Na de eerste telefonische afspraak, waarbij ik hem op het hart drukte toch vooral de koffie bruin te hebben, kom ik enkele dagen later bij hem de straat inrijden. De gordijnen zitten nog dicht.

Ik bel aan en zijn vrouw, Wilma, doet open. Ik zie al dat ze erg zenuwachtig is. Logisch, je moet een vreemde in je huis toelaten om daar even orde op zaken te stellen en je hele hebben en houden door te ploegen. Maar goed, na een stief kwartiertje is ze de zenuwen voorbij en begint ze te praten.

"De ellende is een jaar of twee geleden begonnen. We moesten toen de auto laten repareren en tegelijkertijd moesten we heel veel bijbetalen bij de gas- en lichtrekening. Hans heeft me dat vorige week allemaal pas verteld. Hij deed de administratie altijd en ik dacht dat dat allemaal wel goed ging, maar vorige maand is er loonbeslag gelegd en konden we helemaal niets meer betalen bijna. We hebben er al de nodige ruzies over gehad!"

Hans zit er allemaal wat treurig bij te kijken. Ja, ik wilde haar dit besparen en ik dacht dat ik er allemaal wel weer uit zou komen, maar de rekeningen stapelden zich maar op. Ik kom er niet meer uit! Ik zit te shaken als ik een postbode zie of de brievenbus hoor!  Ik ben nu ook al dagen ziek thuis, op van de zenuwen.

Ik kijk over de tafel en zie maar een paar enveloppen liggen.

"Waar is de rest van de administratie?" vraag ik. Hans kijkt verschrikt en zegt vanachter zijn koffiemok dat dit het is.

"Ga de rest ook maar ophalen", zeg ik tegen hem. Hij kijkt me met grote ogen aan. "Maar dan moet ik overal zoeken!" zegt hij. "Ja, dat is de bedoeling!"  zeg ik, quasi ongeduldig.

Overal waar ik kom, zie ik een giga bende in de administratie. Ongeopende enveloppen. Bananendozen vol. Overal moet de post vandaan komen, uit de nachtkastjes, de keukenkastjes, de auto, onder het kussen van de hondenmand, je kan het zo gek niet bedenken! En dan vragen ze zich ook nog af hoe het toch komt dat ze geen overzicht meer hebben.

Hans komt beneden met een doos vol ongeopende post van het laatste jaar.

Gedrieën beginnen we enveloppen open te scheuren en op een stapel te leggen.

Even later ligt de kamer vol met stapeltjes. Nog eens drie uur later zit de hele administratie in een keurige ordner. Alles op chronologische volgorde.

Er is weer overzicht. Wilma huilt, Hans voelt zich schuldig.

Al met al is er een schuld van € 70.000,-- bij 21 verschillende schuldeisers.

In zulke gevallen doe ik zelf de regelingen niet meer, maar stuur door naar de gemeentelijke schuldhulp, waarbij ik hen dan ook help.

Ik vertel ze wat er moet gebeuren om uit de schulden te komen. Het wordt geen picknick maar als ze het goed doen en ook echt willen kunnen ze met drie jaar uit de schulden zijn.

"Goh, ik ben toch zo blij dat ik nou eindelijk weet wat er allemaal moet gebeuren, het is alsof er een last van schouders afvalt", zegt Hans met betraande ogen.

Gek toch, altijd als ze horen hoeveel het eigenlijk is, die schuld, schieten ze vol, dat is standaard.

Even later zit ik in de auto terug naar huis. In de verte zie ik wat zeilboten op het meer. Daar zou ik nu ook wel zin in hebben, stukkie varen...

Hettie Schuring