is schuldig…?

Steeds meer wordt mij gevraagd naar de rol van de banken i.v.m. schulden van mensen en natuurlijk werknemers in het bijzonder.
Tot twee jaar geleden groeiden de bomen tot in de hemel, mensen konden hoge hypotheken krijgen, zo zeer zelfs dat bij een stel, beiden met een tijdelijk contract, een torenhoge hypotheek werd verstrekt.
Beiden partijen acht ik hier voor verantwoordelijk, de hypotheekverstrekker, als zijnde de bank en de hypotheeknemer, de huizenkoper.
De eerste wil graag verkopen, voornamelijk jonge heren in driedelig grijs die aan komen rijden in een prachtige auto met een lederen map onder de arm, wie geloofd hem niet…?
Hij is dol op provisie en zal er alles aan doen om zijn product aan de man te brengen.
Ook heeft deze bankmeneer in negen van de tien gevallen de huizencrisis in de tachtiger jaren niet meegemaakt, hij denkt dat de huizenprijzen altijd zullen stijgen. Lange tijd was dat ook het geval, maar begin jaren tachtig hield dat even een paar jaar op. Tot nu. Het is een beetje l’histoire se répète.
Dan de hypotheeknemer, Jan, voor het gemak noem ik hem maar even Jan, vindt het geweldig dat hij zoveel kan lenen. Ze doen dat dan ook, mede op het salaris van Karin, zijn wederhelft. Dat prachtige huis waar ze altijd al van droomden wordt werkelijkheid. Ze beseffen enkele dingen echter niet en laten zich ook slecht voorlichten. Iedereen zegt hen ook dat ze toch vooral moeten kopen. “Je woont dan in een spaarpot!” is de algemene kreet. “Wij hebben het ook gedaan!”
Enkel en alleen die bankmeneer komt langs en er gaat een wereld voor hen open.
“Die badkamer ooohh! Jan, er moet wel een nieuwe keuken in hoor! Die kleur die is zóó negentiger jaren”, kirt Karin!
Ze hebben het volste vertrouwen in de toekomst, hun relatie is fantastisch, ze zijn zielsverwanten…, hun gezondheid is top, ze kunnen alles aan en ze leven zeker nog tot ze 103 zijn en op zijn werk gaat het ook helemaal geweldig, het bedrijf loopt als een tierelier en hij kan niet gemist worden!
De zon schijn aan alle kanten…
Die klanten van mij zijn zonder uitzondering enorme optimisten. Ik kan er zelf nog wat van leren…
Maar dan haalt het leven hen in.
Karin raakt haar baan kwijt, we leven in een crisis en de kinderopvang is te duur geworden. Het gaat minder en ze moeten, om overeind te blijven, mensen ontslaan.
Karin is één van de eersten.
Omdat zij nog niet al teveel arbeidsjaren heeft, is haar ww uitkering kort. Jan verdient met zijn baan zo’n € 2.200,– per maand. Na de ww uitkering komt er geen bijstand. Ze moeten het van dit inkomen doen. Karin solliciteert zich helemaal een slag in de rondte, maar elke keer loopt het op niets uit.
De hypotheek kan niet meer opgebracht worden, er zijn maanden achterstand. De bank wil niet helpen met een betalingsregeling maar wil een onherroepelijke volmacht. Enkele maanden later wordt het huis verkocht aan een opkoper. Jan en Karin zitten met een restschuld van € 80.000,–
en weten niet meer waar ze het zoeken moeten. Inmiddels hebben ze overal schulden.
Dit is een zaak zoals ik deze momenteel elke week tegenkom.
Waar ligt nou de oorzaak hiervan? Ik denk bij beide partijen…. en het leven zelf.
Hettie Schuring

