Al jaren hadden ze zich alles ontzegd. De kinderen wisten niet beter dan dat ze arm waren en er niets was.

Geen dierentuin, geen nieuwe kleren, niets. Er werd al niet eens meer gezeurd. Wel hadden ze een eigen huis.

Het onderhoud was bar en boos, de ramen enkel glas. In de winter blies de gure wind door het huis en

was het niet warm te stoken. Er lag nu al meer dan een jaar een loonbeslag op het salaris van Mark.

Hij had geen energie meer, was op. Slecht slapen en slecht geconcentreerd, geen lol meer etc.

Eindelijk had hij maar eens iets verteld aan zijn chef. Deze riep onmiddellijk via het hoofdkantoor mij erbij. Dat kon niet

beter op tijd want het was geen vijf voor twaalf meer maar even over twaalf!

Met zijn tweeën, ik ben iemand aan het inwerken, begaven wij ons richting Delft, de woonplaats van Mark en Irene.

Ik had Mark al gesproken over de telefoon en op mijn vraag hoe de administratie erbij lag, aarzelde hij een beetje.

Of hij een bananendozen vol had met ongeopende post?

-"Nou, het is meer een container vol!", zei hij. 

-"Hoe lang hebben jullie dan al de post niet meer opengemaakt?"

-"Ruim twee jaar niet meer...!"

-"Je vrouw ook niet?"

-"Nee, we praten ook echt niet over geld, dat kunnen we niet!"

Nou had ik er een half jaar geleden één die al drie jaar de post niet open had gemaakt, vandaar dat ik niet meteen met open

mond aan de telefoon stond, maar een container vol, dat had ik niet eerder meegemaakt.

Vandaar dat de stoottroepen maar getweeën kwamen dit keer... En inderdaad, de hoeveelheid post was niet om over heen te kijken

en vooral heel eng voor Mark en Irene.

Het is een leuk, liefdevol stel, zo normaal als je ze maar krijgen kan. Beiden een baan, zij part-time en hij full-time met

twee heel leuke kinderen. 

Mark huilde veel, want hij vond dat het allemaal zijn schuld was. Hij was ooit begonnen met zijn post niet meer te openen.

Irene deed dat nog wel een beetje, maar alleen maar haar eigen post, niet het zijne. De meeste rekeningen stonden ook

op Marks' naam, dus dan maak je die niet open, toch? Ook al ben je twintig jaar getrouwd...

We zijn met zijn vieren in totaal acht uur bezig geweest alleen al de post te openen en op volgorde te leggen, om overzicht

te krijgen in het geheel. Tweeëndertig manuur sorteerwerk!! Het was een gezellige maar emotionele middag voor het stel.

De administratie ging met ons mee en die week tekende zich iets heel moois maar tegelijk iets heel triests af.

Wat bleek?

Mark had veel langer dan die twee jaar niet meer naar de post gekeken, had geen belastingaangifte meer gedaan, helemaal niets,

wel had hij veel rekeningen automatisch laten lopen, waardoor heel veel wel betaald was.

Uiteindelijk was er een schuld van maar vijf duizend euro!! Ontzettend laag als je nagaat hoe lang er niets is gedaan met de

financiën. Deze schuld was alleen al op de lossen door vakantiedagen uit te laten betalen, want geld voor vakantie was er

tenslotte niet, dus werkte hij maar door.

En dan dit...

Ongeveer een jaar of tien geleden had Mark heel veel aan beleggingen gedaan. Hij snapte hier trouwens weinig van.

Toen hij nog minder ging snappen dan hij al deed en allerlei brieven kreeg, opende hij die maar niet meer. En daar begon de ellende!

Echter, hij had ook bij een paar werkgevers gewerkt en daar spaarloon opgebouwd, hij had verzekeringen, lijfrente,

beleggingsdelen en aandelen waar hij niets meer van wist.

Mark bulkte van het geld zonder het te weten! Meer dan 13 jaar had hij de meeste dingen al en al die tijd lag dat op hem te

wachten en rente op rente te vergaren. Kortom dit was een kwestie van even door de zure appel, (lees brieven), heen bijten,

orde op zaken stellen, weten wat je allemaal hebt en op kan vragen en poefff, klaar is Kees!

Het was natuurlijk heel leuk allemaal dit zaakje maar ik proefde een beetje een bitterzoete nasmaak. Ze hadden zichzelf zo lang,

zoveel ontzegd. Die kinderen...! Zo niet nodig allemaal...!

Het eerste wat ze nu gaan doen is een dagje dierentuin en eens lekker stadten met de kids.