Contact

Kreeft 6
8271 KK IJsselmuiden
Bel naar 038 – 33 33 842 of mail naar info@socialeraadsvrouw.nl

gratis informatiepakket

De bekende hulpverleners-”dip”…

Helemaal in het begin, 8 jaar geleden, kreeg ik het ook,…. een dipje, toen een paar maanden later kreeg ik het nog een keer, een kleiner dipje. Ik was er voor gewaarschuwd.
Ze hadden me verteld dat dit zou gebeuren.
Zittend in je leuke woning in een prachtige woonwijk, zonder geldzorgen of alleszins andere verontrustende zaken, komt die boze wereld, als je net als hulpverlener aan de slag gaat, op je over als diep triest.
Je ziet het nieuws, je leest te krant maar je wist niet dat er zoveel ellende in de wereld was. Ineens zie je al die triestheid in zijn volle rauwheid en het laat je ongemerkt niet meer los. Langzaam loopt de emmer vol…

Zeven volle jaren later denk je dat jou dat niet meer zal overkomen, dat heb je gehad, toch?
Maarr… dan krijg je keelpijn, bronchitis en je stem wil niet meer meewerken.
Je slaapt wat minder en praten over wat je allemaal ziet en meemaakt doe je liever niet meer. Een column erover schrijven, daar heb je al helemaal geen zin in!
Je bent geroerd door de meest onzinnige dingen. Jakkes!
Wat is er toch met je aan de hand? Je weet het niet! Zou ik overwerkt zijn?

Dan zit je in de auto op weg naar een klant en een medewerkster belt je op. Ze vraagt hoe het gaat en je verteld haar dat het met die stem van je nog maar zo, zo is. Ja, dat had ze al begrepen…!
Dan, zomaar als uit de lucht begint ze erover dat je toch wel heel veel ellende ziet van anderen en dat je dat toch wel een keer aan moet grijpen. “Het is niet niks”. Nota bene iets waar ik haar zelf een paar maanden daarvoor voor waarschuwde! Ineens voel ik de tranen prikken en ik kap het gesprek snel af. Janken bij anderen doe ik niet zo graag…ook al zit ik in de auto
Ik zoek in mijn mobiel het nummer van een bevriende therapeut, want ik voel dat de medewerkster in de roos heeft geschoten, ik heb hulp nodig!! De hulpverlener moet zelf hulp nu! Ik kan maandag meteen langskomen. Hij maakt tijd. Gelukkig. Ik kijk er nu al naar uit!

Maandag klop ik bij Peter aan en hij laat me twee uur kletsen. Hij zegt dat ik geen stem meer voor mezelf heb. Ik kijk hem aan en ja hoor, knap… ik barst in tranen uit! Moi! Ik zwem in de ellende van anderen, ik laat het mij teveel raken, ik praat er niet meer over en ik schrijf er niet meer over. Ik heb een sparringpartner nodig die af en toe een kwartier naar mijn ellendeverhalen gaat zitten luisteren. Ik moet gronden en mezelf afschermen voor de trieste verhalen van mijn klanten. Ook moet ik eens meer tijd voor mezelf nemen, en eens leuke dingen doen.
Ik heb een soort bekend hulpverleners-syndroom, wat iedereen eigenlijk wel kent, alleen was ik het vergeten… Net op tijd voor meer ellende voor mezelf! Het besluit alle afspraken voor deze week af te zeggen en eens lekker alleen maar leuke dingen voor mezelf te doen, doet me goed.
Dat besluit alleen al zorgde ervoor dat ik me de volgende dag al wat beter voelde. Gek genoeg ging het met mijn stem ineens stukken beter en ik kreeg weer meer energie. Een keer een uurtje of twee therapie helpt, ik zit ernstig te overwegen dit een keer of twee,drie per jaar te doen. Ik kan er weer tegenaan!

De Sociale Raadsvrouw
Hettie Schuring