Het keurmerk voor de integere bewindvoerder

Ik zit me kwaad te maken. Ik begin er geloof ik steeds minder van te begrijpen! Rechtbanken die mensen doorverwijzen naar bewindvoerders die er een potje van maken, die mensen, die het toch al niet breed hebben, laten betalen en betalen en zelf niets doen.
Er zijn heel veel bewindvoerders, ook hele goede met een opleiding en een diploma, over deze groep heb ik het ook niet! Er zijn heel goede bewindvoerders.
Maar door de grote vraag naar bewindvoerders is er een welig tierende wildgroei ontstaan.
Nu weet ik wel dat het vak bewindvoerder er niet één is die gemakkelijk is. Mensen vallen dood om een dubbeltje, maar als je er dan voor kiest op dit werk te doen, doe het dan ook goed.
Meer en meer krijg ik de indruk dat er bewindvoerders bijkomen die denken er een slaatje uit te kunnen slaan. Die € 60,– per maand incasseren voor niets doen.
Zo is er het verhaal van Bert.
Bert kreeg twee jaar geleden vanwege zijn schulden een bewindvoerder aangewezen door de rechtbank. Hij had op dat moment een schuld van ruim € 3.000,–, in ons schuldhulpwereldje is dat peanuts.
Nu na talloze mails naar zijn bewindvoerder, die veelal niet reageerde, of als hij al reageerde deed of hij van niets wist, heeft Bert een schuld van meer dan € 30.000,–!!
De ene deurwaarder na de andere kwam aan zijn deur, hij dreigde al een paar keer zijn woning te worden uitgezet, de inboedel kwijt te raken, het gas en licht is twee keer afgesloten geweest, hij reed op zeker moment onverzekerd rond etc. etc. You name it, het gebeurde Bert.
Bert kreeg op gezette tijden, maar lang niet altijd een zeer schamel weekgeld, van € 20,–.
Net niet genoeg om van dood te gaan maar zeker wel om goed overspannen van te raken.
De bewuste bewindvoerder kwam ik enige maanden geleden ook tegen in het programma RADAR. Hier werd hij ook al aan de schandpaal genageld vanwege dezelfde praktijken. Bert bleek niet de enige!
De goede man KAN het niet! Maar de rechtbank stuurt wel mensen naar hem door!
Inmiddels is deze bewindvoerder op verzoek van Bert ontslagen door de rechtbank en hebben we een nieuwe, wel integere bewindvoerder voor hem gevonden, die nu door de rechtbank is aangesteld.
De laatste tijd hoor ik veel verhalen over certificering van schuldhulpverleners, lidmaatschappen van de NVVK, die zo nodig zouden zijn, maar kapitalen kosten etc. Dat laatste snap ik niet, maar dat zal wel aan mij liggen… Te blond? Een NEN 8048, die je moet halen, maar wat in feite alleen maar de electriciteitswet is. Opleidingsinstituten spinnen hier goed garen mee. Wat een gebullshit denk ik dan. Wat een flauwekul allemaal! Waar gaat dit over?
Dan komt er een staatssecretaris of minister die wil dat commerciële bedrijven ook nog schuldhulpverlenertje voor particulieren mogen gaan spelen. Notaatje sturen naar iemand die toch al niets heeft of zelf in de rij staan als schuldeiser. Hoe verzin je het? Maar goed, da’s weer een ander verhaal.
Wat komen we het meest tegen bij mensen dit in de schulden zitten? Juist…, een bewindvoerder!
Laat er snel een keurmerk komen voor integere bewindvoerders!!
Dat is ook waar de goeden op zitten te wachten, want die willen ook wel eens dat dat kaf onder het koren verdwijnt. Niemand is gebaat bij deze loslopende incompetente geldwolven.
Laat er een website komen, desnoods in te zien bij de Raad voor Rechtsbijstand of de NVVK waar alle goede bewindvoerders, met keurmerk op staan. Zodat we ons de volgende keer niet rot hoeven te zoeken in ons netwerk om er een te vinden!
De Sociale Raadsvrouw
Hettie Schuring

De familie Van der Bok helpt zichzelf?!

Het zou ook eens wat moeten kosten…! Jaren geleden werd de WSNP in het leven geroepen
om mensen niet meer alleen maar failliet te laten gaan, maar om ze een nieuwe kans te
geven. Heel goed. Inmiddels is er onze nieuwe wet…, de Wet Gemeentelijke Schuldhulpverlening. Wat een verbetering…, naar niet heus.

Kijk, ik kan me voorstellen dat het allemaal wat goedkoper moet. Als ik zie dat mensen soms willens en wetens tonnen schuld maken en daar de samenleving voor op laten draaien, ja, ben ik er voor dat er wat drastisch gebeurd om hier paal en perk aan te stellen. Maar wat ik nu meekrijg van verschillende gemeenten is dat men bij de voordeur al de schapen van de bokken scheidt. Waarom? Omdat de bokken te duur zijn. Die leveren niet zoveel op. Die zorgen alleen maar voor werk, wat weer bekostigd moet worden vanuit de gemeente en daar heeft die gemeente gewoonweg geen geld meer voor. Ook leveren die bokken alleen maar ellende op voor die gemeente omdat die gemeente op tijd moet werken en op tijd moet leveren, anders krijgen ze en boete. En boetes kosten ook weer geld, over het algemeen en een slecht naam ook nog…

Als ik dit hoor, dan denk ik; “Goh, waar is die nobele instelling van weleer gebleven?” Die van die nieuwe kans. Als mensen nu wat meer problemen hebben dat gemiddeld, dan moeten ze eerst langs de maatschappelijk werkster, meestal een deerne van 23 die het allemaal al wel weet… De goeden daar gelaten, duidt mij niet euvel! (Rol niet allemaal tegelijk over me heen!) Als men dan na enige maanden “gezond” bevonden is dan kan dan eindelijk de daadwerkelijke aanmelding in werking gaan. Inmiddels is men dan wel de inboedel kwijt of is er beslag gelegd op het inkomen of de bankrekening. Het is niet anders.

Ergo, heb je wat bagage, een zgn. rugzakje dan…, touch luck, u gaat niet langs start, u gaat rechtstreeks naar af. Eerst praten en meeveren voor je hulp krijgt. Wie gelooft daarin? Ikke niet. Het betekent dat veel mensen aan de zijlijn blijven staan, ze worden niet geholpen, raken alles kwijt. Dit geldt ook voor die mensen met kleine kinderen. Die vind ik persoonlijk altijd het meest triest. Zij kunnen er niets aan doen, staan aan de zijlijn toe te kijken. Hun ouders hebben problemen gemaakt en zij moeten er vooral onder lijden.

