Contact

Kreeft 6
8271 KK IJsselmuiden
Bel naar 038 – 33 33 842 of mail naar info@socialeraadsvrouw.nl

gratis informatiepakket

Altijd die eeuwige achterdocht…!

Het is des mensen eigen iets voor zichzelf te houden, iets achter te houden. Heel logisch en herkenbaar, maar in mijn beroep van schuldenregelaar iets wat heel lastig is. Elke keer vergeet ik weer achterdochtig te wezen. Ik weet dat ik het moet zijn maar dan zijn er die mooie reebruine ogen of blauw, mag ook… Vervolgens kom ik er dan een maand later achter dat men al eens in de schuldhulp heeft gezeten de laatste jaren of… dat men toch nog ergens een auto heeft, die nu toevallig even niet op de eigen naam staat maar wel van de cliënt is. Ook is de cliënt vaak niet bereikbaar en als je ze dan weer na lange tijd aan de telefoon krijgt hebben ze toevallig drie weken in China gezeten. Ik val van de ene verbazing in de andere!
Ik kom alleen maar bij werknemers thuis op verzoek van de werkgever. Ze hebben aangegeven problemen met de financiën te hebben of schulden. Daar mag ik dan wat mee gaan doen. Dat kan alleen als ik inzage heb in alle administratieve gegevens, bankafschriften etc. En om het tot een succes te maken, moet de werknemer ook nog meewerken. Tenslotte hebben ze zelf om hulp gevraagd. Dus je zou denken dat het met dat meewerken wel goed zit. In de meeste gevallen is dat ook zo, maar ik heb ze er tussen zitten… Die werknemer wil eigenlijk het liefst enkele reis bankje park en soepbus.
Soms moeten mensen ook eerst helemaal aan de grond zitten willen ze meewerken. Ze lopen naar de afgrond en kunnen niet anders dan het ravijn inlopen c.q. springen. Je probeert ze te stoppen, maar er is geen houden meer aan. Net een lemming! Ik bel, ik schrijf, ik mail, nergens wordt dan op gereageerd. De zaken die ze moeten doen, doen ze te laat. Omdat ze de brievenbus niet weten te vinden, ook al is die helemaal leeg gehaald nadat ik ben geweest.
We brengen de schulden in kaart en komen talloze “vergeten” schuldeisers tegen. “Goh, jaaah dat heb ik ook eens besteld!” “Helemaal vergeten!” Soms kom je mensen tegen die zo niet de verantwoordelijkheid willen nemen voor alles wat ze ooit in hun leven zijn aangegaan, dat je er helemaal stil van wordt.
Gelukkig heb ik ze ook anders. Dat zijn degene voor wie je het doet. Ze werken mee, willen wat aan hun problemen doen en zien ook in dat als je veel schulden hebt ze even door de zure appel heen moeten bijten om eruit te komen. Gelukkig zijn dat er nog steeds meer. Maar in dit vak moet je voortdurend op je qui-vive blijven met altijd die eeuwige achterdocht!