Om nog maar niet te spreken over de noodsprongen die deze mensen mogelijk gaan maken. Meer criminaliteit bijvoorbeeld, meer zwervende gezinnen, meer overvallen, meer diefstallen, meer koper van het spoor, meer bronzen beelden weg, meer winkeldiefstal? Je wilt je kinderen toch te eten geven? Of ben ik nou gek? Gaan we dit in de toekomst meer en meer meemaken? De familie Van der Bok die niet te helpen is en zichzelf dan maar helpt? Is dat de oplossing

Kaf en koren

Kaf en koren Met het risico half budgetterend Nederland over me heen te krijgen nu…

Overal steken ze de kop op: budgetcoaches. Op iedere straathoek, onder iedere stoeptegel, posters op ieder bushokje, achter iedere boom, kortom het beroep van vandaag… de budgetcoach! Allemaal denken ze een goede boterham te kunnen verdienen aan mensen die het financieel niet meer trekken. Het lijkt wel of de ene helft van Nederland de andere helft zit te budgetteren. Heb je je huis geordend en je thuisadministratie goed in de vingers, dan kan je die van een ander er ook nog wel bij doen. Weet je niet wat je worden wilt? Word Budgetcoach! Gevraagd wordt een tarief van 15,– tot 80,– per uur. De uren ongelimiteerd natuurlijk, gaan met die banaan!

De paden op de lanen in, met je schrijfblokje of laptopje de horizon verkennen. Lekker bij Jan en Joke aan tafel om de boel te ordenen en adviezen geven.

De meesten van hen hebben een klein cursusje gedaan, meestal met een pittig prijskaartje. Deze cursussen variëren van een kleine 400 tot 3.000 euri, maar dan heb je ook wat… toch? Het merendeel is ook in een dag ondernemer geworden, ook zo’n cursus, maar dat terzijde. Echter, vaak weet men dan niet hoe ze de boekhouding bij moeten houden, want dat is toch a different piece of cake.

En uh…, rol nou niet met zijn allen over me heen, ik heb zelf ook vijf schuldhulpverleners/ budgetcoaches binnen dit bedrijf. Ik noem ze allereerst schuldhulpverleners om dat ze dat in de eerste plaats zijn. Ik zet budgetcoaches pas in als de schuldhulpverlener al geweest is. Budgetcoach zijn is namelijk iets anders dan schuldhulpverlener zijn. Ik krijg de indruk dat veel budgetcoaches zich schuldhulpverlener voelen. Dat is jammer, vooral voor hun klanten, want die raken vaak van de regen in de drup. Om nog maar niet te spreken over de gepeperde rekeningen die bedrijven van ze krijgen.

De goeden daargelaten, want die zijn er natuurlijk ook. Budgetcoaches die echt begaan zijn met hun klanten en voor ze door roeien en ruiten gaan en weten wat ze doen. Voor hen… chapeau! Laatst stond ik nog stom te kijken van één van de dames. Ze ging na afloop van een schuldhulptraject bij een klant langs en nam daar de zaak nog eens onder de loep. Ik geloof dat er nog zo voor € 60,– per maand bespaard kon worden. Ik had het niet gezien, noch gekund. Prachtig.

Een andere hype, de budgetbeheerder en/of bewindvoerder. Ik kan geen kant uitkijken of ik zie er één. Allemaal willen ze het geld van de ander op hun rekening om daar het beheer over te gaan voeren. Ik moet regelmatig op zoek naar een betrouwbare bewindvoerder voor een klant omdat ik dat gedoe zelf niet wil. Inmiddels heb ik er een paar gevonden verspreid over het land die ik bijzonder vertrouw, maar trust me, ze zijn niet makkelijk te vinden. Het heeft me uren bel- en zoekwerk gekost. Zelfs bij door de rechtbank aangestelde bewindvoerders kom ik ze tegen, die hun klanten van de wal in de sloot helpen. Wat een doffe ellende. Er is inmiddels zoveel kaf onder het koren dat je wel heel goed ingevoerd moet zijn in dit wereldje om ze van elkaar te kunnen onderscheiden.

Gevaar van terugkopen bedrijfswagen door privé onverzekerde medewerker

Brief naar klanten, uitgegaan 19 juni.
Het is niet mijn gewoonte om rondzendbrieven de wereld in te sturen. Maar door wat wij recentelijk in het “veld” meemaken wil ik u toch wijzen op enkele schokkende zaken.
Sinds afgelopen zomer komen we bijna bij iedere klant (werknemer met schulden en loonbeslagen) tegen dat deze niet meer de APK, wegenbelasting of verzekering voor de auto betaalt.
Dit resulteert dan in hoge boetes van het CJIB (Centraal Justitieel Incasso Bureau).
Dit begint bij de eerste € 360,—, tweede na zes weken € 540,—, en de laatste € 1.140,—Laat iemand dan nog na deze boete niet te betalen, dan volgt inname rijbewijs,
buiten gebruikstelling voertuig en gijzeling van zeven dagen. Dit alles met een tussenperiode van een maand.
Rijdt iemand in een auto van de zaak, en staat zijn boete op buitengebruikstelling voertuig, dan is het zo dat wanneer deze persoon wordt aangehouden in een zgn. “fuik”
van de politie of de Belastingdienst, dat het voertuig waarover deze persoon de beschikking heeft, de bedrijfswagen, wordt ingenomen.
Dit betekent dat het bedrijf het voertuig mag “terugkopen” met betaling van alle relevante boetes en de gemaakte wegsleepkosten.
Dit kan enorm in de papieren lopen. De laatste maanden ben ik tegen boetes van € 8.000,—en € 7.000,— aangelopen! Het blijft bij het niet betalen van de verzekering natuurlijk niet bij één boete, dit is vaak een gestage, niet aflatende stroom boetes.
Als u bedrijfsauto’s op de weg heeft, lijkt het mij goed dit in ogenschouw te nemen.
De afgelopen maand belde ik met de Belastingdienst die mij vertelde dat de belastingdeurwaarder eigenlijk niet meer bij de mensen op bezoek gaat, omdat het er zoveel zijn!
Ze zetten gewoon zgn. fuiken uit, veel makkelijker… Meteen de dag erop reed een klant van mij in Utrecht in zo’n fuik en was zijn privéauto kwijt. Dezelfde dag nog meldde hij zich ziek, want hij kon niet meer op zijn werk komen. We hebben in het verleden ook al meegemaakt dat iemand als kraamverpleegster niet meer op haar werk kon komen met alle gevolgen van dien.
Ik laat u dit weten omdat het aantal klanten die we tegenkomen die dit probleem hebben, schrikbarend hoog is.
Afgelopen maand gaf ik een workshop bij het Sociaal Fonds Taxi, alwaar een directeur van een taxibedrijf dit aan den lijve had meegemaakt.
Hopelijk doet u uw voordeel met deze kennis!

Schulden op het strand en het beleid ten aanzien van schulden

In ons schuldhulpberoep is het zo dat het in de vakantieperiode wat rustiger is.
De schulden liggen dan op het strand in Spanje of staan hoog op een alpenweide in een tent in Oostenrijk dromerig uit te kijken over de bergen.
Schulden kunnen heel lang wachten, ze hebben erg veel geduld, eerst sturen ze heel veel brieven, maar als dat geduld eenmaal weg is dan is het ook gedaan met de rust. Dan krijg je te maken met incassobureaus en deurwaarders. Geen van allen met veel geduld en met steeds minder compassie.
Het vervelende is dan ook nog dat ze heel snel loonbeslag gaan leggen en vervolgens kan je dan niet meer je gewone vaste lasten betalen. Nog meer problemen…
Vaak heeft die twee maanden zomervakantie te maken met het bekende: “We moeten toch nog op vakantie?!” of “Daar heb ik recht op!”
Nou, niks moet en het ergens recht op hebben, oké, maar de schuldeisers hebben er ook recht op om betaald te worden. Schulden zijn over het algemeen niet voor niets aangegaan.
Over het algemeen komen we in dertig tot veertig procent van de gevallen werknemers tegen die buiten hun eigen schuld in de problemen zijn gekomen, vaak door onwetendheid. De andere zestig, zeventig procent heeft zich willens en wetens in de schulden gestort, met een houding van; na ons de zondvloed.

Nu geef ik sinds enige jaren de workshop “Loonbeslagen de Baas” voor HRM en leidinggevenden. Maar goed ook, want als ik eenmaal ga vertellen, zie je ogen als schoteltjes voor je. Alsof HRM nog nooit een loonbeslag te verwerken heeft gekregen. Ze vallen van de ene verbazing in de andere!

-“Tja, Kees heeft het al zo moeilijk gehad en toen we dat informatieverzoek voor een loonbeslag medio juni binnenkregen, dachten we meteen aan zijn vakantie. Dus we hebben dat verzoek maar even naast ons neergelegd. Hij heeft na al die tegenslag van hem wel recht op vakantie!”
Omdat er toen geheister kwam van de kant van de deurwaarder, die stelde ons namelijk aansprakelijk voor de hele vordering van Kees, een kleine twintigduizend euro, hebben we u maar gebeld om ons eens één en ander uit te leggen. We hebben, geloof ik, niet zoveel ervaring met dit soort zaken”.
Af en toe zit ik dan ook met ogen als schoteltjes…

Een van de belangrijkste tips voor werkgevers is…:
PRAAT met een werknemer wanneer er tekenen zijn van schulden, mensen geven allerlei verschillende alarmseinen af. Maar ook, wees je bewust van de gevaren die je als bedrijf loopt, wanneer een werknemer schulden heeft, want die zijn namelijk niet gering.
Zeker met de invoering op 1 januari 2014 van de Wet Modernisering Ziektewet, zullen de kosten van verzuim oplopen.
Bij mensen die schulden hebben heerst er bijzonder hoog verzuim. Ga maar na, je wordt achternagezeten door je schuldeisers, per brief, per telefoon en aan de deur. Je relatie lijdt eronder. Je hebt stress en je slaapt slecht. De ingrediënten om er goed ziek van te worden.
Veel werkgevers denken nog dat dat niet hun pakkie an is, maar ik denk dat met de invoering van deze nieuwe wet, ze toch eens aan beleid ten aanzien van schulden moeten gaan denken.

De Sociale Raadsvrouw
Hettie Schuring

Kritische blik

Ik was een beetje opgedroogd qua inspiratie. Sinds de zomer heb ik besloten mij alleen nog maar met de zakelijke kant van De Sociale Raadsvrouw bezig te houden. Dat was nodig.
De schuldhulpverleners die voor mijn bedrijf werken komen bij de mensen thuis en krijgen alle verhalen te horen. Ik hoor ze uit de tweede hand. Ik zie de mens er niet achter. Ik zie de kinderschoenen met de kapotte gespjes niet meer of de kale vloeren. De zomerjassen in de winter en de man met de kiespijn die niet naar de tandarts kan. Jarenlang heb ik ze aan me voorbij zien trekken. Ze raakten mij diep. Nog steeds.
De ellende van armoede gaat veel verder dan menigeen kan vermoeden die er ver vanaf staat. Het betekent dat je je kinderen niet hun verjaardag kan laten vieren, of op schoolreisje kan sturen. Het betekent dat je je auto niet kan laten keuren en daarop dikke CJIB boetes krijgt, waardoor je van de regen in de drup komt.
Regelingen die ze in Brussel nemen en hier klakkeloos worden overgenomen, zorgen ervoor dat je niet goedkoper kan gaan wonen, je komt er immers niet meer voor in aanmerking…omdat je “teveel” verdient.
Mensen met een toch behoorlijk salaris hebben vaak zoveel vaste lasten dat ze er niets meer bij kunnen hebben. Gaat er iets kapot, dan is er een probleem en problemen van dien aard hebben de neiging groter en groter te worden. Het begint met een kapotte wasmachine of auto waar geen geld voor is en voor je het weet heb je schulden. Tuurlijk, heel veel schulden hebben te maken met overbesteding maar ook veel schulden hebben daar niets mee van doen. Ik noemde dat wel eens dat mensen door het leven worden ingehaald.

Wat me elke keer weer opvalt is dat mensen vooral niet vooruit zien. Niet vooruit denken.
Een nieuw liefde is meteen een “soulmate” een mooi huis is meteen een droomhuis, een auto is meteen de auto die je altijd al wilde hebben. Mijn ervaring is dat je de nieuwe liefde eerst een goed jaar moet geven om zichzelf te bewijzen en dat je in dat mooie huis eerst allerlei “gaten” moet schieten. Gaten als; “Kan ik dat wel betalen, is het niet te ver van mijn werk, wat kost het inrichten, zijn er scholen, wat kost de energie en last but not least wat doet de huur of de hypotheek. Is er dan nog ruimte voor andere dingen. Kunnen we nog op vakantie of kunnen we de kinderen nog laten studeren?”
En, oh ja… die nieuwe auto is al drieduizend minder waard als de bandjes de straat raken…
Tuurlijk, het is goed vertrouwen in de toekomst te hebben, maar regeren is vooruitzien en dat mis ik bij veel mensen met schulden. Die kritische blik op hun eigen wil. Opvallend hoeveel vertrouwen deze mensen hebben in hun medemens en in de toekomst. De nieuwe liefde blijft altijd, dat huis en die auto zijn voor mij. Tuurlijk, dat kunnen we betalen….!
Ben ik nou zo wantrouwend dan? Gepokt en gemazeld door het leven is me uiteraard enig wantrouwen niet vreemd. Waarom kennen anderen dat dan niet? Mijn vader schreef vroeger in mijn poëziealbum, voor mij gewoon “poezie” trouwens… maar één zin/opdracht; “Dans vrolijk door het leven”. Ik probeer dat dagelijks! Of mocht ik er ook een kritische blik aan toevoegen?

Inside information…

Af en toe zakt mij de broek af. Nee, niet omdat ik ben afgevallen, maar van pure verbazing.
Lang geleden ben ik begonnen in de Ombudswinkel in Kampen, als vrijwilliger. Mooi werk. Ik moest huilen toen ik er wegging.
Ik reed elke morgen op mijn fiets de Kamper brug over naar de binnenstad en kwam dan voor de meest verrassende problemen te staan. Of ik ze maar even wilde oplossen. In de meest gevallen lukte dat. Ik heb er vaak aan teruggedacht en soms verlangd.
De meest bizarre problemen kwam je er ook tegen. Iemand die zich herinnerde op driejarige leeftijd in een concentratiekamp te hebben gezeten in Nederland maar dat kamp niet meer terug wist te vinden. Het ging om de oorlogsuitkering. We vonden het kamp maar niet de erkenning.
Was net mijn broer overleden, is de eerste klant iemand die problemen heeft met de verzekering van de overleden hond. Ik kon die er even niet bijhebben trouwens…
Problemen met het UWV, de bijstand, schulden, verandering van energieleverancier, erfrechtzaken etc. Alle instanties, deurwaarders hebben we aan de telefoon gehad. Fraude, psychopaten, grote armoede you name it, ik heb het gezien.
Sommige klanten kwamen zó vaak, dat we ze bijnamen gaven, Isadora Paradijsvogel met haar hondje Koosje. Prachtvrouw. Ze had een paarse boa die ze telkens theatraal on haar nek gooide. Wij hingen aan haar lippen. Ze verongelukte op de A50 bij Kampen. Wij rouwden om haar.
Toen mijn opleiding als sociaal juridisch dienstverlener klaar was en ik de wijde wereld in wilde vroeg ik de gemeente Kampen er een betaalde baan van te maken. Voor 800,– per maand had ik het gedaan…
Ze wilden niet en ik vertrok. Je hebt tenslotte niet een diploma gehaald om er vrijwilligerswerk mee te blijven doen.
In 2007 begon mijn bedrijf De Sociale Raadsvrouw, als één van de eersten in Nederland. Voorlichting geven aan werknemers en het oplossen van hun schulden. De eerste drie jaar heb ik eigenlijk niets anders zitten doen dan acquisitievoeren.
Dag in, dag uit.
Nu is het een bedrijf met 10 schuldhulpverleners/budgetcoaches die door het hele land opdrachten van me krijgen. Inmiddels heb ik er een kleine 3.000 “concurrenten” bijgekregen. Soms bevreemd en ontmoedigt mij dat. Ons nationaal instituut voor budgetvoorlichting gaat ook ineens commercieel en kwam afgelopen september met de mededeling dat er veel schulden onder werknemers voorkwamen. Daar zakte mijn broek wel zó vanaf! Maar goed, ik troost me maar met de gedachte dat ik wel een stukkie ervaring in huis heb met een Ombudswinkelverleden en Nederland groot genoeg is om ons allemaal aan het werk te houden.
Want dat er schulden van werknemers zijn en blijven, staat wel vast. Tien jaar geleden waren ze er ook al….

Symbiose

Met 1,1 miljoen Nederlanders in de schulden en 1,4 miljoen budgetcoaches zit op iedere schuldenaar wel iemand die de ander wil helpen. Iedereen in dit wereldje rolt over elkaar heen om klanten te werven en mensen te helpen. De afgelopen jaren hebben banken veel mensen ontslagen. Daarbij werd velen een cursus Schuldhulpverlening of Budgetcoaching aangeboden, met de mededeling dat ze in dat beroep dan ook met geld bezig waren… De schuldhulpverlener komt meestal bij een gemeente te werken maar de markt is inmiddels totaal overstroomd met budgetcoaches en het eind is nog niet in zicht. Zij zoeken in plaats van particulieren, bedrijven op om daar bezig te gaan met de schulden van werknemers. Waarom? Omdat ze dan via de werkgever betaald krijgen en als commercieel bedrijf de rekening niet neer hoeven te leggen bij de werknemer. Dit mag namelijk niet volgens de Wet op het consumentenkrediet art. 47 en 48. Ze oefenen nu al snel het beroep van schuldhulpverlener uit, wat toch een heel andere tak van sport is dan budgetcoach zijn met soms alle gevolgen van dien.

Waarin zit h’m nu het verschil?
Een schuldhulpverlener zorgt dat de administratie geordend wordt, brengt alle inkomsten, uitgaven en schulden in kaart. Er wordt gekeken of er nog aflossingscapaciteit is en of hier nog wat mee kan gebeuren naar de schulden toe. Het regelingen treffen met de schuldeisers. De zgn. minnelijke schuldhulp. Maar daarnaast wordt er aan crisisinterventie gedaan, er wordt overleg gevoerd met instanties, banken, de woningbouw, energiebedrijven, advocaten, jeugdzorg, maatschappelijk werk etc. Soms zit je ineens in een multidisciplinair overleg. Schuldhulp in niet alleen maar de administratie ordenen en een formulier invullen voor de gemeentelijke schuldhulpverlening als je het zelf niet meer kan oplossen. Schuldhulp is tegenwoordig het totaal aan problemen oplossen. Het is omgeven met wet- en regelgeving. Waar je het vroeger afkon met alles in kaart te brengen en een formulier invullen, moet je tegenwoordig door een oerwoud van sociaal juridische problematiek voor je überhaupt iemand kan aanmelden bij gemeentelijk schuldhulp. Een schuldhulpverlener ruimt op, brengt in kaart en verwijst eventueel door.
De budgetcoach komt daarna, het is de natuurlijke aanvulling op de schuldhulpverlener. De budgetcoach komt in feite in een administratief gespreid bedje. Veel is al gedaan, mogelijk dat er hier en daar nog wat bezuinigd kan worden op een verzekering, telefoonabonnement of een energieleverancier maar in feite is alles al in gang gezet. De budgetcoach leert iemand hoe om te gaan met een budget, hoe keuzes te maken en waarom. Zij/hij is er voor de gedragsverandering en om te voorkomen dat iemand in de schulden komt.
Het is een fijne scheidslijn maar eigenlijk is het zo klaar als een klontje. Een budgetcoach komt als er nog geen schulden zijn, maar dreigen te komen, een schuldhulpverlener is er als er al schulden zijn. Samen vormen ze een mooie symbiose. De één heeft vaak de ander nodig om te zorgen dat het goed komt.

Lange adem

Sinds juli 2012 is de manier van gemeenten in het omgaan met mensen met schulden erg veranderd. De nieuwe WGS is erop gericht om mensen sneller te kunnen helpen, kortere wachtlijsten etc. het moest een verbetering zijn. De realiteit is anders. Wij als schuldhulpverleners van De Sociale Raadsvrouw hebben te maken met alle gemeenten in Nederland, we werken landelijk, dan heb je dat… Alle 403 gemeenten in Nederland hebben hun eigen werkwijze en intakebeleid.
De ene gemeente doet de zaken zelf, de ander besteedt het uit aan een Kredietbank en weer een ander aan een commerciële organisatie. Iedere gemeente heeft zijn eigen visie over hoe ze met schuldenaren moeten omgaan. Voor ons is dat iedere keer weer een puzzeltocht. In grote lijnen staat er in de wet hoe men de intake moet doen, maar sommige gemeenten hebben inmiddels een wel heel creatieve manier gevonden om cliënten te weren en daarmee wachtlijsten zo kort mogelijk te houden. Een voorbeeld; eerst komt er een intake om te bepalen wat de hulpvraag is, vervolgens komt er een maand later de daadwerkelijke intake. In feite precies hetzelfde, maar het levert de bewuste gemeente wel weer een maandje respijt op. De klant/werknemer zit ondertussen met kromme tenen te knarsetanden en te bibberen op de bank. Een vat vol stress.
Tja…, het is wachten geblazen als je die schuldhulp dan uiteindelijk toch in moet.

Het zo dat wanneer we bij een werknemer geroepen worden, we heel snel zien of iemand inderdaad die schuldhulp in moet, maar soms weten we ook dat dat op voorhand in bepaalde gemeenten al een drama wordt vanwege de wachttijd. Zo’n werknemer barst van de spanningen, heeft veelal al een heel regiment van ellende achter zich en meldt zich regelmatig ziek.
Zo zie je bijvoorbeeld tussen het hebben van loonbeslagen en kort verzuim een bijna één op één relatie. Leg ze maar eens naast elkaar… u zult zien dat er een duidelijk verband is.
Om nou te zorgen dat die werknemer niet helemaal in het gat valt van wachttijden en nog meer “enge” deurwaarders aan de deur, melden wij hem vaak aan bij beschermingsbewind of budgetbeheer. De schuldeisers krijgen dat allemaal te horen, zijn dus weer rustig en de werknemer wordt rustig door het hele traject heen geleidt, mits… en nou komt het… de werknemer uiteraard zelf ook meewerkt!
We komen het nogal eens tegen dat men in eerste instantie heel graag geholpen wil worden, maar uiteindelijk als men ziet wat er voor komt kijken en hoe lang men van een klein bedrag per week moet rondkomen en vooral hoe weinig er dan nog kan, dan wordt het lastig om door te zetten.
De partner wil niet, of beide niet. Een schuldhulptraject vereist enorme discipline, men moet gehoor geven aan alle vragen om bewijsstukken, men moet zich houden aan een budget, wat voorwaar niet gemakkelijk is. Maar het moet! Wil iemand uiteindelijk toch niet of wacht deze te lang met het beantwoorden van telefoontjes of mail van een schuldhulpverlener of bewindvoerder, dan stopt het verhaal daar. Sommige werknemers gaan ervanuit dat wanneer je je met hun zaak bezighoudt zij dat zelf niet meer hoeven te doen. Ze gaan achteroverleunen en denken dat wij het wel effen zullen opknappen. Fout. Er wordt heel veel gevraagd van een schuldenaar om uit de schulden te komen en je hebt een heel lange adem nodig.

De Sociale Raadsvrouw
Hettie Schuring

Gratis informatiepakket

Frustratie maakt zich meester…

Enige jaren geleden, kwamen mensen voor je zitten met een zak vol papieren, je zocht het uit, gooide alle gegevens in de computer, keek ze in hun mooie blauwe of bruine ogen, stelde een paar vragen en begon met het invullen van een schuldhulpformulier van de gemeente. Je deed er nog even wat gegevens en bewijsstukken bij en klaar was Kees. Je maakte een afspraak bij de gemeente en in no time zat iemand in de schuldhulp. Oké, toegegeven, niet alle gemeenten zijn zo makkelijk, maar wij als schuldhulpverleners van De Sociale Raadsvrouw hebben met alle gemeenten in Nederland te maken, (393 stuks, even dit getal onthouden…) en over het algemeen ging het toch redelijk makkelijk. Ooit…

Tegenwoordig is het zo dat we voor we überhaupt iemand kunnen aanmelden bij de gemeente voor schuldhulp, hij eerst gescheiden moet zijn, nihilstelling aan moeten vragen, het huis moet verkocht, loopt u bij een psycholoog? Oh, maar dan moet u eerst zorgen dat uw psychische probleem opgelost is. Maakt u gebruik van een maatschappelijk werkster? Oooohhh, maar dan verwachten wij wel dat uw problemen eerst opgelost worden alvorens u bij ons binnen komt. En dan noem ik her nog maar een paar struikelblokken.

De goede gemeenten daargelaten, uiteraard.

Veel gemeenten kijken niet meer naar persoonlijke omstandigheden. Zoals ik al veel geroepen heb, maar ik ben een roepende in de woestijn, lijkt het, hebben we te maken met 393 verschillende beleidsvormen. De ene gemeente eist dit, de andere dat.

Onze creatieve “vriendin” Jetta riep laatst dat wanneer u zich als burger slecht behandeld voelt door de gemeentelijke schuldhulp, je je maar moet melden met een klachtenbrief bij diezelfde gemeente of de bij de Ombudsman…. Ik kreeg toch spontaan een JEUK!!

Jetta!!! Het is juist die gemeente die het beleid gemaakt heeft! Joehoe, weet u dat nog? En die Ombudsman die heeft het al héél druk met andere zaken die uw collega’s aan het omgooien zijn, zoals het PGB, waar u trouwens zelf ook erg druk mee bent geweest.

Mensen staat het water al aan de lippen als ze zich melden bij schuldhulp, daar worden ze vervolgens weer het bos ingestuurd en dan moeten ze ook nog een klacht in gaan dienen bij de gemeente? Veel van onze klanten kunnen dat niet. Wie moet dat voor ze doen? Hoe moeten ze dat doen? Weet de gemiddelde Nederlander hoe een bezwaarschrift in elkaar moet zitten? Als er een komma verkeerd staat gaat de brief het vierkant archief in en mag iemand blij zijn als hij überhaupt een antwoord krijgt.

Kennelijk is de gemiddelde ambtenaar vergeten waarvoor het beroep ambtenaar ooit in het leven is geroepen, namelijk om het de burger makkelijker te maken. Het moet een hulp zijn voor de burger, een baken om de burger door de wirwar van regels heen te leiden. Nou…, ik zie meer ambtenaren die het de burger zo moeilijk mogelijk maken. Die daar volgens mij op geselecteerd zijn. Maar ook ingefluisterd door vriendin Jetta…

Hettie Schuring

Gratis informatiepakket

Mvo en ethiek

Hoe ethisch moet je zijn, hoe MVO moet je wezen, wie bepaald dat? Wordt dat bepaald door je eigen innerlijke stem of door de buitenwereld die ergens “iets van vindt”. Kan je zelf iets MVO vinden en de rest van de wereld vindt dat niet?

Vandaag kom ik op LinkedIn een bedrijf tegen dat zichzelf MVO noemt als het arme mensen die in de schulden zitten laat betalen voor een simpel advies via de telefoon. Kosten € 0,60 per minuut! Voor je het weet ben je door je beltegoed heen of heb je er weer een schuld bij. Kassa! Dit bedrijf vind dat het met deze “vondst” MVO bezig is. Ik vind dat raar. MVO staat toch niet voor Mijn Vermogen Ook?

Nou weten wij dat wanneer je bij een gezin zit dat in de schulden zit, je hele verhalen hoort, je hoort wat er goed ging, maar vooral over wat er fout ging. Vaak knallen de verwijten over de tafel als bliksemschichten in een donderstorm en kan je zakdoeken blijven aanslepen. Kortom van een kort advies is geen sprake…. En dan hebben we het nog niet gehad over alle bewijsstukken die boven tafel moeten komen om überhaupt tot een goed advies te komen. Soms kom je er ook niet met een advies en moeten er nog legio zaken geregeld worden. Zaken die men als onachtzame zelf soms jaren heeft laten liggen, vaak in de bananendoos met ongeopende post… achter de schotten in de slaapkamer…

Hoeveel bedrijven we niet tegenkomen die eerst de eigen zak spekken en dan vertrekken! Zeker in het wereldje van schuldhulpverleners en bewindvoerders is dit schering en inslag. Vorige week hadden we er weer twee te pakken, waaronder het bedrijf “Het Financieel Vangnet”. Ze staan al lang niet meer bij de KVK ingeschreven maar mensen met de rug tegen de muur stinken er in en maken gebruik van hun “diensten”, wat zoveel inhoudt dat ze nooit uit de schulden komen, er geen regelingen worden getroffen, behalve met de eigenaren zelf. Schuldenaren verkeren in de illusie dat ze geholpen worden, maar dat is van de wal in de sloot. De schulden lopen op. Ook bedrijven betalen het salaris klakkeloos aan deze zogenaamde bewindvoerder en de bewindvoerder is in geen velden of wegen te bekennen voor de werknemer. Poef weg salaris! We kennen bewindvoerders met de empathie van een krop sla, die er alleen maar voor het eigen gewin inzitten en mensen behandelen als oud vuil. Voorbeelden te over. Gelukkig zijn er ook die door riemen en ruiten gaan voor hun klanten. Daar kennen we er ook genoeg van. Ons advies: Check een bedrijf eens even of bel even met de rechtbank. Vraag referenties!

Van al deze bovenstaande praktijken krijg ik me toch een jeuk! Ik kijk mezelf graag met plezier aan in de spiegel en slaap goed. Toch vraag ik me af; kan je je bedrijf MVO vinden als dat ethisch gezien helemaal niet kan?

De Sociale Raadsvrouw – Hettie Schuring

Gratis informatiepakket